THE BLUES SPIDERS - TWO

“Two” is de naam van, euh, het tweede album van The Blues Spiders. Voor ons is het echter een eerste kennismaking met het uit Essex afkomstige viertal. De band die bestaat uit Russ Cottee (gitaar, zang), Mitch Greaves (mondharmonica, zang), Paul Henshaw (bass) en Bob Clouter (drums, ex Chicken Shack & Robin Trower) heeft ons prima verrast.

Zelf omschrijven ze hun muziek als “Blues, Swing and R’n’B from The Thames Delta”, persoonlijk zou ik het niet zo moeilijk maken en gewoon stellen dat dit prima rockende blues is. En natuurlijk kan je invloeden ontwaren van Chuck Berry, Little Walter, B.B. King en andere Howlin’ Wolfs maar zeg me eens welke hedendaagse bluesband niet door een van die grootheden of anderen beïnvloed werd? Soit, we kunnen geen vergelijking maken met hun eerste album, dus weten we niet of de lijn werd doorgetrokken of andere grenzen werden afgetast maar “Two” is in ieder geval een aangenaam album om te beluisteren.

Elf songs in totaal waarvan zeven van de hand van Cottee, twee van Greaves en ééntje van hun beiden samen. De elfde is de, inmiddels platgecoverde, klassieker van Elmore James: “Shake Your Moneymaker”. Het plezante aan het album is ook dat het eerste gedeelte zes studio-opnames bevat en er live afgesloten wordt met vijf nummers, openomen in augustus vorig jaar The Boom Boom Club in Sutton .

De plaat zelf bevat geen enkel skipmoment. De geest van Rory Gallagher waart bij schaarse vlagen zelfs rond en ook Johnny Winter komt sporadisch om de hoek kijken, of luisteren zo u wilt. Dat leidt dus bij momenten op, door ondergetekende, laaiend applaus zoals bvb na afloop van het ronduit schitterende “Devil In A Bottle” waar Cottee bijzonder fraai slidekunsten laat bewonderen. Ook Greaves weet aardig te imponeren , vooral op “Party Girl” is de bluesharp om van te smullen. Maar de wierook mag niet enkel naar hun beiden toe gezwaaid worden. Ook de ritmesectie weet steeds die gepaste fundering te gieten waarop Russ en Mitch gesmaakt kunnen loos gaan. Luister wat dit betreft maar eens naar hun muzikale debat op “Great Expectations”.

De sobere uitgave van deze plaat, illustreert zowat het geheel. Onopvallend maar oh zo fraai en eigenlijk houden we daar nog het meest van. Geen franjes of tierlantijntjes maar muzikale degelijkheid!

Luc Meert

 

 

Artiest info
Website  
 

video