FLOATING SOFA QUARTET - NEIGHBOURHOOD

Dit kwartet heeft een wat ongewone samenstelling:Leija Lautamaja is Finse, speelt melodeon en harmonium, Malte Zeberg is Zweed en speelt staande bas, Clara Tesch en Mads Kjøller-Henniningsen zijn beiden Deens, zij speelt viool, hijfluit en doedelzak. Toen ze mekaar ontmoetten tijdens een festival in Vilnius, deden ze wat muzikanten altijd doen: ze gingen samen zitten spelen aan de oever van de Vilnia en zagen op een gegeven moment een reusachtig dood zwijn voorbijdrijven. De gelijkenis met een sofa moeten we er maar bij veronderstellen, maar het was &lleszins daar en dan dat de groep in 2013 ontstond.

In 2016 kwam er een eerste plaat, “The Moon We Watch is The Same”, als gevolg waarvan het kwartet een heuse doorbraak kende en in een flink deel van Europa toerde. Daarbij hoorde ook België en ik had het geluk hen toen aan het werk te kunnen zien in -hoe kan het anders?- het Belseelse Ey en ik herinner mij dat als een fijn folkconcert: ontspannen, goeie sfeer, vlotte muzikanten, die tussen de nummers door ook onderhoudend uit de hoek kwamen.

Zoals dat echter gaat, verdween de herinnering naar de achtergrond, tot recent dus deze tweede en nieuwe plaat van het kwartet op de deurmat lag. Die bevat net geen veertig minuten muziek en bestaat uit louter traditionele nummers, die vaak in de loop der tijden al één of meer landsgrenzen overstaken en die vooral aangeven dat muziek -cliché, cliché!!!- alle grenzen overstijgt: Finnen en Zweden kunnen perfect Deense volkswijsjes spelen en omgekeerd: muziek is een universele taal, die, zo blijkt ook uit deze plaat, zelfs het water kan overzwemmen zonder te verdrinken. Waarmee ik maar bedoel dat ik, die helemaal geen encyclopedische folkkennis heb, een paar van de melodieën herken en vermoed dat ik ze ooit in Angelsaksische omgeving of zelfs in Vlaamse uitvoering gehoord heb.

Nu ja, echt verwonderlijk is dat niet, als je ziet hoe oud sommige van de dingen zijn: de openende set seksturs uit het Deense Sjælland gaan tot midden de negentiende eeuw terug, de twee tunes die hier onder de noemer “Skånebitar” gebundeld zijn en dus uit Zweden komen -Skåne is de herkomstregio van bassist Malte- gaan haast even ver terug in de tijd. Dit was en is de muziek waarop de mensen destijds dansten en we kennen ook bij ons de Polka of de Wals. Die zijn hier vertegenwoordigd via de Zweedse “Näckens Vals”, ook al een negentiende-eeuwer en de Finse “klassiekers”, hier “Mäkelän Sulon Polkat”, omdat ze bij Leija terechtkwamen vanuit het repertoire van een der grootste Finse folkies ooit, Sulo Mäkelä. Ook uit Denemarken is er zo eentje: de deels gezongen “Lørdag Aften Polka” (zaterdagavondpolka), die dan weer klassieke status heeft in Denemarken en die mij flink doet denken aan wat dingen die het BVO bij ons speelt.

Ik citeer nu slechts enkele van de nummers, maar u mag rustig van mij aannemen dat de hele plaat boeiend is van begin tot einde: geweldig goed gespeeld, plezant en loepzuiver tegelijk. Dit is een plaat die uitnodigt om de band live te gaan bekijken, zodra de kans zich voordoet, wat ik overigens ten zeerste mag hopen. Misschien word ik op mijn leeftijd een tikkeltje nostalgisch, dat zou best kunnen, maar dit ruil ik wàt graag in voor de volledige Ultratop van deze week!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

distr.: Xango

video