ALAW - DEAD MAN’S DANCE

Hoewel ze beide prat kunnen gaan op verwijzingen naar ‘roots’, een eigen worteling, is het water diep tussen de muziek die op Rootstime aan bod komt en wat met het label ‘folk’ kan gemerkt worden. We gaan hier bewust bijzonder kort door de bocht: er zijn natuurlijk raakpunten, bressen in de muur en cross-overs, noem maar op, maar je kan stellen dat in essentie de blues (de syncope, blauwe noten, …) staat tussen folk en wat we afgerond rootsmuziek kunnen noemen. Maar er is ook ‘loepzuivere’ folk die, zonder inbreuk op de traditie, maar eventueel wel met een interne vernieuwingsdrang, zo sterk van concept en uitvoering is dat ze ook een rootsfan met zin voor avontuur kan bekoren.

Afgelopen jaar rekenen we daar de liveplaat van The Gloaming bij, ‘Live At The NCH’. Deze Iers-Amerikaanse band maakt het je verdomd niet makkelijk, maar de beloning is driedubbel. The Gloaming serveert Ierse muziek van een bloedstollend superieure muzikale en vocale klasse. Genre-overschrijdend, mede dankzij de dwarse piano-accenten van (tegenwoordig) New Yorker Thomas Bartlett alias Doveman. Al even enthousiast waren we in 2018 over de tweede soloplaat van Olivia Chaney, ‘Shelter’, die confirmeert wat we na ‘The Longest River’ (2015) konden vaststellen. Je mag Chaney gerust een folk singer-songwriter noemen in de lijn van wat de Schotse Karine Polwart al jaren doet (dit jaar ook weer present met ‘Laws Of Motion’) Bezige bij, die Chaney, die ook haar zeer geprezen medewerking verleende aan het prachtige ‘Folk Songs’ van het Kronos Quartet (net als Rhiannon Giddens, Natalie Merchant en Sam Amidon) en aan het Offa Rex project, ‘The Queen Of Hearts’, waarop Olivia Chaney wordt bijgestaan door The Decemberists (beide albums uit 2017)

Nog zo’n straffe madam is Schotse zangeres en multi-instrumentalist Julie Fowlis, die haar naam in het verleden verbond aan een hoop boeiende projecten. Dat haar naam voor kwaliteit staat, bewijst haar vijfde soloalbum ‘Alterum’, met ‘Shelter’ van Chaney het beste wat op dit vlak mocht verschijnen dit jaar, volgens onze helaas beperkte kennis toch. Al is er ook nog het ijzersterke ‘Between The Earth And Sky’ van Lankum, dat zich na het sublieme ‘Cold Old Fire’ uit 2014, toen nog onder de naam Lynched (te veel ongewenste associatie met racistisch geweld), hernoemden naar de oud Ierse ballade ‘False Lankum’, die handelt over een… kindermoordenaar. Het zegt niets over de muziek, die toont dat ‘traditie’ niet hoeft te staan voor ‘saai’. Alle vermelde platen verdienen meer aandacht en vooral luisterende oren, maar we willen hier even wat langer stilstaan over het Welshe folktrio Alaw.

Was u erbij op Brosella Folk 2018 op zaterdag 7 juli in het Groentheater aan het Atomium, dan kan u het getuigen: tussen het verrassend sterke aanbod behoorde Alaw, trio uit Wales, tot de uitblinkers: Dylan Fowler (gitaar, piano, mandocello, lap steel…), Jamie Smith (zang, accordeon) en Oliver Wilson-Dickson (zang, viool) vormen samen Alaw, als band nog pril, maar de leden hebben, soms apart maar ook vaak tezamen, flink wat weg afgelegd, o.a. met Jamie Smith’s Mabon. Dylan Fowler kennen folkfans als vaste gitarist van niemand minder dan Julie Murphy en als bezieler van Fernhill. Oliver Wilson-Dickson ontplooit ook al een drukke activiteit, zo met storyteller Daniel Morden, zowel in duo als in The Devil’s Violin. Je vindt Oliver ook met accordeonist Luke Carver Goss met sessies en workshops met kinderen en met dementen. Geregeld werkt hij zowel voor BBC 4 als voor de Welshe TV.

De Welshe traditie is het kloppende hart van Alaw, vertolkt of herschreven met een aanstekelijke passie. ‘Dead Man’s Dance (Dawns y Gwr Marw)‘ (genoemd naar het openende ‘Dawn’s Soig -Dawns y Gwr Marw’, een dans tune uit Alawon John Thomas’ ‘A Fiddler’s Tune Book From The Eighteenth-Century Wales’) is de opvolger van debuut ‘Melody’ (‘alaw’ betekent melodie in het Welsh!) Toen was het al traditie wat de klok sloeg. Op de nieuwe krijgt Alaw krijgt enkel assistentie van zangeres Georgia Ruth en zanger Gwilym Bowen Rhys, maar dat is dan ook de top van de Welshe zang. Ruth schittert bvb. in het sober gearrangeerde ‘Y G’lomen’. Alles wat Alaw doet op ‘Dead Man’s Dance’, getuigt van een ongelofelijke precisie en kunde, een fijnzinnige subtiliteit en een overrompelend enthousiasme, zoals op Brosella. Wat extra opvalt is de sterke verweving van het erfgoed met een handvol nieuw geschreven songs en herwerkingen.

De eigen, Engelstalige stukken blenden perfect in met het traditionele werk, dat blijkbaar zorgzaam werd geselecteerd. Het afsluitende ‘When It’s Gone’ van Oliver Wilson-Dickson moet één van de mooiste ballads zijn van 2018, al is het instrumentale ‘Iâr Fach yr haf’ van Dylan Fowler begiftigd met een al even zalige ‘oude’ melodie. Schitterend voorbeeld van versmelting is de herwerking in Welsh van sea shanty ‘Santiana’ van John Glyn Davies (1870-1953), een nummer met een geweldige drive, folk zonder rock, maar met een gelijkaardige spankracht. ‘Dead Man’s Dance (Dawns y Gwr Marw)‘ van Alaw is een ontdekkingsreis doorheen een iets minder belichte kant van de traditionele muziek van de Britse eilanden met drie ervaren gidsen aan het roer. En tegelijk biedt ze een wissel op de toekomst van de Angelsaksische folk, net als de andere eerder vermelde werkstukken.

Antoine Légat

Muziekpublique@Théâtre Molière
zaterdag 15 december
Square du Bastion, 3
1050 Elsene - Brussel


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

label : Taith Records

video