JULIAN SCHNEEMANN & FRIENDS - CARAVAN

Als je zoals ondergetekende het geluk hebt het jaar rond allerlei muziekjes van over de hele wereld te mogen beluisteren en er wat mag over schrijven, dan groeit mettertijd het risico op saturatie: je gaat bij momenten denken dat je alles al wel eens gehoord hebt en het gebeurt nog maar af en toe dat je compleet van je sokken geblazen wordt door iets dat je onder de laser schuift. Het is misschien niet netjes, maar het lijk me wel des mensen. Het is dan ook met ontzettend veel plezier dat ik deze recensie zo ongeveer mag beginnen met de vaststelling dat ik bij het beluisteren van deze plaat zowat van mijn stoel viel/van m’n figuurlijke paard stuikte.

Deze CD is het geesteskind van pianist en componist Julian Schneemann, gezegend met een jeugd temidden van de fijnste muziek, die een fantastisch stel muzikanten rond zich verzamelde om zijn composities in een volstrekt eigenzinnige, wereldwijze vorm te gieten, die alle door mensen uitgetekende grenzen moeiteloos overschrijdt en erin slaagt het geheel te laten klinken alsof het altijd al zo had moéten klinken.

Het kwartet dat verantwoordelijk is voor deze ronduit adembenemende plaat, bestaat, naast Schneemann, uit Oud-virtuose Jawa Manla, afkomstig uit Aleppo en al sinds haar elfde met muziek bezig. Vandaag is Jawa, die sinds een jaar of drie in Nederland woont, nog altijd maar 22, maar ze heeft de maturiteit van iemand die al een paar tientallen jaren muziek maakt. Dat konden we een jaar geleden vaststellen, toen we haar in Gent aan het werk zagen. Op viool is er Emmy Storms, ook nauwelijks dertig en letterlijk een muzikale duizendpoot, die geen enkel genre uit de weg gaat: klassiek geschoold, durft ze net zo goed klezmer, tango, zigeunermuziek als Ierse folk aan en ze speelt dan ook in de meest uiteenlopende ensembles, waarvan enkele het winnen van de meest diverse prijzen, tot een soort erezaak gemaakt schijnen te hebben.

Percussionist van dienst is Jeroen Batterink, al even één van de meest gesolliciteerde drummers van Nederland, die zich evengoed in electronica en hip-hop thuisvoelt, als hij met jazz en pop overweg kan. Deze jongeman beheerst werkelijk de hele scala van percussiegeluiden en hij is degene die op deze plaat het cement vormt tussen de vier muzikanten.
De composities van Julian Schneemann zijn, zoals ik al zei, grensoverschrijdend: van Oost naar West, van klassiek naar jazz en folk: ze bevatten het allemaal en het risico dat daarin schuilt, is dat je dan een richtingloze brij krijgt. Lekker niet dus: dit valt allemaal, van de eerste tot de laatste seconde, zodanig netjes in z’n plooi en op z’n pootjes, dat ik niet anders kan dan mij afvragen hoelang de muzikanten daaraan gerepeteerd hebben.

Aan het applaus te horen, is de plaat minstens gedeeltelijk live opgenomen, wat één en ander voor mij nog straffer maakt. In Nederland schijnt het gezelschap een aantal grote festivals aangedaan te hebben en ik heb er geen idee van, of ze ooit bij ons te zien waren, maar één ding is zeker: als ze zich in de buurt durven te vertonen, staat deze oude jongen helemaal vooraan! Jongens, wat een plaat is dit toch, zo spannend, zo origineel, zo adembenemend straf…. Meesterwerkje !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

distr.: Xango

video