CRAYON SUN  - CRAYON SUN 

Heel af en toe stoot je op cd’s die je van de eerste noot tot aan het gaatje omverblazen. Waar je eventjes high van bent. De waarheid gebiedt ons te zeggen dat dat tot voor vrij kort zelden het geval was met het bruto binnenlands product. Toen we op de zaterdag van Leffingeleuren 2018 het simpele kartonnen hoesje van ‘Crayon Sun’, cd van Crayon Sun, toegestopt kregen, konden we niet vermoeden dat het schijfje ons de zondagmorgen, vooraleer de laatste dag van LL18 van start ging, een flinke lel zou verkopen. Sindsdien is ‘Crayon Sun’ (een mooi beeld trouwens) nooit ver weg geweest van onze felbetwiste laser. 

Crayon Sun blijkt een duo, één van de meest onwaarschijnlijke soort. Aldo Struyf is volgens de geschreven bronnen gitarist, bassist, producer en zanger, maar misschien is het best hem als multi-instrumentalist naar voor te schuiven, voor wie zingen er nu eenmaal bij komt. Aldo is niet de eerste de beste. Hij was lid van Millionaire, Orange Black en Nemo, die elk op zich een flinke brok Belgische rockhistorie bijeen penden. Ook een stel andere bands als Vive La Fête konden op Struyfs know-how rekenen. Maar het meest indrukwekkende item op Aldo’s CV is allicht dat hij zo’n vijftien jaar al de bandleider van de gerenommeerde Mark Lanegan Band (waar ook bassist Fred ‘Lyenn’ Jacques en drummer Jean-Philippe De Gheest deel van uitmaken) Aldo en Mark zijn vrienden: de eerste gaf in moeilijke tijden onderdak aan de voormalige zanger van The Screaming Trees (onvergetelijk optreden meegemaakt in De Vooruit, vroege jaren negentig, als support van Alice In Chains) Met zijn eigen band Creature With The Atom Brain (2004-2015) bracht Aldo Struyf drie full cd’s en twee EP’s uit. 

Op één track van de laatste EP, ‘Night Of The Hunter’, bewust als het eindpunt van de band geconcipieerd, zong ene Dave Reniers mee. Ja, inderdaad, het gaat om Big Dave, de harpist van The Electric Kings, met El Fish van het beste dat deze natie als bluesband ooit voortbracht. Big Dave Reniers is niet alleen een blues muzikant pur sang, die zich spiegelt aan rasechte bluesiconen als R.L. Burnside, maar al eerder bleek dat de man over een bijzondere stem beschikt. We herinneren ons onder meer een concert in een tent in Oudenaarde (2006?) waar de kwaliteiten en de personality van Dave sterk naar voren kwamen (al menen we ons te herinneren dat hijzelf niet zo tevreden was…) Met in het achterhoofd Mark Lanegan, het prototype van de zanger die zijn mond maar moet opendoen en iedereen luistert, moet Struyf gevoeld hebben dat hij iets met raspaard Dave aan kon. Negen van de tien songs van ‘Crayon Sun’ heeft Struyf dan ook naar Dave toegeschreven. De lyrics hebben ze samen gepend. 

Find Love And Let It Kill You’ tekent meteen de lijnen uit: volle sound, ruig en smerig, daarop de soulvolle, van love sick blues druipende stem van Dave. Bluesy groovy psychedelica, zeg maar. Ook thematisch staat de opener model voor het vervolg: de liefde wordt hier gefileerd en ontdaan van elke glamour. Ze komt eruit als dwingend en onvermijdelijk, maar tegelijk verraderlijk en destructief. Ontluisterend. We hoorden de term ‘murdering love ballads’ waaien, zoals dat ook blijkt uit track twee, ‘Where Are You?’, voor ons een hoogtepunt van ‘Crayon Sun’, want hoogstzelden hoor je wanhoop zo broeierig intens uitgespuwd. ‘You killed it good, baby!’. Zijn de krachtlijnen bekend, elk nieuw nummer gaat het thema op een andere wijze te lijf: ‘Black Sun’ drijft op diepe bastonen en een uitgesproken groove, die het hoogspanningsveld intact houden. ‘The Sound Of A Broken Wing’ neemt even de voet van het gaspedaal, maar de titel verraadt al dat het niet goed gaat in Lalaland. Dave haalt er zijn diepste Lee Marvin grom voor boven. De aan Frank Zappa schatplichtige gitaar doet de rest. 

Negen van de tien, wat dus inhoudt dat er een cover op ‘Crayon Sun’ staat. De keuze ervan is even onverwacht als subliem: ‘(The) Wayfaring Stranger’ is een klaaglijke reflectie op het leven, daterend van de vroege negentiende eeuw (ook bekend onder de titel ‘(I Am A) Poor Wayfaring Stranger’ en met vele extra strofes, zoals te verwachten gezien zijn anonieme afkomst) We zouden de vele coverversies hiervan niet te eten willen geven, maar zelden klonk de folk song zo indrukwekkend als hier, volkomen in lijn met de gospel aard van de lyrics. We namen ons voor om, in het licht van de schitterende versie die we van de song kennen, niet mild te zijn, maar Crayon Sun levert hiermee gewoon een topversie aan. De klaaglijke mood zet zich door in ‘A Sea Called Seia’, waarin de ik-figuur rondploetert in een eindeloze zee. ‘Where do I swim to? Sharks attacking me’. De metaforen laten zich licht begrijpen, maar dat zal de zinkende held worst wezen. De muziek is ernaar. Maar, en dat is toch opmerkelijk, hoe zwaar op de hand liggend ook: de melodieën houden de overhand en nergens verdwaalt de song in nietszeggende noisy soundscapes en wanklanken. 

(Don’t) Get in’ is ook al een sterk staaltje post-rock, zwaar aangezet met Daves harp (eerder zeldzaam op ‘Crayon Sun’) en een menigte instrumenten, maar zinderend van nerveuze opwinding. Geweldige mix van Aldo Struyf en de Amerikaan Greg Gordon, producer die ook al onder vele anderen Jackle Bow, Millionaire, Triggerfinger, Creature With The Atom Brain, Black Box Revelation, maar ook Red Hot Chili Peppers, Dandy Warhols, Metallica en Primal Scream onder handen nam. Volgt ‘The Bender’, met Dick Dale intro, een oriëntaals klinkende, bezwerende, enigszins sinistere deun. We betrappen er ons op dat we die song ‘Misirlou’-gewijs wel vaker opzetten. ‘No More’ ambieert de titel van ruigste albumtrack… tot aan zijn bevreemdende coda. Maar het werkt, verdomd. ‘Solitude’ sluit af met in het eerste stuk uit diepe kloven oprijzende parlando en een ontnuchterende anti-epische ‘climax’, incluis dissonante gitaar, daarom zowel qua titel als muzikaal de juiste track op de juiste plaats. 

Het is altijd verstandig van de grootspraak op te bergen totdat zo’n cd goed en wel bezonken is, maar we durven nu al zeggen wat we binnen een jaar allicht herhalen: ‘Crayon Sun’ van Crayon Sun is een meesterwerk in zijn genre, te beluisteren met de volumeknop goed naar rechts gedraaid. Geen toevalstreffer: daarvoor hebben de beide protagonisten iets teveel kunnen en ervaring op zak, maar hopelijk de glorieuze aanzet tot nog meer moois. Natuurlijk is dit geluid op toneel nauwelijks na te bootsen zonder extra muzikanten. De omkadering belooft: Crayon Sun zal live versterking krijgen van bassist Tomas De Smet (King Dalton, Zita Swoon, Think Of One, The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band), drummer Antoni Foscez (DVKES, Go March, Meuris) en gitarist Dave Hubrechts (Diablo Blvd, The Grave Brothers) De cd komt uit op 1 november, maar het release concert is gepland op 28 november in Het Bos, Ankerrui 5-7 in 2000 Antwerpen. Er is een try-out voorzien op 25 november in Staminee De Living, Neerweg in 2220 Heist-op-den-Berg. 

Antoine Légat.

 

CRAYON SUN Album Release
wo, 28 nov. 2018
Het Bos - 5-7 Ankerrui - 2000 Antwerpen

TICKETS

 

 

 

Artiest info
Website