THE WEIGHT BAND -  WORLD GONE MAD

Tribuut bands! Je hebt er in alle maten en gewichten: er zijn er zelfs die gewoon noot voor noot en klank voor klank naspelen wat de originelen bedachten, van Abba over Pink Floyd tot ZZ Top (Eliminator KC: check it out!) De meesten gaan vanzelfsprekend niet zo ver, maar het blijft een fascinerend sociologisch fenomeen. We gaan niet uitweiden over de zin ervan - als ze bestaan en enig succes genieten, wil dat zeggen dat ze zin hebben - of over de muzikale relevantie. Daar zullen al wel universiteitsthesissen over bestaan en zo niet, dan worden ze nog wel geschreven. Ons komt enkel toe uit te kijken naar die projecten die de loutere hommage overstijgen en creatief proberen om te gaan met het gegeven, wat het geval is met The Weight Band en ‘World Gone Mad’.

Nee, we hadden nooit gedacht dat er een hats off naar The Band zou opstaan. Het verhaal van The Band is wel degelijk afgesloten: enkel Robbie Robertson en Garth Hudson zijn nog in leven, en alleen de laatste heeft nog interesse in de ouwe band. Maar het verhaal en de muziek zijn zo iconisch, zowel in de periodes mét als zonder Bob Dylan, dat men elke hommage, zeker indien die de sound en de songschriftuur van het origineel wil nabootsen, als een geval van heiligschennis kan aanzien, enkel te belonen met een enkele reis naar Guantanamo of Robbeneiland. Dat had het vijftal van The Weight Band gelukkig goed begrepen. De naam verwijst vanzelfsprekend naar ‘The Weight’, het nummer uit de eerste, legendarische LP onder eigen naam, ‘Music From Big Pink’ uit 1968. Het werd de signatuursong van The Band.

The Weight Band speelt niet na, maar schrijft eigen songs in de stijl van toen, begint, naar eigen zeggen, daar waar The Band ophield. Dat doen ze intussen vier jaar en deze ‘World Gone Mad’ is daar de neerslag van. Vooraleer iemand een RPG bovenhaalt om de boel verrot te schieten: deze mensen hebben recht van spreken. Voor velen was The Band na 1976 verleden tijd, met het concert in Winterland in San Francisco op 24 november. Van die sterrenparade maakte Martin Scorcese ‘The Last Waltz’, een beklijvende prent, die pas in 1978 op de wereld werd losgelaten. Maar The Band kende een tweede leven, van 1983 tot 1999, dan wel zonder Robbie Robertson. Ook die versie had zijn grote momenten, al was de pioniersrol (die als puntje bij paaltje komt, bestond uit een terugkeer naar het verleden!) dan wel uitgespeeld.

Jim Weider was van 1985 gitarist van The Band als vervanger van Robertson. Samen met een ander ex-lid, Randy Ciarlante, drummer en backing vocalist van de moedergroep vanaf 1990 en op diverse albums te horen, speelde hij vanaf 2013 ‘Songs Of The Band’. De leden repeteerde in de bekende schuur van originele The Band drummer Levon Helm (die in ‘The Weight’ het eerste deel zong, bassist Rick Danko deed het tweede stuk) Ook maakte de oprichter van The Band, keyboardspeler Garth Hudson deel van uit van wat in essentie een coverband was. Ook in het complot zat bassist Byron Isaacs, drukbezet man als baas van zijn eigen Lost Leaders, als toerbassist van The Lumineers en veelgevraagd sessiemuzikant (zelfs voor… Axelle Red), maar ook lid van Levon Helm’s Midnight Ramblers, een heus nieuw moederschip voor bands als Ollabelle met Levons dochter Amy Helm, en ook van de Amy Helm Band.

Maar da’s een heel ander verhaal, dat zich zopas, met ‘This Too Shall Light’, de tweede soloplaat van Amy Helm, ontwikkeld heeft tot een nieuw succesverhaal met Joe Henry als producer (zij het op deze plaat zonder Isaacs) The Weight Band heeft dus enig recht van spreken als ze zich opwerpen als de voortzetters van de fabelachtige erfenis van The Band. ‘World Gone Mad’ behelst acht originele songs in een geijkte The Band livrei, plus drie covers. In zijn huidige vorm is Jim Weider (akoestische en elektrische gitaren, mandoline, slide) omringd door Marty Grebb (keys, orgel, koperblazers), Brian Mitchell (keys, orgel, accordeons), Albert Rogers (bas) en Michael Bram (drums, harp) Allen hebben hun zangpartijen. Randy Carliante is ook nog altijd aanwezig, als special guest op twee tracks. Live blijkt Matt Zeiner de plaats ingenomen te hebben van Marty Grebb.

Het kon een draak van een plaat hebben opgeleverd, een waardeloze pastiche, een farce, maar je voelt het aankomen: ‘World Gone Mad’ is een hele leuke plaat, die ver af staat van lijkenpikkerij. Anders gezegd, al klinken het stemmenwerk, de instrumentale invulling en de aard van de songs verdacht bekend (luister maar eens naar ‘Fire In The Hole’: de illusie is hier compleet, en niet alleen hier!), er staan geen doorslagjes op van bestaande songs van The Band (of we moesten er over luisteren?), de heren beseften goed dat ze met sterk materiaal moesten afkomen om niet de mist in te gaan. Het titelnummer dat de cd opent, is van de hand van Weider en van niemand minder dan gitarist, songschrijver en topproducer Colin Linden. ‘World Gone Mad’ stormt je huiskamer binnen met Weiders mandoline die heftig om zich knalt. De toon is meteen gezet! Weider en Linden tekenen ook voor de bonus track, een live uitvoering van ‘Remedy’.

Naast Weider levert Grebb de meeste bijdragen aan de songs. ‘Deal’ is een song van Robert Hunter en Jerry Garcia, The Grateful Dead dus, tijdgenoten van The Band en, toch voor de Amerikanen, minstens even belangrijk als The Band (in Europa hebben we daar doorgaans een lichtjes andere visie op, maar dat volledig terzijde) Jackie Greene (lid van de laatste versie van Black Crowes, ‘opvolgers’ van The Band in meer moderne tijden) zingt en speelt slide op ‘Deal’, een prachtige brok roots rock. Ballad ‘I Wish You Were Here Tonight’ opende ‘Ballads’ van singer-songwriter Jim Sullins uit 2004. Die cd kwam dertig jaar uit na de voorganger ‘Inside Thunder Outside Laughing’. The Weight Band maakt er iets moois van, onder meer door schitterende vocal harmonies.

Het was zo goed als ondenkbaar dat er geen Bob Dylan op ‘World Gone Mad’ zou gestaan hebben. En die is er dan ook met ‘Day Of The Locusts’ (uit ‘New Morning’, 1970) De inclusie van ‘Common Man’ en ‘You’re Never Too Old To Rock ’N Roll’ is ook al niet mis te begrijpen: Levon Helm (gestorven in 2012) schreef eraan mee. ‘World Gone Mad’ is alzo, en niet eens door de vele links met het origineel, maar veel meer nog door de goeie songs, een waardige hommage aan één van de grootste bands uit ruim zestig jaar rockhistorie. De plaat is trouwens expliciet opgedragen aan de overleden The Band leden Levon Helm, Rick Danko en Richard Manuel.

Antoine Légat

 

Artiest info
Website  
 

Label: Continental Record Services

video