MAIK KRAHL QUARTET - DECIDOPHOBIA

Decidophobia is de angst om beslissingen te nemen, het lijkt er dus op dat veel politici eraan lijden, maar dat is een ander verhaal, hier betreft het de beslissingen die een improviserend muzikant in een fractie van een seconde moet nemen want een beslissing op dit micro niveau heeft invloed op het groepsgeluid in een macro niveau. Vandaar dat Maik Krahl (1991) gekozen heeft voor deze titel, het tekent hem ten voeten uit als jonge muzikant die met beide benen stevig in de jazztraditie staat met een diep bewustzijn van het heden en met de blik richting horizon om te kijken wat de toekomst zal brengen. Dit album is zijn debuut als leider en het schildert een portret van een volwassen, sensitieve, trompettist vol zelfvertrouwen. Behalve met zijn eigen quartet speelt hij met het quintet Unit 5, waarmee hij dit jaar het Jazzstipendium jazz@undesigned in de wacht sleepte. Bovendien is hij lid van het Kölner Subway Jazz Orchestra, hiermee is hij op drie albums te horen. Hij heeft al een behoorlijk aantal tournees achter de rug en kreeg zodoende de gelegenheid om met grote namen als John Clayton, Kurt Elling, Herb Geller en Benny Green te spelen. Naast zijn optredens is hij sinds 2014 als docent verbonden aan de “Offenen Jazz Haus Schulein Keulen.

Deze cd is onderdeel van de serie Next Generation, een samenwerking tussen Double Moon/Challenge Rec. en het Duitse tijdschrift Jazzthing om jonge Duitse jazztalenten een kans te geven een cd op te nemen, dit alweer vol. 75 in de serie. Behalve Maik Krahl op trompet zijn hier te horen Constantin Kramer op Fender Rhodes op drie nummers, Bruno Müller op el.gitaar op 4 nummers, Oliver Lutz op bas en Hendrik Smock op drums. De nummers zijn geschreven door Maik, het eerste “Dance little walnut dance” laat fraaie melodielijnen horen op de trompet met een naar minimal music neigend baspatroon op de Fender, tot zover geen vuiltje aan de lucht maar dan wordt het trompetgeluid letterlijk verkracht door het gebruik van phasers en distortion, het klinkt als een op hol geslagen grasmaaier, dit ontgaat mij alleszins, doodzonde. Gelukkig zijn zowel de vervorming als de Fender verdwenen in “Demian” het volgende nummer waarin Bruno Müller fraai gestileerd gitaarwerk laat horen en Maik dat hij die elektronica niet nodig heeft.

Het derde nummer oftewel “Number three” is een bluesy swinger met een lekkere walkin’ bass van Oliver Lutz. “Via Metaura” verwijst naar een straat in Rome waar Maik ooit woonde, hier komt het melodieuze spel van Maik volledig tot zijn recht door de knappe compositie. In “It happened to me” is er duidelijke sprake van een vette knipoog richting bop, lekker vingerknippend meeluisteren naar het supersnelle spel van Maik met demper. De Fendersolo is hier ook sterker dan in het openingsnummer, de ritmesectie stuwt het geheel prima op. “Ombrophily” laat weer prima trompetspel horen met een rijke harmonische solo. In het titelnummer worden de phasers weer tevoorschijn gehaald maar gelukkig is het hier meer gestructureerd en blijft de grasmaaier uit de buurt, als de gitaar ook gas geeft wordt het weer erg heavy, gelukkig keert het normale geluid weer terug. Het blijft een prima debuut, maar a.u.b. geen vervormingen meer, ik heb het bij Miles nooit op deze manier gehoord, dus niet nodig.

Jan van Leersum.


Artiest info
Website  
 

Label : Double Moon Rec.
Distr. : New Art Int.

video