SNORRE KIRK - BEAT

Snorre Kirk is een Deense topdrummer/componist met een voorkeur voor de muziek van Jimmy Lunceford, Count Basie en Duke Ellington, dat klinkt ouderwets maar zoals hij al op eerdere albums bewees is de muziek van Kirk springlevend en swingend. Bovendien is het enorm verfrissend om tussen alle hedendaagse jazz met invloeden uit de klassieke muziek, world muziek, progrock, electronica etc., weer eens een groep onbekommerd loos horen gaan met spetterend trompetspel, grommende saxen en een superswingende ritmesectie.

Op een na zijn hier alle composities geschreven door Snorre Kirk en het zijn stuk voor stuk meester werkjes die zo weggelopen konden zijn uit het oeuvre van de Duke of de Count. Het sextet van Kirk bevat de vertrouwde namen waarmee hij al eerder samenwerkte : Jan Harbeck op tenorsax, Klas Lind Quist op altsax en klarinet, Tobias Wiklund op cornet, Magnus Hjorth op piano, Lars Morck op de bas en natuurlijk Kirk zelf op slagwerk. Het album gaat van start met het romantische “Exotica” met een fraaie intro op de staande bas en daarna fluweelzachte saxklanken in de traditie van grootmeester Lester Young, waarna de piano het tempo opschroeft en er ook latino geluiden weerklinken.

“18th & Vine” is een heerlijke shuffle waar bij je niet stil kunt blijven zitten, de twee saxen zetten de melodie neer en pianist Magnus Hjorth excelleert met zijn effectvolle noten. “Blues Arabesque” is een aanstekelijke blues met fraai cornetspel van Tobias Wiklund compleet met de demper effecten zoals veel gebruikt in de bands van Ellington door Clark Terry e.a. Een heel andere, bijna introverte sfeer heeft het nummer “Portrait” met glashelder spannend pianospel en een fraaie melodieuze melodie, dit is absoluut geen retro, hier zijn we in 2018. Een blues in de ware zin van het woord is “Blues Overture” met alweer fraai gedempt spel op de cornet en de saxofonisten laten horen waar ze de mosterd moeten halen als het om de blues gaat, het hele nummer draagt de sfeer van “After Hours” zowel het nummer van Avery Parrish als de sfeer die de titel weergeeft.

Scheurend saxspel is te horen in het aanstekelijke titelnummer “Beat” met Lindquist excellerend op klarinet en Harbeck honkend als Illinois Jacquet. “Zanzibar” is de enige cover, het is geschreven door trombonist Julian Tizol, meer bekend van het nummer “Caravan”dat hij samen schreef met Ellington in wiens orkest hij jarenlang een vaste pion was. Ook dit nummer heeft die lichtvoetige Zuid-Amerikaanse sfeer die “Caravan” zo onweerstaanbaar maakt, heel goed van Kirk om dit nummer uit de vergetelheid te halen. Het afsluitende nummer “Bells, Bells, Bells” ademt ook helemaal de sfeer van het Duke Ellington Orkest, hoog tijd dat ik daar weer eens wat van uit de kast trek. Snorre en zijn trawanten maken je hongerig naar zijn grote helden en voorbeelden. Hetgeen niet betekent dat deze schijf in de schappen moet blijven, nee zeker niet, het ademt de sfeer van vroeger maar wel met alle nieuwe kijk op de zaken van de jazz van nu. Gewoon heerlijke muziek.

Jan van Leersum.

 

Artiest info
Website  
 

Label : Stunt Rec.
Distr. : New Art Int.