GAYE SU AKYOL - ISTIKRARLI HAYAL HAKIKATTIR

Voor wie Gaye Su Akyol nog niet mocht kennen -en dus haar ongelooflijk fijne plaat “Hologram Imperatorlugu” van twee jaar geleden niet hoorde-: deze Turkse jongedame met muzikale wortels in de punk en de electropop behoort zonder twijfel tot de groep meest belovende jonge zangeressen uit wat we hier doorgaans “world” noemen, maar wat in haar geval gewoon rock is, waar weliswaar flink wat Oosters aandoende klanken doorheen geweven worden.

De nieuwe plaat -de titel kun je vertalen als “samenhangende verbeelding is werkelijkheid”- klinkt een ietsje eenvoudiger dan de voorganger, maar moet er qua intensiteit en orchestratiepracht alvast niet voor onderdoen. De hele plaat draait om “dromen”, in de zin van: je eigen leven in handen blijven nemen, je eigen toekomst trachten te bepalen, je eigen weg zoeken. In een land als Turkije, waar vrouwen in het algemeen en vrouwelijke, vrijdenkende artiesten in het bijzonder, het allesbehalve makkelijk hebben, is zo’n uitgangspunt niet alledaags en wellicht zelfs een tikkeltje gevaarlijk en het siert Gaye dan ook dat zij, die natuurlijk de voorbije jaren wel een flink deel van de wereld gezien heeft en dus weet dat het allemaal anders kan, toch het risico neemt om deze plaat uit te brengen.

Zelf noemt ze de plaat erg poëtisch en, al begrijp ik geen woord Turks, ik kan wel de schoonheid van de opeenvolging van de klanken horen, maar toch is het mij vooral om de muziek en de zang te doen. Die muziek durf ik zonder enige twijfel als “rock” te omschrijven, al komen ook electropop, surf en psychedelica aan de beurt. De openende titeltrack biedt al een mooi staaltje van wat de plaat inhoudt: een typisch Turks ritme, een erg wendbare stem, een Giorgio Moroder-synth, een heel erg sixties aandoende gitaar en een naar filmmuziek neigend koortje, produceren een oorwurm van een track, die je na een paar keer luisteren niet meer loslaat. in “Bagrimizda Tas” klinkt het een stukje nachclubachtiger: de zangeres croont werkelijk en ze neemt je mee naar een wereld, die mysterieus oogt, maar waar je, dankzij de stem, wel graag even wil in vertoeven.”Laziko” klinkt erg “bewerkt: de gitaren zijn pure surf en de stem van Gaye krijgt weet-ik-veel-welk effect toegediend, maar het werkt wel de bevreemdende sfeer van dit nummer is onweerstaanbaar.

Na drie songs heb je dus drie verschillende werkwijzen gekregen en dat is de sterkte van deze plaat: ze is ontzettend verrassend en gevarieerd, terwijl er toch op heel hoog niveau gezongen en gemusiceerd wordt. Daarvan wordt hét toonbeeld geleverd met “Gölgenle Bir Basima”, een heerlijke sleper vol verrassende wendingen op een dreigend klinkende beat en met die typische computerklanken, die je zo aan de clubs doen denken, die je in Istanbul bezocht. De trompetklank die “Meftunum Sana” inluidt, zet je compleet op het verkeerde been en dat merk je zodra je de baslijn en vooral de combinatie gitaar/stem in de gaten krijgt. Het minste watje hier van kunt zeggen, is dat het héél intrigerend klinkt. Hier is een producer aan het werk geweest, die wist wat hij wilde. Nazicht leert me dat het de zangeres zelf en haar gitarist waren, die de productie in handen hadden. Petje af, al maken ze het zichzelf bepaald lastig: hoe kun je in hemelsnaam deze nummers op deze manier love spelen, zonder een aantal dingen op tape mee te nemen daar de scene?

Bij “Sahmeran”, althans bij de gitaarintro, kan ik bezwaarlijk anders dan aan The Shadows denken, al neemt die heerlijke stem ook hier algauw de honneurs over. Met “Bir Yarali Kustum” gaat het weer richting de nachtclub, zij het dat de finale ronduit rockt en de synthesizer die “Hemserim Memleket Nire” begeleidt, lijkt zo uit een jaren ’80 -film geknipt te zijn. Het erg korte “Bosluk Ve Sonsuzluk” is dan weer zo’n pareltje waar je bij wegsmelt: ik weet totaal niet waar de zangeres het over heeft, maar ik geloof elke lettergreep, die ze zingt, al was het maar door de wat langoureuze frasering en stemwending, die in deze honderd seconden verborgen zijn. Bij afsluiter “Halimiz Itten Beter” denk je eerst aan een Morricone-film, maar algauw neemt de huppelende percussie het over en word je meegenomen op een typische Gaye Su Akyol-trip, waarin het heerlijk heen en weer deinen is: de stem van deze dame is zalf voor ’s mensen ziel. Als je dit hoort, dan weet je dat het met de wereld en met Turkije nog wel goed komt. Geweldige plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Glitterbeat Records
distr.: Xango

video