TMGS - AIN’T NO PLACE

Kort na de eeuwwisseling vonden de ‘The Moe Greene Specials’, origine Antwerpen/Kalmthout, er niets beter op om in een zieltogende cinemazaal bijeen te komen om er te experimenteren met een instrumentale mix van westernmuziek, tex-mex en country. Vier jaren laten volgde hun debuutplaat en het groepje, inmiddels herdoopt tot TMGS, beperkt zich niet langer tot een instrumentale sound. Er volgden eerst nog een drietal albums vooraleer deze vijfde langspeler uit werd gebracht met als geïnspireerde bandleden zanger/gitarist en songschrijver Peter Lodiers, gitarist Stof Janssens, toetsenist Yves Seyns en het ritmesectie duo met Jeroen Vervloet op bas en Dirk Van Rosendaal op percussie. Twee trompettisten sluiten aan evenals enkele gastmuzikanten, waaronder vocaliste Tineke Herrijgers, die op het dromerige ‘Always Underrate’ de solozang op zich neemt en elders backing meezingt. Peters stemkleur lijkt ietwat op deze van Donald Fagen. Met zijn melancholische zang slaagt hij erin om de weidsheid van een bevreemdend landschap te evoceren waar zeker ook de beide trompettisten toe bijdragen met die bijwijlen fascinerende exotische koperen klankkleur.

Alle tien songs vloeien in elkaar over als een bergstroompje dat zijn weg zoekt om onder te duiken in de uitlopers van een verdoken riviertje. Songs als ‘The Wasted Hours’ en ‘Wake Up Again’ roepen imaginaire beelden en gestaltes op als een soort vage omlijsting van gedesillusioneerde eenzaten in een desolaat landschap. Bij ‘Cold Day On The Lake’ zou je je ergens in Alaska een verkleumde outlaw kunnen inbeelden die zich bij een tijdelijk vuurtje bezint aan een bodemloos meer en daar de weerspiegeling vindt van al zijn verloren dromen. De band ‘TMGS’ situeert zich qua sfeerschepping ergens tussen uiteenlopende bands als bijvoorbeeld ‘Giant Sand’ en ‘Steely Dan’ maar dan in een winterse Kalmthoutse omgeving. Ook doemen vage herinneringen op aan de schilderijen van Edward Hopper of vervreemdende filmische westerns waar coyotes schichtig wegvluchten.

In de voorbije jaren toerde TMGS in België en aangrenzende landen met wat zij toen nog hun west-coast countryrock muziek noemden. In dit album overheerst echter de filmische sound, waarin de zang opgaat in de instrumentale rijkdom, vaak droefgeestig en ergens toch veerkrachtig. Zo heeft ‘Won’t Be Easy’ een smartelijke ondertoon, maar ontwaar je in ‘Holding The Reins’ toch een stuwende kracht. Evenals het leven zelf komen deze songs over als een golfbeweging waarbij de verbeelding zich niet laat intomen. De meerstemmige zang, de gitaren en de mariachi koperblazers vergezellen je als op een half wakende droomreis. Het laatste ‘Loneliness (Ain’t No Place)’ zou dan weer de ideale song kunnen zijn tijdens de aftiteling van een natuurdocumentaire waarin niettemin de eenzaamheid van de mens centraal staat. Dat deze band ooit een bioscoop koos als repetitieruimte droeg ongetwijfeld bij tot het vinden van hun unieke sound, waar de silhouetten op het grote scherm destijds hun geheime schaduw afwierpen op de aanwezige muzikanten.

Marcie


Artiest info
Website  
 

Label: Starman Records

video