SKARBONE 14 - ON PARTAGE UN TEMPS

 

Ik denk dat het voor het allereerst is, dat we in deze kolommen de naam (mogen) laten vallen van deze band van bij ons, enfin, van Doornik. Zelf had ik al een keer of drie het genoegen deze maatschappelijk geëngageerde bende aan het werk te zien, maar dat heeft er allicht mee te maken, dat ik nogal gehecht ben aan ons apenlandje zoals het vandaag is en dat ik dus heel geregeld zuidwaarts de taalgrens oversteek, om daar te gaan zien en horen wat er op muzikaal vlak zoal aan de orde is.

Dat ook deze nieuwe -en zesde- plaat van dit gezelschap via het Nederlandse Xango Music tot bij ons komt, is dan ook geen toeval: de muziek van Skarbone 14 - (Ska/Carbone)- valt perfect te rijmen met de muziekjes, die die verdeler van overal ter wereld naar boven weet te spitten. Dit is dus gewoon een vorm van wereldmuziek, waarin de punk-aanzet van het begin van deze eeuw -de band bestaat zo’n vijftien jaar- duidelijk waarneembaar blijft, net als de ska-beat, die de vorige platen nog meer domineerde dan deze nieuwe, waarop een tikkeltje meer naar de Balkan gekeken wordt.

Ik omschreef de band eerder als “maatschappelijk geëngageerd” en eigenlijk is dat een understatement: de heren kijken met méér dan een kritisch oog naar onze omwereld en wat zich daar allemaal afspeelt. Dat gaat dan uiteraard over politiek, zoals bij voorbeeld in “Un Vrai Métier”, waarin zowel Bart De Wever als Emmanuel Macron en Charles Michel flink in hun dure hemdje gezet worden, maar net zo goed komt de vluchtelingencrisis aan bod, zoals in het Afro-getinte “Nei Beogo” of -en hier geldt duidelijk enige profetische begaafdheid- het betaalde voetbal. In “Exodes Ordinaires” -wat mij betreft het topnummer van de plaat- komen migratie en voetbal samen en in “Le Bagne des Nuisettes” gaat het over het lot van vrouwen die, net zo goed als veel voetballers, via de maffieuze mensenhandel hier terecht komen in een poging om aan de armoede te ontsnappen.

De internationale context wordt niet vergeten en komt aan bod in “30000 et une Nuits”, waarin naar de techniek van de “verdwijningen” wordt verwezen, die veel gebruikt werd in het Argentinië onder het kolonelsregime, maar kennelijk nog altijd dienst doet en als je dit allemaal naeen leest en vooral hoort, dan stel je vast dat je hier alweer een -overigens uitstekend gespeelde- maatschappijkritische plaat hebt, die bulkt van de scherpzinnige, raak geformuleerde teksten, waar de heerlijke woordspelingen over elkaar heen buitelen.

Het straffe aan de muziek van Skarbone 14 is, zo denk ik, dat de boodschap en haar vorm elkaar niet voor de voeten lopen: je kunt op perfect dansbare wijze laten horen, dat heel veel dingen in onze wereld volledig in de soep draaien. Dit is een feestband, die de mensen niet alleen laat dansen, maar hen intussen ook nog eens een boodschap meegeeft. Sommigen zullen dat “très 68” vinden, ik vind het heerlijk. Alleen dit: waarom zien we deze heren zo weinig op onze Vlaamse podia? Zijn we dan toch een beetje xenofoob tegenover alles wat niet Angelsaksisch is?

Kijk: hier staan minstens drie tracks op, die gemààkt zijn voor radio. Zouden de heren programmatoren aan de Reyerslaan dat dan misschien ook eens kunnen beluisteren, zodat ze weten wat ze kunnen draaien? Dankuwel. U, lezer, kan alvast niet langer zeggen dat u niet op de hoogte was !

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Fete De Bruit
distr.: Xango

video