THE RAGTIME RUMOURS - RAG ‘N ROLL

Alleen al het openvouwen van het bij ingesloten krantje lonkt veelbelovend, zoals je een saloondeur zou openduwen en de muziek je al tegemoet stroomt samen met de geur van oude affiches en bizarre advertenties, wat je nieuwsgierigheid prikkelt en je verwachtingsvol stemt. Des te meer ook naar de songs op dit debuutalbum, waarin het groepje op ironische wijze naar het genre ‘comic and other songs for smoking concerts’ refereert, ook al zijn rokerige concertruimtes heden ten dage uiterst uitzonderlijk. Het viertal uit het Nederlands-Limburgse ‘The Ragtime Rumours’ ensemble heeft in de laatste jaren al meerdere beloftes waar gemaakt, zoals de finale halen in de ‘Dutch Blues Challenge’ of de hoofdprijs wegkapen in de ‘European Blues Challenge’ in Hell, Noorwegen. Reden genoeg dus om, na een eerste Ep, uit te kijken naar deze volwaardige langspeler met eigen songs, die zij aankondigden als een mix van ragtime, rock en gipsy jazz, kortom ‘rag ‘n roll’ van het eigenzinnige rebelse soort. En ook al roepen zij halverwege ‘Stop That Train’, groovy aangestookt door een trombone, hun wagons denderen voort. Dit alles samengebracht in een inventief tot de verbeelding sprekende creatie met ludieke vormgeving en artwork.

Ook al leunen de twaalf originele songs aan bij de vintage sound, toch komen deze eigentijds en vernieuwend over, met thema’s die zowel op het heden als op het ver verleden kunnen slaan. Armoezaaiers, gierigaards, randfiguren als zwervers, dragqueens of een verstotene met een gebroken hart bevolken de visuele songs. Een eenarmige kan er transformeren in een held, een dode ziel rijst op uit zijn graf en gaat ermee op wandel en een pechvogel slaagt er maar niet in om zijn lot te keren. Zelfs het paard waarop hij wedde wordt reeds bij het startschot dood geschoten, te vernemen in het voortdenderende ‘The Cigar’. De verbeelding van het groepje is tomeloos. Humor slingert als een rode draad doorheen de gipsy songs die soms aan tentshows, C.W. Stoneking, Pokey LaFarge of Django Reinhardt herinneren, een enkele keer zelfs aan Tom Waits bij het donkere ‘Humanity’. Alle vier de muzikanten, Tom Janssen, Thimo Gijezen, Sjaak Korsten en Niki van der Schuren, bespelen meer dan een instrument. Zij, en enkele gastmuzikanten, slagen erin om met die rijke klankkleur van gitaren, banjo, wasbord, piano, saxofoon, fluit, harmonica, piano, trompet, trombone en vooral op de bezeten ritmes van de contrabas je mee te sleuren in de wervelende vaart van hun enthousiasme.

De narratieve verhaallijnen boeien en doen soms glimlachen. Alleen wanneer vocaliste Niki Van der Schuren op het lijzig jazzy ‘Holly Woedend’ klaagt over de kwelling van een gebroken hart en zich afkeert van de wrede wereld komt er tristesse in de plaats van het speelplezier. Maar zelfs de ballad ‘Wayfaring Stranger’ krijgt een nieuwe uitvoering, zodat de aanvankelijke droefenis langzaamaan overvloeit in een energieke spiritual. Elders laat de solozang of de samenzang van de drie heren het vreugdegevoel uiteenspatten, zelfs al is de ondertoon in de vertelling defaitistisch. Zo komt het opstuwende ‘Everywhere I Go’, met toevoeging van baritonsax en accordeon, over als een verdoemde odyssee over zeeën, bergen en woestijnen alsof de muzikanten opgejaagd worden door hun eigen schaduw. In het broeierige intrigerende ‘Faker’ is enige voodoo geslopen en het laatste ‘Rag-Blues Song’, met triomferende koperblazers, heeft de uitgelatenheid van een euforische liefdesverklaring. Menige fan van old-time jazz heeft dit groepje al Live kunnen bewonderen, zowel in kelderclubs als op festivalpodia. De onstuimige vaart in de songs op dit album is al even aanstekelijk en genereert eenzelfde survival levensgevoel.

Marcie

 

20 oktober: Zilst Blues, Zeelst
21 oktober: Bok ’n Blues Valkenburg, Valkenburg
13 november: Missy Sippy Gent *FREE ENTRANCE*
Zaterdag 02 Maart 2019: HAGELAND BLUES & ROOTS NIGHT

 


 


Artiest info
Website  
 

Label: Ruf Records

video