STÉPHANE MERCIER - TRIP

Stéphane Mercier ( 1970) is een gelouterde Belgische altsaxofonist, oorspronkelijk afkomstig uit Ukkel. Hij heeft al 6 albums op zijn naam staan plus ettelijke als sideman. In de jaren ’90 studeerde hij aan het vermaarde Berklee College of Music, daarna verbleef hij gedurende 7 jaar in New York waar zijn carrière tot ontwikkeling kwam en tekende bij het belangrijke jazz indie label Fresh Sound, het album “Flor de Luna”uit 2000 werd wereldwijd uitgebracht. Daarna volgde een verhuizing naar Parijs alwaar hij 2 jaar verbleef vooraleer hij terugkeerde naar België waar hij inmiddels woont in Brussel. Hij maakte een multi media tournee met 300 uitverkochte optredens over de geschiedenis van de jazz, later gevolgd door een reeks optredens in het kader van de herdenking dat het 200 jaar geleden was dat Adolphe Sax werd geboren, de Belgische uitvinder van de hedendaagse saxofoon. De lijst van muzikanten met wie hij heeft samen gespeeld is te lang om hier op te sommen, daaronder diverse jazz coryfeeën. Hetzelfde kan gezegd worden over zijn prijzenkast.

Een quote van auteur/ trombonist Mike Zwerin uit de International Herald Trbune geeft een aardige omschrijving van Stéphane’s spel “.. kind of Lee Konitz with an edge of Dolphy… good time, great sound, wonderful melodie sense and really knows how to listen “. Dit nieuwe album is getiteld “Trip” oftewel een reis, evenals het leven is in voor- en tegenspoed, ik nodig eenieder uit to get your kicks on Route 166 (de kraamkliniek van mijn laatstgeborene), aldus een gedeelte van de wat gezwollen hoestekst. Mercier is natuurlijk te horen op altsaxofoon, zijn bandleden zijn Peter Hertmans op gitaar, Nicola Andrioli op piano en fender rhodes, Cédric Raymond op de staande bas en Matthias De Waele op drums. Alle nummers zijn geschreven door Mercier met uitzondering van “Eternally Yours”en “Remember”van Peter Hertmans en “Je me suis fait tout Petit”van George Brassens. Het eerder genoemde “Route 166” opent de cd, het is een lichtvoetig en swingend nummer, het heeft geen enkele relatie tot het bekende Route 66 van Bobby Troup.

Ook “Artichoke Facial” ( wat een titel) is een lekker in het gehoor liggend muziekje met Andrioli op de fender rhodes en een bassolo van Raymond. “Noah’s Ark” graaft wat dieper met serene passages van altsax, piano en el. gitaar, hier valt vooral op met welke souplesse Mercier zijn altsax hanteert, inderdaad een zweem van Konitz, maar ook Sonny Stitt en Sonny Simmons, vooral echter een eigen geluid. Melodieus en helder klaterend zoals in het fraaie “Noé” en schier poëtisch in het nummer “Samsara”. “Je me suis fait tout Petit” is typisch Brassens met zijn huppelende melodie en ingetogen gitaarakkoorden, je danst er zo op weg, heerlijk. “Eternally Yours”van Hertmans wordt vooral gedragen door diens rockende gitaargeluid en zorgt zodoende voor de nodige afwisseling, pianist Andrioli laat hier horen dat de blues hem niet vreemd is met een fraaie linkerhand. Een prima album en het absolute bewijs van het hoge niveau van de Belgische jazz.

Jan van Leersum.

Artiest info
Website  
 

Label : Igloo Rec.
Distr. : New Art Int.

video