Wanneer de naam van Ou-meester Tristan Driessens, zelfs in de kleinste lettertjes, verschijnt in een inlegboekje van een nieuwe plaat, dan gaan wij luisteren. En dat doen we al helemaal als die plaat blijkt te verschijnen op Seyir Muzik, dat geweldige Brusselse label, waarvan Tristan één van de drijvende krachten is, die er voor zorgen dat de ene na de andere prachtplaat op de wereld losgelaten wordt. Al kan daar soms een beetje tijd overheen gaan, zoals dat het geval was bij deze plaat van Michalis Kouloumis, violist van Cypriotische komaf en sinds geruime tijd aan het Rotterdamse ComArts-instituut verbonden. Dat was hij eerst als student -hij studeerde er f met de unieke perfecte score- en tegenwoordig als (gast)docent.

Immers, de muziek van deze plaat werd al in 2019 in Athene opgenomen -de openende twee tracks zelfs al in 2017-, maar ze zien nu pas het CD-levenslicht en sta me toe al meteen te zeggen dat ik daar bijzonder blij om ben. Niet dat de plaat je als luisteraar meteen een vreugdedansje laat maken, ,nee: daarvoor is de muziek teveel door weemoed en verlangen gedreven. Maar ze is wel van een bij momenten onaardse schoonheid en het zou zonde geweest zijn dit ergens in een lade te stof te laten vergaren.

We kwamen, zo denk ik toch, Kouloumis’ naam voor het eerst tegen bij “Music for Shepherds and Sultans” en het alhier gekoesterde “Toasaves” en u zal het ons niet kwalijk nemen, dat we ook deze plaat met enige positieve vooringenomenheid gingen beluisteren: als het goed genoeg is voor Tristan -die we overigens niet persoonlijk kennen-, is het zeker goed genoeg voor ons, maar dit een beetje terzijde. Kouloumis geeft muzikale vorm aan één van de fenomenen waar onze mensheid de jongste decennia allesbehalve fier mag op zijn. Ik heb het hier over oorlogen en over klimaatveranderingen -enselijke creaties- die zonder twijfel mee de oorzaak zijn van het feit dat veel mensen geen andere uitweg zien, dan die van de vlucht, die hen, helaas, niet zelden allesbehalve uit de ellende helpt.

Mensen worden verondersteld en gedwongen hun dromen op te bergen en ze verdwijnen samen in het stof dat hun voeten-op-de-vlucht doen opwaaien. Herinneringen worden weggeveegd, dromen vervagen en levens worden herleid tot flarden van weemoed en gemis. We maken van onze wereld en keten van versterkte grenzen, die we bewaken middels nooit ophoudende oorlogen, die hele generaties aan diggelen schieten. En temidden van al die ellende, gloort er toch steevast een vleugje hoop, kiemt er nieuwe levenswil, want de Mens, die wil leven.

U merkt het vast: hier word je niet blij van, maar wie luistert, zal horen en de schoonheid ervaren van deze negen composities van Kouloumis, die, nu eens solo, dan weer in duo of in sextetvorm, de uitgeleide spelen van de openende twee stukken, waaraan deze prachtplaat haar titel ontleent. “Displaced Dreams”,is de ruggengraat van een bijzonder mooie plaat, waarin Griekenland, Turkije en bij uitbreiding zowat de hele Oriënt meeschrijven aan wat tegelijk een rouwzang en een aanklacht is tegen de menselijke dwaasheid en de verregaande gevolgen ervan. Inclusief dat straaltje hoop. Briljant werk, zonder de minste twijfel !

(Dani Heyvaert)