Alexander Hawkins (Oxford, 1981) is componist/pianist en organist en de leider van diverse ensembles. Hij volgde een klassieke opleiding aan het Radley College, zijn vader speelde piano en klarinet en introduceerde hem in de jazz via de muziek van Duke Ellington. Zijn eerste idool was Art Tatum gevolgd door Earl Hines, Fats Waller en Teddy Wilson, latere invloeden waren Thelonius Monk, Bud Powell en Elmo Hope, nog later kwamen daar Cecil Taylor en Marilyn Crispell bij. De avantgarde jazz uit de jaren ’70 maakte een grote indruk op hem, figuren als Arthur Blythe, Anthony Braxton, Leroy Jenkins, Oliver Lake en Wadada Leo Smith hebben zijn muziek beïnvloed.

Hij heeft een uitgebreide discografie op zijn naam staan, dit is niet zijn eerste solo album, zijn eerste (Song Singular) verscheen in 2012. Ik heb al diverse albums van Hawkins gerecenseerd maar nooit een solo exemplaar. Op zijn vorige twee solo cd’s refereerde hij meermaals aan zijn piano helden zoals Monk, dat is hier geenszins het geval, hier komt zijn andere liefde naar boven, de muziek van Bach die hij elke dag speelt en ook Ligetti.

Er staan 13 composities op het album, allemaal niet zo lang, variërend van 2:50 tot 5:53 minuten, veel afwisseling dus en dat maakt het beluisteren van deze doorwrochte muziek wel gemakkelijker. Het album begint met “Polyphonic Song”, een aaneenschakeling van heldere akkoorden afgewisseld met donkere momenten, zo ontstaat een soort van duet tussen beide handen, intrigerende muziek. In “Song of infinite variations” rijgen de arpeggio’s zich aaneen waardoor een helder muzikaal landschap ontstaat. Het probleem bij deze muzikale klanken zonder een specifiek thema of melodische lijnen is de moeilijkheid om de muziek te omschrijven of onder woorden te brengen, een hoofdpijn dossier voor een recensent.

Uitermate intrigerende muziek die de luisteraar verplicht zich helemaal open te stellen voor deze in eerste instantie opeenstapeling van akkoorden en dissonanten opdat er een draad gevonden wordt die je door deze overweldigende hoeveelheid van klanken kan loodsen. Dan blijkt er toch heel wat te genieten zoals in “Song Symmetrical“ met parelende noten. Een bijzonder album, weliswaar niet voor eenieder maar stel je open en geniet daarna.

Jan van Leersum.