JAMES BRANDON LEWIS - ABSTRACTION IS DELIVERANCE

Artiest info
Website - bandcamp
facebook
Label : Intakt
Distr. : Outhere Music

De Amerikaanse tenorsaxofonist James Brandon Lewis (Buffalo, NY 1983) is voor mij een van de grootste nieuwe sterren aan het jazz firmament. Ik ben niet de enige die dit poneert, ook jazzlegende Sonny Rollins deelt die mening. Dit is zijn vijfde album in deze bezetting met Aruán Ortiz op piano, Brad Jones op contrabas en Chad Taylor op drums. Het album is in zoverre afwijkend van zijn vorige albums dat het eigenlijk louter lyrische melodieën bevat zonder dat het een ballad album genoemd kan worden. Alle nummers zijn van zijn hand behalve “Left Alone” van pianist Mal Waldron.

Zijn productiviteit is enorm, dit is zijn tweede album dit jaar. Mijn kennismaking met Lewis begon met zijn album “Live in Willisau” samen met Chad Taylor op drums, daarna probeerde ik alles te pakken te krijgen waarop hij meespeelde zoals het schitterende “For Mahalia, with love”, zijn eerbetoon aan Mahalia Jackson, “These are soulful days” met het Lutoslawski Quartet, zijn samenwerking met pianist Giovanni Guidi en natuurlijk de vijf albums met dit kwartet. Alles uitermate geslaagd en ook heel afwisselend.

Het album begint met “Ware” gewijd aan avant-garde saxofonist David S. Ware (1949 – 2012, ook ruimschoots aanwezig in mijn kast). Dit eerbetoon is allesbehalve avant-garde, nee het is een liefdevolle herinnering met uitermate relaxed spel van James die mij hier sterk doet denken aan David Murray, nog zo’n held van ondergetekende. Ook pianist Aruán Ortiz speelt hier een belangrijke rol met zijn warme spel, ruim negen minuten lang genieten ! “Even the Sparrow” is ook zo’n verstild nummer waarin je als luisteraar weg kunt dromen, heerlijk.

In “Abstraction is Deliverance”, het titelnummer, wordt het gaspedaal dieper ingetrapt en geeft James een powersolo die eindigt in een lieflijke melodie. “Mr. Crick” is een introvert vehikel met fraaie sax-lijnen, bij elkaar gehouden door de superieure ritmesectie. Afsluiter “Polaris” ademt rust en stilte met sfeervolle pianoklanken en zoetgevooisd saxofoonspel, een mooi einde van een wederom geweldig album van James Brandon Lewis, onthoud die naam !

Jan van Leersum.