De Canadese rootsartiesten Gordie Tentrees en Jaxon Haldane kennen elkaar al twintig jaar en na de opname van een livealbum in 2018, bundelen ze hun krachten in een studio in Nashville voor hun eerste gezamenlijke album: "Double Takes". Het is een originele verzameling van tien nummers die ze opnamen tijdens een wervelende reis naar Nashville. Het album werd geproduceerd door de legendarische Australische producer Nash Chambers (Paul Kelly, Archie Roach en de broer van Kasey Chambers), en opgenomen met een sterrencast bestaande uit niemand minder dan Charlie McCoy, violiste Tania Elizabeth (Avett Brothers, Mary Gauthier), bassist Steve Mackey (Dolly Parton, The Wallflowers) en drummer Shawn Fichter (Peter Frampton, Tim McGraw). Zoals gebruikelijk hadden Tentrees en Haldane het album binnen enkele dagen afgerond en waren ze klaar om weer op tournee te gaan.

Met meer dan duizend concerten wereldwijd is "Double Takes" een showcase voor de onmiskenbare chemie tussen Tentrees en Haldane. Terwijl Tentrees onvermoeibaar de wereld rondreisde ter promotie van zijn soloalbums, waarvan "Mean Old World" uit 2021 de meest recente was, zette Haldane een vergelijkbare koers uit voor zijn in Winnipeg gevestigde band The D. Rangers en produceerde hij platen zoals "Sharpen The Plow", de laatste plaat van de geliefde Canadese singer-songwriter Willie P. Bennett, vóór zijn overlijden in 2008. Bennett's jarenlange samenwerking met mede-Canadese legende Fred Eaglesmith inspireerde Gordie en Jaxon in veel opzichten tot het smeden van hun eigen creatieve band, die in 2014 officieel werd onthuld tijdens hun eerste concert in Beaumont, Texas. Sindsdien hebben ze niet meer achterom gekeken, en met "Double Takes" kunnen degenen die hen nog niet live hebben meegemaakt, eindelijk hun kenmerkende geluid horen, dat gebaseerd is op een eeuw Noord-Amerikaanse muziektradities en geworteld is in waarheid en sociale rechtvaardigheid.

Het album is een mix van blues en bluegrass, gebracht met een soepel rollende, relaxte groove, een sfeer die vanaf het begin goed te horen is met Haldane's twaalf-maten bluesnummer "Drive Or Push". Het is meer een ragtime-overtuiging, waarbij hij de mandoline pakt en dit vervolgt in "Franklin Street", met Bill Chambers op lap steel. Het is een romantisch liedje met alleen maar deze twee instrumenten, en voelt aan als een driestaps retrowalsje. Tentrees schreef "Bygone Days", en is een lesje Canadese geschiedenis die verwijst naar het inheemse trio Kate Carmack, Elijah Smith en Edith Josie, met een extra viool van Tania Elizabeth. De essentie in deze song is dat mensen die helpen goud te delven ofwel, proberen betaald te worden ofwel seks te hebben. In het door banjo's beïnvloede "Nowhere Fast", dat eerder een muzikale hommage is aan "You Ain't Goin' Nowhere" van The Band, klaagt Haldane dat hij altijd ongesteld is maar deze song gaat voornamelijk over vervreemding en spijt dat geboren is uit het leven op de weg. En anderzijds duikt Haldane in "Bobbi & Gus" terug in zijn familiegeschiedenis. Dit nummer is dan ook een jugband-achtig eerbetoon aan zijn grootouders van moederskant, die van het land leefden en een amputatie ondergingen en die voor hem als kind een grote inspiratiebron waren.

Op een persoonlijker vlak speelt Tentrees op resophonische slidegitaar en mondharmonica. En dat brengt ons bij het tweede gedeelte van de CD, die begint met de eerder uitgebrachte nummers "Time" en "Arcata", en zijn allebei Tentrees-nummers: het eerste, het banjo-bluegrassachtige "Time" met de voormalige pedal steel-speler van Asleep at the Wheel, Lucky Oceans, is een eenvoudig nummer over het vinden van tevredenheid, geïnspireerd door deze twee vrienden en hun reis. "Arcarta" met Haldane op lap steel, is een roadnummer, geïnspireerd door een rit naar een optreden in een stadje in Californië… Je denkt aan thuis en geniet van de kilometers en de landschappen onderweg. Het eigenzinnige "Tinkering", waar Tentrees toepasselijk twee jaar over deed om het af te maken, is een stuwende bluesy track die ingaat op het ouder worden op Tentrees' 50e verjaardag en stelt een grappige bucketlist op voor zijn 75e verjaardag, en is dan ook een herinnering om al je dromen te reanimeren, voordat het te laat is. Elizabeth's viool keert terug op "Crystal", een vrolijk countrynummer van Haldane waarvan de arrangementen de gevaren van crystal meth tegenspreken, en is dan ook geïnspireerd door verhalen uit de eerste hand van overlevenden van deze verslaving. Slotnummer "Gratitude", geschreven door Tentrees, sluit het album af met McCoy op mondharmonica. In deze mid-tempo bluesy gospelmelodie geschreven nadat zijn zoon zijn fiets had gekregen en hij wat later de dief had aangehouden. Laten we hopen dat dit niet het laatste project van deze twee Canadezen samen is.