Deze opnamen stammen uit 1981, opgenomen tijdens het Zürich Jazz Festival, het is een postume uitgave van jazzpianiste, activiste en icoon Irène Schweizer die vorig jaar overleed. Met Rüdiger Carl (saxofoons, klarinet en accordeon) werkte ze al sinds 1973, en Johnny Dyani (contrabas, vcl) en Han Bennink (drums, percussie, megafoon) werkte ze zo’n 1 ½ jaar, dit was een van de weinige optredens.

Een internationaal gezelschap, Irène is Oostenrijkse, Rüdiger is Duitser, Johnny (1945- 1986) werd geboren in Zuid Afrika en Han Bennink (1942) is Nederlander. Gezien de samenstelling van dit gezelschap ligt het voor de hand dat het vuurwerk zal worden, avant-garde jazz ten voeten uit. Het gaat er gelijk op los in het openingsnummer “Reise” met razend pianospel, een mix van accordeonklanken, knetterende sax en natuurlijk het drumgeweld van Bennink.

Het zal niet iedereens cup of tea zijn maar ik ben dit soort van uitspattingen wel gewend van bijvoorbeeld Willem Breuker met Misha Mengelberg en Bennink. Als je er live bij bent is het vooral een feest. Ruim twintig minuten spektakel met razende pianoloopjes, woest snaren geweld van Johnny en een beukende Bennink. Tegen het einde pakt Rüdiger uit met een geslaagde wilde saxsolo.

De intro van “Freizeit” is van Bennink met veel getik en geroffel op zijn drumstel waarna Irène de pianosnaren onder de handen neemt. Het is niet makkelijk om uit te leggen wat er allemaal gebeurt, wel dat er sprake is van een geweldige ambiance. In “All Inclusive” is er ook sprake van humoristische trekjes als er zowaar een melodietje ontstaat tot groot enthousiasme van het publiek dat zich absoluut vermaakt. Ik was er ook graag bij geweest, dat is toch iets heel anders dan het luisteren naar deze cd.

Jan van Leersum.