Neal Pattman groeide op een boerderij in Madison County, Georgia op, als één van de veertien kinderen, een tragisch landbouwongeluk op negenjarige leeftijd kostte hem zijn rechterarm, maar dankzij de mondharmonica die zijn vader hem gaf, vond Neal zijn stem in de muziek. Hij leerde de Piedmont bluesharmonicastijl van zijn vader en grootvader en bewaarde klassieke folksongs zoals Old Lost John, Fox Chase en John Henry, waardoor de traditie tot ver in de moderne tijd in ere werd gehouden.  Als tiener speelde hij muziek voor geld op straat in Athens, Georgia. Zoals hij in 1978 aan de Engelse journalist en fotograaf Val Wilmer vertelde: "Ik kon geen baan vinden zoals anderen, maar ik begon met harpspelen en verdiende er veel geld mee". Tegen de tijd dat hij in de twintig was, was hij getrouwd en had hij een gezin. Dus nam hij een baan aan in de keukens op de campus van de Universiteit van Georgia in Athene. Maar hij stopte niet met muziek maken.

In 1989 werd hij uitgenodigd om in New York City op te treden in het Lincoln Center for the Performing Arts. Als gevolg van deze verbintenis werd hij steeds vaker geboekt voor festivals. Een paar jaar later ontmoette hij Timothy Duffy, de drijvende kracht achter de Music Maker Relief Foundation. Pattman begon vervolgens samen te spelen met andere artiesten die bij de stichting betrokken waren, zoals de zangers-gitaristen Guitar Gabriel en Cootie Stark. Pattman en Stark vormden een team en gingen met Taj Mahal op tournee langs 48 steden als de Blues Revival. Pattman bracht het grootste deel van zijn leven hard werkend door, maar zijn talent en passie voor de blues reikten veel verder dan de kleine clubs van Georgia. Nadat hij The King Bees in 1991 ontmoette in The Rockfish Palace, een legendarische locatie in Athene, nam zijn carrière een vlucht. Samen traden ze op op enkele van de meest prestigieuze bluesfestivals en -podia wereldwijd. Maar één van hun meest memorabele concerten was in Dave's CC Club, een legendarische juke joint, verscholen aan een onverharde weg in Tallahassee, Florida. Als voormalig clubhuis voor een honkbalteam uit de Negro League in de jaren 40 groeide het uit tot een van de meest authentieke bluesplekken van het Zuiden – een perfecte setting voor Neal's authentieke blueskunsten.

Pattman bezocht Groot-Brittannië in 1995, en zijn optreden in de Londense 100 Club, begeleid door zijn vriend Gary Erwin op piano en de Engelse gitarist Dave Peabody, is vastgelegd op de CD "Live In London". Peabody speelde ook met Pattman op de thuisbasis van de oudere muzikant en deed zelfs een ronde langs kleine zwarte clubs in Georgia en South Carolina. Pattman's enige andere album, "Prison Blues", gemaakt in 1998 voor Duffy's Music Maker-label, is een fascinerende set mondharmonicamelodieën, old-school blues en zelfs met een disco-tintje. In 2004 maakten Pattman en Stark hun laatste reis samen naar de Music Maker Relief Foundation, nu gevestigd in Hillsborough, North Carolina, om te spelen met Kenny Wayne Shepherd, een zanger en gitarist die twee generaties jonger is dan deze heren zelf. Hun werk is te horen op Shepherd's album "10 Days Out: Blues From The Backroads". Neal overleed in mei 2005 op 79-jarige leeftijd aan botkanker.

De King Bees zijn Penny "Queen Bee" Zamagni en Rob "Hound Dog" Baskerville. In 1985 voelde dit echtpaar uit North Carolina de aantrekkingskracht die zoveel blanke, beginnende bluesliefhebbers vóór hen voelden: om de blues rechtstreeks van de bron te leren kennen. In tegenstelling tot de omzwervingen van musicoloog en etnoloog Alan Lomax die vanaf de jaren ‘30 dwars door de Verenigde Staten trok, wilden de Bees gewoon spelen! Voor Rob en Penny was reizen en opnemen met Pattman een onvergetelijke ervaring. Hun samenwerking hielp Neal's muziek naar een internationaal publiek te brengen en deze zeer getalenteerde, maar vaak over het hoofd geziene bluesman naar de podia te tillen die hij verdiende."Prisoner Blues" is een document van hun vriendschappen en jamsessies. Een compilatie van twee sessies uit de periode 1992, bestaande uit 15 nummers, opgenomen in Georgia en North Carolina, die de meeste klassieke elektrische bluesstijlen van hun geliefde meesters presenteren. Van traditionele bluesnummers tot unieke interpretaties van John Lee Hooker en Muddy Waters biedt dit album een zeldzaam, ongefilterd inkijkje in de ziel van de zuidelijke blues. In deze 15 songs horen we Neal Pattman met The King Bees, die zowel solo als met een complete band optreden. Deze authentieke opnames gemaakt met de hulp van Art Rosenbaum, laten Neal's vermogen zien om diepgaande verhalen te verweven met ritmisch, expressief mondharmonicaspel. 

De opener van deze CD "Black Rat" is meteen al veelbelovend te noemen. En het gaat zo 14 songs door totdat je weer uitkomt bij de afsluiter "Worry My Life". En alles wat tussen begin en einde zit is alleen maar op en top blues te noemen. Vier van mijn favoriete nummers zijn eerder de afsluiters "Prisoner Blues", "Dimples", "Low Down Blues", "Mannish Boy" waarop het onmiskenbare vette bluesgeluid van zijn harmonica in volle glorie is te beluisteren, en waarbij door zijn diepe, resonante zang deze vergeten bluesschatten weer tot leven worden gebracht. Deze CD geeft dan ook precies de sfeer weer hoe het tijdens deze optredens moet zijn geweest en dat wordt door de goede productie ook naar de luisteraar overgebracht.

"Prisoner Blues" is dan ook voor The King Bees een eerbetoon aan Neal Pattman, hun vriend en buitengewoon muzikant.  Ze zijn voor altijd dankbaar voor de herinneringen en de muziek die ze samen hebben gemaakt en willen dat nu ook met de wereld delen, want zijn muziek, verhalen en geest leven voort via deze 15 nummers met vooral  de bluesharp in optima forma. Uit deze periode hebben gitarist Rob Baskerville en bassist Penny Zamagni fantastisch materiaal verzameld en uitgebracht op deze CD. Het onmiskenbare gehuil van Neal Pattman’s mondharmonica, de diepe ziel van zijn verhalen en de rauwe energie van The King Bees komen samen in deze opwindende tijdloze blueserfenis. De nalatenschap van Pattman leeft voort in zijn muziek. "Prisoner Blues" legt dan ook de essentie van de blues vast – pijn, veerkracht en triomf – verpakt in de huilende mondharmonica van een eenarmige bluesman die alle verwachtingen trotseerde. Als je liefhebber bent van de bluesharmonica dan hoort deze CD in je kast te staan. Of nog beter in je CD speler want het is een prima muzikaal document van deze legendarische harpspeler.

Release Datum: 10/10/25