Wie de band Baklava al even kende of volgde, zal nauwelijks met de ogen knipperen bij de vaststelling dat het gezicht en de stem van deze Macedonische band nu met een eersteling onder eigen naam tevoorschijn komt. Elena Hristova -want zo heet ze voor de burgerlijke stand- is van opleiding en vorming zowel ethnologe als musicologe en haar traject met Baklava leidde haar al langs heel diverse cultuurvormen, die ze telkens weer heel grondig tot de hare wist te maken. Dat maakt haar, zonder de minste overdrijving, tot een muzikale duizendpoot, voor wie geen volksstam te vreemd en geen toonladder te moeilijk bleek.

Voor deze plaat, die overigens het eerste deel vormt van een trilogie, die ze in de komende maanden plant uit te brengen, kwam ze terecht bij de Yoruks, van oorsprong Turkse nomaden, die zich al in de 14de eeuw in Macedonië vestigden. Zoals we inmiddels al weten, gaat het rondtrekken van nomadische volkeren steevast gepaard met eerst de dreiging van het verlies van de eigen cultuur, tot later de nood aan het bewaren en moderniseren ervan en dat is precies van Elena op deze plaat doet. Met een mix van nieuw-gecomponeerde en oeroude, herwerkte melodieën, zet Elena eenvolk, in de kijker: zij werd diep geraakt door de Yörük en hun tradities enz e vertaalt dat naar een hedendaags muzikaal beeld, waarbij klassieke folk vermengd wordt met hedendaagse, vaak elektronisch gegenereerde soundscapes. Dat leidt, in de woorden van de zangeres zelf, tot “een muzikale kus, die geschiedenis en moderniteit samenbrengt en genres en tijdspannes overbrugt en aldus mensen bij elkaar brengt”.

Dat klinkt misschien een tikkeltje wetenschappelijk, maar het is eigenlijk gewoon de verderzetting van het levenswerk van Elena, die telkens weer traditionele Balkan-klanken weet te verbinden met moderne muzikale elementen. Al meer dan twintig jaar timmert ze zo aan een heel bijzondere weg en, al is de naam van de artieste gewijzigd, zo zi dit eigenlijk gewoon haar zesde plaat en ook deze weet van A tot Z te boeien. Van opener “Bayrak”, wat “vlag” betekent, over “Üzüm”, dat als “druif” vertaald wordt en “Çavdar”, dat voor “koren” staat, de dingen van alledag blijken de moeite waard te zijn om bezongen te worden en aan de hand van schijnbaar eenvoudige begrippen en met de hulp van traditionele instrumenten als daf, darbuka en qanun, naast elektrische gitaren en synthesizer schept de zangeres een heel bijzondere, maar ook heel aantrekkelijke sfeer. De muziek klink misschien wat ongewoon, maar zeker niet moeilijk en de plaat is heel erg toegankelijk. Dat het inlegboekje de Engelse vertaling van de teksten bevat, is een pluspunten zal hopelijk tot een iets grotere bekendheid van een uitermate boeiende zangeres en dito band kunnen zorgen. Ik ben alvast overtuigd…

(Dani Heyvaert)