Zeker weet ik net niet, maar ik heb het gevoel dat de naam van dit Italiaanse trio uit de regio rond Napels hier niet al te veel belletjes doet rinkelen, ook al bestaat de band al ruim vijftien jaar en zijn ze met deze CD aan hun zesde uiting toe. Om wat onduidelijke redenen is ook het concert dat ze minder dan twee maanden geleden gaven in de Wase club ’t Ey aan onze aandacht ontsnapt en ik moet het toegeven nu ik deze plaat erg vaak gehoord heb: ik vind het jammer dat ik daar niet bij was. Dat heeft dan weer van alles te maken met het soort muziek dat Francesco Di Cristofaro -zang en allerhande snaren, fluiten en trommels-, Andrea Laudante -elektronica en gitaar en Ramon Rodriguez Gómez -percussie -, tegenwoordig maken. Ooit begonnen ze met hun versie van klassieke Ierse folk, maar vandaag zijn ze geëvolueerd naar een hedendaagse versie van folk en elektronica, die je meestal met het Noorden van Europa associeert.

De plaat bevat negen nummers, deels nieuw geschreven, deels traditioneel en af en toe ook met de hulp van bevriende muzikanten als Efren López Sanz, die zijn draailier laat horen op “”Vatte ‘o Cannule” of Nikos Angousis, die de klarinet bespeelt op opener “Si Me Perdo”. Nu eens klinkt het allemaal eerder ingetogen en beschouwend, dan weer redelijk uitbundig tot zelfs een enkele keer ronduit feestelijk, maar hoe dan ook telkens weer intrigerend gezongen en gespeeld. Mijn kennis van het Italiaans is verre van doorgedreven, maar ik kan wel zeggen dat de manier waarop Di Cristofaro zijn verhalen debiteert, mij onmiddellijk weer doet verlangen naar het land waar ik meermaals mocht vertoeven en mogelijkerwijze zelfs oud wil worden.

Defrasering in de zang, in compinatie met de kreunende klarinet in de opener, de klassieke folkzang in “Ramo Verde”, de fantastische snaren in “Agata”, de onweerstaanbare fluiten en draailier in het al vermelde ummer met López Sanz en zelfs de gereciteerde tekst van “Dint’ a Terra ‘nfosa” of het repetitieve, naar trance neigende “Porvero Figlio mio”…stuk voor stuk zijn dit boeiende werkstukjes, die deel uitmaken van een erg gevarieerde muzikale puzzel die een heerlijk sluitstuk krijgt met “‘Mbriaco e stelle”, wat zoveel betekent als “dronken en sterren”. Daarvoor hoef je, zelfs als niet)Italiaans spreker, niet veel moeite te doen om je inlevingsvermogen aan te spreken. Dit is dus nog maar eens een schoolvoorbeeld van wat er in en om Napels allemaal leeft op muzikaal vlak. Ik vind het overweldigend mooi en het verdient meer dan een beetje aandacht. Bij deze dus!

(Dani Heyvaert)