Jazzgitarist Yves Brouqui afkomstig uit Grenoble speelde met de beste Franse en Amerikaanse musici in de Parijse jazzscene. Hij kreeg les van persoonlijkheden als George Brown, drummer van een van zijn idolen: gitarist Wes Montgomery. Gesteund door zijn ouders waagde hij de sprong en vertrok naar New York. Hij verbleef daar van 1994 tot 2002, hij speelde met veel Amerikanen en nam ook met ze op (Grant Stewart, Joe Strasser, Joe Gill en anderen). Smalls was een van de clubs waar hij regelmatig speelde, pianist Spike Wilner is een van de eigenaren, het is daarom ook niet verwonderlijk dat het trio van Spike op dit album is te horen, het zijn Spike Wilner op piano, Paul Gill op contrabas en Anthony Pinciotti op drums. Mean what you say is Yves zijn debuut op Steeplechase maar zeker niet met Wilner met wie hij al vaker opnam. Michael “Spike” Wilner heeft een hele rits aan albums op zijn naam staan, Gill nam op met musici als Gary Bartz en werkte met Elvis Costello, Joe Henderson, Wynton Marsalis en nog zoveel meer, datzelfde geldt voor Anthony Pinciotti die al drumde op tweejarige leeftijd en professioneel werd op zijn 13e (!), de lijst muzikanten die hij begeleidde is te lang om op te noemen.

Ondanks dat dit de eerste keer is dat deze vier muzikanten samen spelen verliep de sessie snel, hetgeen niet verwonderlijk is met alle ervaring die is samen gebundeld in deze bezetting. Ze vertolken vier standards, twee minder bekende composities van jazzgrootheden, een traditionele melodie en drie composities van Yves. Het album trapt af met “Turquoise Twice” van pianist Cedar Walton, een swingend geheel in een razend tempo van Pinciotti en helder spel van Yves dat doet denken aan Grant Green met sporen van Wes Montgomery en Kenny Burrell maar vooral Brouqui zelf, lekker is ook het gestreken spel van Gill, hij neuriet niet mee anders …. maar het doet wel denken aan het spel van Major Holley. Het tempo blijft strak in “Mean what you say” van Thad Jones, Wilner laat alles swingen waarna Yves met razendsnelle loopjes de sterren van de hemel speelt. Ook in “Stranger in Paradise” van Robert Wright gaat het gas open, Pinciotti houdt een bijna onmogelijk tempo aan, wat een drummer, muziek waar je absoluut niet bij kunt stil zitten. Rust komt er met ”Magali” een traditionele folk song bewerkt door Yves, Gill opent met fraai gestreken basspel, super. Ik ga niet alle nummers doornemen, ga maar luisteren, afsluiter “Caravan” van Ellington en Tizol krijgt ook een spetterende uitvoering, alweer volgas !

Jan van Leersum.