Het volstaat eigenlijk de Hoes van deze plaat deftig te bestuderen, om tot de conclusie te komen dat je hier met iets bijzonders te maken hebt: als je de namen van Habib Koité, Aly Keita, Lamine Cissokho en Mama Koné onder elkaar afgedrukt ziet staan, dan kan je alleen maar even in de ogen wrijven en hopen dat de optelsom, die je stilletjes in je hoofd maakt, aan het eind blijkt te kloppen.

De vier Heren, die dit gezelschap vormen, dragen namelijk allemaal een serieus palmares met zich mee. Enfin, in mijn wereld is dat alvast zo. Koité kwam zo’n kleine dertig jaar geleden mijn muzikale leven binnen via het Brusselse Contre Jour-label, dat zijn “Ma Ya”-CD uitbracht en dat hem lanceerde middels onnoemelijk veel concerten, in zalen en zaaltjes, op festivals groot en klein, waar hij telkens weer het publiek inpakte met zijn innemende persoonlijkheid, zijn reusachtige verschijning, die zijn gitaar een ukelele deed lijken en zijn klaterende gitaarspel, waarmee hij steevast de mensen aan het dansen wist te krijgen. Vandaag zijn we ruim tien platen verder en kregen we Habib te zien en te horen in samenwerkingen met Eric Bibb, Oliver Mutukudzi, Vusi Mahlasela en Afel Bocoum onder benamingen als Acoustic Africa of Desert Blues en pikten Groten als Bonnie Raitt en Jackson Browne hem en zijn muziek op.

Niet zelden was balafon-meester Aly Keita bij die gelegenheden ook van de partij, terwijl kora-virtuoos Lamine Cissokho meer dan af en toe met die twee het podium betrad. Het was een door Eric Bibb opgezet concert in de Philharmonie de Paris, dat de directe aanleiding vormde tot deze plaat: de drie waren in 2022 door Bibb aangezocht om deel uit te maken van een eerbetoon aan schilder Jean-Michel Basquiat en dat werd een zodanig groot succes, dat de drie besloten daar een vervolg aan te breien: ze delen namelijk dezelfde West-Afrikaanse cultuur en voeren de Mandingo-tradities hoog in het vaandel. Ik vermeldde percussionist Mama Koné slechts zijdelings, maar ook hij maakt al een eeuwigheid deel uit van Koités entourage en is op haast al zijn platen terug te vinden.

Van het ene kwam het andere en de vier zetten zich aan het repeteren en componeren en in 2024 kwam daar een tournée van, die hen ondermeer langs de studios van Levon Helm in Woodstock bracht. Ook daar gingen de vier aan het spelen en het resultaat daarvan is deze heerlijke CD, waarop je 73 minuten lang de fraaiste hedendaagse Mandingo-composities kan horen. Zowel Koité, Keita als Cissokho deden hun deel van het componeerwerk en de driehoek Mali-Senegal-Ivoorkust vloeit hier op wonderlijke en organische wijze samen en je krijgt hier dus alles geserveerd, wat je van zo’n ensemble verwacht: heerlijke sang, meer dan virtuoos samenspel; en songs die uitnodigen tot dansen. U begint best bij “Fimani” en “L.A.” : daarmee bent u alvast voor een kwartier zoet en ik kan u garanderen dat u nadien hopeloos verkocht bent. Het viertal speelde een geweldige set op het Brosella-festival en is de komende weken nog meermaals in onze contreien mee te maken. Niet te missen !

(Dani Heyvaert)