Dit album ontstond door de geweldige mogelijkheid voor de Belgische pianist Bram De Looze als artist-in-residence van het Brussels Jazz Festival om samen te spelen met grootheden als drummer Joey Baron, cellist Hank Roberts en contrabassist Thomas Morgan, hij mocht zelf een supergroep samen stellen en koos voor deze drie Amerikaanse jazzfenomenen. De Looze en Barron waren “partners in crime” in de groep MixMonk en dat geldt min of meer ook voor Roberts en Morgan met hun gezamenlijk muzikale verleden met o.a Bill Frisell. De opnamen stammen van de tiende editie van Brussels Jazz Festival in Flagey uit 2025, het was het hoogtepunt van het festival.

Alle composities zijn van Bram De Looze behalve “Little Sisters” en “100 Years” van Hank Roberts. Al in het openingsnummer Dduddu” valt de geweldige interactie op van dit kwartet, alles valt naadloos in elkaar. Ook opvallend zijn de “Monkiaanse” trekjes in het spel van DeLooze, niet toevallig natuurlijk gezien zijn medewerking aan de groep MixMonk. In “Crawlinger” is het volop genieten van het fraaie spel van Roberts op zijn cello, een instrument vooral bekend uit de klassieke muziek maar Hank bewijst dat er ook prima jazz op gespeeld kan worden, hetgeen al eerder is bewezen door grootmeester Yo Yo Ma. In “Aneez” valt er volop te genieten van het warme, intieme spel van De Looze, wat een talent !

Zijn samenspel met de contrabas van Morgan is een lust voor het oor. Ook in “Little Sisters” is er een perfecte balans tussen de vier instrumenten, het zal niet iedereen zijn “cup of tea” zijn deze fraaie klanken die inderdaad een klassiek karakter uitstralen, maar het is en blijft toch echt jazz, een genre dat ook is mee geëvolueerd in de tijd. “Flagey Blues Edition X” springt er echt uit met zijn intrigerende ritme vastgelegd door Joey Baron, een hoogtepunt op dit enerverende album, hetgeen ook te horen is aan de enthousiaste reactie van het publiek, een nummer dat inmiddels ook “grijs” is gedraaid hier in huis, kan natuurlijk niet met cd’s maar dat is nu eenmaal de uitdrukking. Afsluiter “100 years” ligt ook aangenaam in het oor mede door de geslaagde vocale bijdrage van Hank, het geeft het nummer de extra push en laat mij sprakeloos achter als criticaster van vocale jazz ( soms). Kortom een super cd die velen zal aanspreken.

Jan van Leersum.