Deels Italiaans, deels Perzisch is dit viertal, dat geleid wordt door Vahid Hâjihosseini (santour of hakkebord en het leeuwendeel van de composities) en Hosna Pârsâ (kamancheh of langhalsviool en zang). Begeleiders Giovanni Lo Cascio en Paolo Modugno vormen de Italiaanse tak en die houdt zich met de percussie bezig. Het geheel komt een beetje moeizaam op gang, maar vanaf “Hermân”, het tweede lange nummer, krijg je een waar festijn te horen en vooral de tweede helft van de plaat, van “Fattâneh” en het tweedelige “Goftegou” tot de afsluitende titeltrack, is dit een aaneenrijging van knap eigen werk van de tandem Hâjihosseini/Pârsa. Bij wijze van afwisseling komt researcher en zangeres Petra Nachtmanova met de traditional “Bad-i Saba Dost Eline Varsiran” en “Navâi” heel knappe Anatolische invloeden inbrengen en wat verderop, in “Taksim E Fattâneh”, de prelude tot “Fattaneh”, komt de oud van Ross- Daly-adept Peppe Frana zich in het debat mengen.

De optelsom van deze negen nummers is een rijkelijk bad in Oosterse ritmes en melodieën, waarbij je je hooguit verwondert over de plek waar ze vandaan komt. Het Perzische duo zingt in de hoesnota’s de lof over de gastvrijheid van de Italianen die hen onthaalden en dat soort dankbaarheid mag dan in de oren van sommigen wat melig overkomen, het lijkt mij allerminst een verplicht nummertje “dankjewel zeggen”: je hoort aan alles dat het koppel zich intussen thuis voelt in zijn gastland, zonder dat dat nochtans in de plaats komt van heimwee en tristesse, die ook van de hele plaat afstralen. Alles is loepzuiver en heel integer ingespeeld, zonder enig effectenbejag en we kunnen er alleen maar dankbaar zijn dat dergelijke schoonheid nu ook CD-gewijs tot bij ons komt.

We kennen hier tot nu toe veel te weinig van dit soort muziek, die uitnodigt tot live gaan luisteren. Ik zou het alvast niet erg vinden, als één of andere concertorganisator zijn affiche zou openstellen voor deze muzikanten en hun hedendaagse lezing van welhaast klassieke Perzische muziek.

(Dani Heyvaert)