William Crawford, oftewel Willie Buck, werd geboren in Houston, Mississippi. Buck verhuisde in 1953 naar Chicago. Hoewel hij nog maar een tiener was, nam een ​​ouder familielid hem stiekem mee naar Muddy Waters toen Muddy nog in zijn beste jaren zat. Het geluid van die klassieke band had zo'n grote impact op Buck dat hij nog steeds optreedt in de stijl die hij die dag hoorde. Buck wordt zelfs beschouwd als de vaandeldrager van de old school blues. Buck's zelfgeproduceerde debuutalbum "It's Alright" kwam uit in 1982. De band bestond destijds uit de Meyers Brothers, bassist Dave Meyers, zijn broer, leadgitarist Lewis Meyers, en een jonge slaggitarist genaamd John Primer. Dat album werd later, in 2010, opnieuw uitgebracht als "The Life I Love" op Delmark, met vijf extra livenummers opgenomen in Robert's 500 Room aan de 63rd Street in Chicago. Het jaar daarop bracht Buck het album "Songs For Muddy, The Madrid Session" uit met de Venezolaanse gitarist José Luis Pardo en harpist Quique Gomez. In 2012 bracht Buck Delmark's "Cell Phone Man" uit, dat lovende kritieken kreeg. Buck was ook te zien in de strip "The Secret History of Chicago Music" uit 2011 van illustrator Steve Krakow, ook bekend als Pastic Crimewave. Er is ook een Chicago Street "Willie Buck Way" naar hem vernoemd. De band op zijn album "Honorary Blues Legend Willie Buck Way" uit 2019 bestond verder uit leadgitarist Billy Flynn, tweede gitarist Thaddeus Krolicki, pianist Johnny "Fingers" Iguana en harpist Scott Dirks. Vorig jaar verscheen het album van Willie Buck & The Delmark All Stars "Live At Buddy Guy’s Legends" en was weer goed voor (h)eerlijke lekkere klassieke Chicago blues, hetgeen we ook kunnen zeggen van "Oh Yeah!", het zoveelste album in de serie "From The Vault".

Bob Corritore werd geboren in Chicago en raakte op twaalfjarige leeftijd verslaafd aan de bluesmondharmonica. Hij studeerde en kreeg speeltips van Carey Bell, Big Walter Horton, Junior Wells en anderen. Op vijfentwintigjarige leeftijd verhuisde Corritore naar Phoenix, Arizona. Tien jaar later opende hij The Rhythm Room. Met zijn huisband The Rhythm Room All-Stars begeleidde hij muzikanten wanneer ze naar de stad kwamen. Sinds 2017 is Corritore genomineerd voor minstens zes Blues Music Awards, waarvan hij in 2011 de prijs won voor "Historical Album of The Year". In 2025 won hij opnieuw de prijs voor " Traditional Album of The Year", opgenomen met John Primer: "Crawlin' Kingsnake". Dit is Corritore's twintigste album, hoewel hij op meer dan vijfenzeventig andere albums te horen is. Willie Buck en Bob Corritore zijn ware ambassadeurs van de klassieke Chicago bluessound en hun samenwerking begon eind jaren '70. Dit nieuwe album "Oh Yeah" is een voorbeeld van hun gedeelde missie om old school Chicago blues te brengen. Het album is gecoproduceerd door Corritore, Clarke Rigsby, Kid Andersen en John Wroble. Rigsby heeft het opgenomen bij Tempest Recording in Tempe, Arizona. De kernband bestaat uit Buck (zang), Corritore (mondharmonica), gitaristen Bob Margolin, Jimi "Primetime" Smith en Billy Flynn, pianisten Anthony Geraci en Ben Levin, bassist Bob Stroger en drummer Wes Starr. Op sommige nummers zijn ook andere muzikanten te horen.

De openingstrack "Oh Yeah!" werd in 1958 geschreven door Bo Diddley en het daaropvolgende "She's Alright", met Margolin op gitaar, werd in 1968 geschreven door Muddy Waters. "That Ain't Enough" is het eerste van zeven originele nummers, met gitaristen Margolin en Smith, en Corritore op mondharmonica en in "Brand New Cell Phone" horen we Anthony Geraci op piano en nog meer geweldig harpspel van Corritore terwijl Buck zingt: "Hey baby, I got a brand new phone, hey, baby, do you want me to get you one, if you want one all you gotta’ do is tell me". Het nummer "Money Can't Buy Everything" bevat gitarist Billy Flynn en Ben Levin op de piano en "She Turned Me Down" bevat opnieuw Geraci op de piano. "Went Home this Morning", werd opgenomen in 2010 en bevat Mojo Mark Cihlar en Jon Atkinson op gitaar, Troy Sandow op bas en drummer Brian Fahey. Misschien het meest bekende nummer "Baby Please Don't Go", de Muddy Water klassieker, was denkelijk meer een idee van Corritore om deze song te coveren omdat Buck altijd degene was die de Muddy Waters-stijl levend hield in de wijken van South Side. In het afsluitende "Let Me Find Out Your Name", speelt Levin opnieuw de piano, terwijl Buck zingt: "baby, let me tell you what I’d do if you let me find out your name…let me tell you what my name is, my name is Johnny B. Goode…well I don’t know your name but baby I’d  sure like to know your name, baby, I’m not trying to buy you, but I’d like you to give  me a chance…baby, I saw you when you walked in, baby you shake like jelly…if you  let me baby, I’ll give you things that you’ve never seen", terwijl Corritore de chromatische harp bespeelt.

Bluesman Willie Buck is misschien wel bijna 88, maar de voormalige automonteur heeft nog genoeg muzikale energie in zich. "Oh Yeah", de nieuwste release uit Corritore's "From the Vaults"-collectie, is wederom een eerbetoon aan de traditionele Chicago blues-zangstijl die de in Mississippi geboren Buck al vele jaren zingt.  Het is ook een soort beloning, aangezien Buck Corritore eind jaren zeventig contracteerde om in zijn band te spelen, wat Corritore de kans gaf om met veel van zijn vroege Chicago blueshelden op te treden. "Oh Yeah" is gewoon rechttoe rechtaan pure, ongefilterde Chicago blues zonder poespas, met een ongelooflijke band achter de man die al sinds zijn komst naar Chicago consistent succes heeft.