Bijna vier jaar geduld hebben we moeten oefenen vooraleer de Americana songsmid, James McMurtry, met een opvolger, "The Black Dog and the Wandering Boy" getiteld, op de proppen komt voor zijn alom geprezen albums "The Horses and the Hounds" (2021) en "Complicated Game" (2015) waar we nog langer op moesten wachten, maar het loont meer dan de moeite. Want met dit nieuwe album voegt de Texaan weer een meesterwerk toe aan zijn alom gelauwerde repertoire en dit zowel instrumentaal als lyrisch. James weet als niemand anders met treffende woorden beelden te scheppen waar menig cineast jaloers op zou zijn. Als je niet luistert naar James McMurtry, dan mis je wat. Hij schrijft een aantal van de meest inzichtelijke en goed gemaakte liedjes in de Americana scène, en hij heeft veel prominente fans aangetrokken, zoals horrorschrijver Stephen King. Zijn literaire inslag - de erfenis van zijn vader, wijlen schrijver Larry McMurtry (vooral bekend van de roman 'Lonesome Dove' en het Oscarwinnende scenario voor 'Brokeback Mountain') - heeft hem prijzen opgeleverd van de Americana Music Association en lovende kritieken gedurende heel zijn carrière.

James is geboren in Virginia en woont en werkt in Austin, Texas. Zijn muziek is een mix van rock, country en folk, waarin hij elementen van het plattelandsleven mengt met harde, progressieve politieke kritiek. McMurtry slaagt er in om ongelofelijk slim te zijn en tegelijkertijd hyper-intellectuele kilheid te vermijden, en nooit neerbuigend te doen over de alledaagse mensen waarover hij schrijft. "The Black Dog and the Wandering Boy" is alles wat we gewend zijn van deze typisch Amerikaanse artiest. Hoewel zijn stem nooit een stem is geweest die je zou kunnen beschouwen als die van een klassieke zanger, weet hij hoe hij zijn sobere en krasse stem moet uitmelken om de emotionele strekking van zijn teksten over te brengen, al horen we op dit nieuwe album een herboren en vitale James McMurtry, die terug is van nooit weggeweest. Feit is dat we zijn politieke inzichten en ongeëvenaarde vertelkunst hebben gemist. Deze nieuwe nummers op "The Black Dog en The Wandering Boy" zijn herinneringen aan het verleden van zijn familie, een oud gedicht van een vriend van de familie, waarin hij de confrontatie aangaat met ouderdom, epische verhalen over misdaad en zowel openlijke als goed verhulde politieke misdrijven.... al is dit slechts een deel van het verhaal.

McMurtry is zeker geen vier jaar in winterslaap geweest, hij is actief aan het toeren, maar nu heeft hij een nieuwe reeks nummers en een oude vriend, Don Dixon, die zijn nieuwe album heeft produceert. Dixon produceerde al McMurtry's derde album, "Where'd You Hide the Body" uit 1995. Maar James kreeg ook hulp van een aantal gasten, als Sarah Jarosz, Charlie Sexton, Bonnie Whitmore, Bukka Allen en anderen, maar hun bijdragen zijn meestal subtiel. McMurtry en zijn trouwe band, gitarist Tim Holt , bassist Cornbread, drummer Daren Hess en harmoniezangeres BettySoo doen het meeste 'zware' werk. McMurtry is, om welke reden dan ook, een enorm onderschatte gitarist en zanger, maar hij schittert op beide vlakken in deze tien songs, waarvan hij er op twee na alle schreef.

De opener, "Laredo (Small Dark Something)", is geschreven door vriend Jon Dee Graham. Het is een klaagzang van een junkie waarvan de meesten zouden denken dat McMurty deze song geschreven heeft. Het is een verschroeiende rocker die doet denken aan McMurtry's eigen "Too Long in the Wasteland". Het daaropvolgende "South Texas Lawman" schetst de precieze karakterschets die kenmerkend is voor McMurtry. "The Color of Night", met vurige gitaar van Holt, vertelt het aangrijpende verhaal van een gevecht waarbij de hoofdpersoon moeite had zijn zinnen te vinden, met een refrein dat de kleur van de nacht vergelijkt met een gloeilamp van 60 watt aan een muur van stapelblokken. Hij pakt het thema ouder worden opnieuw aan in "Pinocchio in Vegas", begeleid door Jarosz' banjo en hemelse harmonieën. In deze trieste vertolking weet hij zelfs de luisteraar aan het lachen te brengen. De titeltrack is te danken aan zijn stiefmoeder, Faye, die aan McMurtry vertelde dat de favoriete door dementie veroorzaakte hallucinaties van zijn vader te maken hadden met de zwarte hond en de zwervende jongen. "Second Sons of Second Sons" brengt op een bepaald niveau een eerbetoon aan vergeten arbeiders die vaak over het hoofd worden gezien in de geschiedenisboeken. Maar er zijn ook een paar luchtigere nummers zoals in "Back to Coeur d'Alene" waar hij het leven van een werkende muzikant vergelijkt met dat van nieuwkomers in Hollywood, die geen regisseur kunnen vinden en allebei op zoek zijn naar erkenning. In het meest opvallende nummer "Sailing Away" zijn hij en zijn band verdwaald in de buurt van het Pentagon, terwijl ze proberen in te laden in een club in Alexandria. Hij sluit het album af met een tweede cover, "Broken Freedom Song", van zijn idool Kris Kristofferson, naar wie hij als jongetje begon te luisteren.

James McMurtry's catalogus van nummers is zo groot dat geen enkele top vijftig of zelfs top tien lijst van nummers hetzelfde is. We weten van tevoren dat het album sterk zal zijn, en tekstueel superieur, maar we kunnen het niet helpen ons af te vragen welke de blijvende, onuitwisbare nummers zullen zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat "The Black Dog and the Wandering Boy" ook zijn favorieten levert, zijn nieuwe album is vooral een diep doordacht album, en de doordachtheid wordt versterkt door de kwaliteit van de muzikale begeleiding. Dit is een reis door het kloppende hart van Amerika, door woede, medeleven, en het hele emotionele spectrum. Dit album is gewoon een schat aan rijkdom, met verhalen die zeer gedetailleerd zijn, maar op de een of andere manier toch compact. Elk nummer is een compleet kort verhaal, onderscheidend, met zijn eigen emotionele toon en palet, dat een veelheid aan thema's en ideeën bevat, kortom een meesterwerk dat iedereen in huis moet halen.