North Mississippi Allstars is de band rondom broers Luther en Cody Dickinson, geboren en getogen in de muzikale smeltkroes van Hernando, Mississippi. Als zonen van de legendarische producer en toetsenist Jim Dickinson (die werkte met grootheden als Aretha Franklin en The Rolling Stones) werden ze ondergedompeld in de rijke tradities van de blues en rock-‘n-roll. Met invloeden van R.L. Burnside en Mississippi Fred McDowell, maar een sound die ook doet denken aan The Black Keys en The Jon Spencer Blues Explosion, creëerden ze een unieke mix van blues, southern rock en moderne rootsmuziek.

Er hebben zich talloze veranderingen voorgedaan in de muziek en cultuur sinds de North Mississippi Allstars in mei 2000 hun debuutalbum "Shake Hands with Shorty" uitbrachten, een album met een rauwe en eigenzinnige interpretatie van klassieke bluesnummers, dat meteen goed was voor een Grammy-nominatie. Sindsdien heeft de band zich steeds verder ontwikkeld, van het originele blueswerk op hun tweede album "51 Phantom" tot grootse samenwerkingen met iconen als John Hiatt, Robert Plant, Mavis Staples en The Black Crowes. Luther Dickinson werd in 2007 zelfs vaste gitarist van The Black Crowes, terwijl de North Mississippi Allstars bleven floreren als liveband en studio-act.

Met dertien albums, vijf Grammy-nominaties en een reputatie als één van de meest opwindende livebands in de hedendaagse rootsmuziek, blijven de Dickinson-broers wereldwijd toeren en we konden zo begin deze maand nog genieten van hun concert in Blues Peer. Hun meesterwerk "World Boogie Coming" (2013) ademt de dampende sfeer van het diepe zuiden en bevestigt hun status als de moderne vertolkers van de Mississippi-blues. Hun sound, een rauwe, soms punky, swingende combinatie van deltablues, rockabilly, country, gospel en zelfs funk, is tot heden niet veel veranderd. Al heeft de band verschillende wisselingen in de ondersteunende bezetting ondergaan, hun aanpak, is door de jaren trouw gebleven aan dat oorspronkelijke stramien.

Een kwart eeuw later zijn ze er nog steeds trots op, onderweg als headliner en terug in de studio voor hun twaalfde release, het naar zichzelf verwijzende "Still Shakin". Ondanks dat ze zich aan dezelfde basisprincipes houden, is er niets routineus aan hun aanpak. Druk op play en zet je schrap terwijl ze Robert Johnson’s openende "Preachin' Blues" uitproberen. Cody slaat een onstuimige beat in dubbel tempo, Luther zingt falset voordat hij een vlotte, gitaarsolo inzet en de band dendert ademloos voort als een op hol geslagen trein die nauwelijks nog op de rails hangt. Het legt de lat hoog voor de resterende tien nummers, en deze mannen hebben er geen moeite mee om die te halen.

Alsof ze een uitroepteken achter deze verwijzing naar hun roots willen zetten, coveren ze nummers van hun eerste mentoren, zoals RL Burnside ("Poor Boy" wordt herwerkt met een synthbas en Burnside's zoon Duwayne op zang en gitaar) en Junior Kimbrough (een overstemde "Stay All Night" met Junior's zoon Robert en een heerlijk wiebelende slidegitaar). Een funky, stevige, huiselijke interpretatie van Mississippi Fred McDowell's "Write Me a Few Lines" is wederom een mooie bewerkte klassieker. De titel van Furry Lewis' "Casey Jones" verandert in "KC Jones (Pt. ll)" en komt terecht in het Grateful Dead-territorium, met hulp van Jojo Hermann van Widespread Panic en Grahame, de zoon van Phil Lesh van de Dead, die de basgitaar bespeelt met de vaardigheid van zijn overleden vader.

Voor de dromerigere, soms psychedelische sfeer van Kimbrough's "My Mind is Ramblin" nodigen de Allstars Sharisse en Shontelle Norman uit om de verder volledig mannelijke line-up een vrouwelijke touch te geven. De band wordt sociaal-politiek op het originele "Pray for Peace", een galopperende gospel die ogenschijnlijk bedoeld is om gezongen te worden door de parochianen van de zondagskerk. Dat religieuze gevoel wordt voortgezet met een vernieuwde traditional, "Don't Let the Devil Ride", die schuimt met een funky backbeat. De afsluitende cover van Furry Lewis' "John Henry", een triest verhaal over de staalarbeider die in de titel op het werk overlijdt, krijgt een militaristische beat van Cody's drums, die langzaam begint en versnelt naarmate ze samensmelten met Luther's slidegitaar. North Mississippi Allstars zijn werkelijk Still Shakin met hun nieuwe album, een rauwe, rootsy sound die nooit uit de mode raakt en waarmee de band op meer dan één manier terug naar hun roots grijpt.