In de blueswereld is Jimmy Reed (1925-1976) de Big Boss Man. Zijn direct herkenbare, soepel rollende, slepende beat is al lang een kenmerkend geluid. Die onmiskenbare, strelende groove doordrenkt deze heldere ode van een sterrencast van Austinse bluesgrootheden, aangevoerd door zanger en gitarist Omar Kent Dykes en de gerespecteerde Jimmie Vaughan, het baken van ingetogen gitaarspel.

Na talloze platen met zijn vaste band The Howlers besloot Omar Kent Dykes een uitstapje te maken en hulde te brengen aan Jimmy Reed, een inwoner van Mississippi. Zoals bij alle goede snelwegreizen pikte Dykes onderweg vrienden op, waardoor de reis uiteindelijk belangrijker werd dan de bestemming, terwijl de medereizigers genoten van de gedeelde ervaring. In dit geval zaten onder Dykes voorpassagiers: de mondharmonicaspelers, Kim Wilson, James Cotton, Gary Primich en Delbert McClinton (die zingend grote indruk maakt op "Hush, Hush"), Lou Ann Burton (zang), de drummers Jay Moeller, Jake Dykes en George Rains en ten slotte Barry Bhim (bas). Ronnie James, Wes Starr (drums), George Rains (bas) en Dykes zoon Jake Dykes vullen de achterbank en zorgen ervoor dat alles in orde is.

En de reis? Zoals geschreven, draait het allemaal om de simpele, maar bijtende blues van Jimmy Reed en zijn levenslange gitaarpartner Eddie Taylor. Hoewel enkele klassiekers van Reed hier te horen zijn, zoals "Big Boss Man", "Baby What You Want Me to Do" en "Bright Lights, Big City", is dit niet zomaar een compilatie van greatest hits. De snelweg maakt namelijk omwegen langs voor de hand liggende stops zoals "Honest I Do", "You Don't Have to Go", "Going to New York" en "Ain't That Lovin' You Baby". Dat is maar goed ook, want zo kun je langer blijven hangen bij minder bekende nummers zoals "Aw Shucks, Hush Your Mouth" of "Hush Hush" in plaats van alleen maar mee te knikken bij alweer een versie van een nummer dat je al een miljoen keer hebt gehoord.

Hoogtepunten zijn Barton's honingzoete tongval in "Good Lover", James Cotton's doordringende, eenzame mondharmonica in het lage en rauwe "Caress Me Baby", Vaughan's behendige spel als tegenwicht voor Dykes ruwe gegrom in Eddie Taylor's "Bad Boy", Gary Primich's mondharmonica die de zang volledig omhult in "Baby What's Wrong" samen met Gary Clark Jr. die zingt en gitaar speelt en Dyke's eigen "You Made Me Laugh", dat het klassieke Jimmy Reed-geluid gebruikt als aanvulling op zijn oprechte eerbetoon aan zijn vrouw Lyn, die helaas in 2004 overleed. Hoewel deze reis misschien vertrouwd aanvoelt, brengt hij je mogelijk naar plekken waar je al een tijdje niet bent geweest.

Aangezien de Jimmy Reed Highway in de een of andere vorm is bereisd door iedereen die zichzelf bluesmuzikant noemt, is de vraag of deze trip wel bijzonder genoeg is om je aandacht te verdienen. Eén keer luisteren en je zult niet alleen "ja" antwoorden, maar waarschijnlijk ook helemaal meegesleurd worden in de pret. "On The Jimmy Reed Highway" verscheen in 2007 op CD, maar is nu eindelijk op vinyl verschenen. Een ode aan de legendarische Jimmy Reed, verpakt in een album dat net zo rauw, swingend en soulvol klinkt als de man zelf ooit deed. Deze twee iconen hebben dan ook een perfect album gemaakt met een geweldig gevoel en een zeer effectieve uitvoering met een smaakvolle songselectie. Niemand kan Jimmy Reed nadoen zoals Jimmy Reed. Maar deze rit over de Jimmy Reed Highway, met zijn landgenoot Kent "Omar" Dykes achter het stuur, Jimmie Vaughan als bijrijder komt er wel heel dichtbij. Stap in en draai het volume omhoog.