Een verrassend album dit “Monxarella”, de tweede titel “Burkard Kunkel (solo) plays Thelonius Monk” zegt al meer. Er staan 13 stukken van Monk op dit album variërend van 01:11 tot 04:50 minuten en 4 stukken van Kunkel. Alle gespeeld op verschillende citers, bassethoorn (klarinet met een groter bereik in de lage tonen), basklarinet en skrutibox (Indiaas instrument dat lang aanhoudende tonen voortbrengt). Als grote fan van de muziek van Thelonius Monk was ik natuurlijk uitermate benieuwd naar het resultaat en het moet gezegd het is even wennen maar Kunkel weet de specifieke sfeer van Monk’s composities perfect weer te geven.

Het blijft natuurlijk vreemd om in plaats van het kenmerkende pianospel van Monk zijn composities nu op een citer of een ander afwijkend instrument te horen, maar al in het openingsnummer “Reflections” horen we toch die typerende sfeer van Monk’s muziek, knap gedaan. Direct erna horen we een eigen bijdrage van Kunkel “The Expectation of the Lone Dragon” op basklarinet, heel apart en in dezelfde sfeer. Fraai is ook de versie van “Monks Mood” op citer, een echte uitschieter is de versie van “Pannonica”, geweldig. De basklarinet leent zich prima voor het oeuvre van Monk, Kunkel is geen Eric Dolphy maar hij komt aardig in de buurt.

De variatie van instrumenten zorgt ook voor de nodige afwisseling en daarom slaat de verveling niet toe, het is leuk om te raden welke Monk klassieker voorbij komt zonder te spieken, een feest der erkenning. Zonder meer een geslaagd album dat al vaak was te horen hier in huis.

Jan van Leersum.