Een jazz cd met een nogal afwijkende bezetting, Vincent Segal (Reims, 1967), woonachtig in Seattle is te horen op cello, Stéphane Kerecki (Parijs, 1970) op contra bas en gast Airelle Besson (Parijs, 1978) op trompet. Het geluid neigt daarom nogal richting klassieke muziek, hetgeen in ieder geval voor mij geen negatief gegeven is, zeker omdat de cello tot een van mijn favoriete instrumenten behoort. Kerecki zorgde voor vijf composities, Segal nam er drie voor zijn rekening en dan is er “Irene” van jazzpianist Hampton Hawes, “Jade Visions” van jazzbassist Scott LaFaro en “Elsa” van Earl Zindars (1927-2005), Amerikaanse percussionist en componist van zowel klassieke als jazzmuziek.

Deze kruisbestuiving van klassieke en/of jazz beïnvloeding vindt eigenlijk alleen maar plaats in de jazzmuziek, in de klassieke muziek wordt er toch nog steeds voornamelijk muziek gespeeld van het blad terwijl de originele componisten het echt wel in hun hoofd hadden, dat maakt voor mij nog steeds een belangrijk verschil uit in het beoordelen van jazz en klassiek, eigen composities spelen of muziek van het blad ? En bovendien er zullen weinig jazzmusici zijn die klassiekers als Kind of Blue of Love Supreme ten gehore zullen brengen terwijl in de klassieke muziek alle klassiekers van Bach, Beethoven etc. altijd weer herhaald worden. O.K. ik ben mijn ei weer kwijt, sorry, terug naar dit overigens fantastische album.

De geslaagde symbiose tussen cello en contrabas vormt het hoogtepunt op dit album en dan is daar als kers op de taart de heldere trompet van Airelle Besson op vier nummers die voor de nodige afwisseling zorgt. In mijn oren uitermate geslaagd album waar zowel liefhebbers van klassiek als jazz van kunnen genieten mits ze hun vooroordelen uit de weg kunnen zetten, ik hoop het.

Jan van Leersum.