Het verschijnen van een plaat als deze -een heel rustige, helemaal akoestische trio-plaat, die je deels als een terugblik kan beschouwen, verplicht ons even stil te staan bij de carrière van Amparo Sánchez. De dame, een vat vol energie en performer van eerste rang, verscheen intussen al bijna dertig (!!!) jaar geleden op onze radar met het meer dan lovend onthaald “Poder de Machin” en in al die jaren heeft ze menige van onze concertavonden opgevrolijkt met haar muziekjes die je nauwelijks beter kan omschrijven dan met het adjectief “eclectisch”. Van Manu Chao tot Calexico, van Joan Garriga tot de Muguraza-broers, allemaal speelden ze met haar samen en werkten ze aan een oeuvre dat zowel van rock als van reggae proefde en dat van protest tot poëzie reikte. Een Vrouw met hele grote V en een zangeres, die zelfs de meest (half)dove luisteraar weet te begeesteren.

Op deze nieuwe plaat -de hindernissen op het parcours van Amparo waren legio- herneemt ze een paar van haar oudere songs, en die selectie vult ze aan met een paar covers en enkele nieuwe nummers.Ik vermeldde het al: in trio formatie, met gitaristen Willy Fuego -hier te lande meer dan een beetje bekend van onder andere Rumbaristas- en Raly Barrionuevo, Argentijn van afkomst met een indrukwekkende discografie op zijn actief, werken ze zich door negen songs, waarin ze sowel de son, de bolero, de blues als de TexMex bestrijken.Blikvanger daarbij is ongetwijfeld “Alma de Cantaoraé, dat hier een bijzonder fraaie remake krijgt, waarover ik ergens las dat ze naar de “folk noir” neigt, iets dat ik alleen maar kan onderschrijven. Dat andere bekende nummer, “Yo Te Quiero”, wordt handig in “Siempre es Azul”, een compositie van Willy Fuego, die ook”A Contracorriente” voor zijn rekening nam.

“Pa llegar a tu Lado” is dan weer van de betreurde Lhasa de Sela, naar wie Amparo met de jaren meer begint te neigen en “Vieja Pasiòn” kwam uit de pen van de in Barcelona verblijvende Cubaar Mane Ferret en Rafael Pérez)Botija, wiens liedjes door zowat iedereen van enige naam in Spanje gecoverd werden -van vader en zoon Iglesias tot Massiel en Mocedades-, schreef “La Gata baja la lluvia”. Dat levert drie kwartier heerlijke luistermuziek op, zeker in op zomerse dagen zoals we ze vandaag mogen meemaken. Dat Amparo Sanchez een blijvertje zou worden, voelden we heel lang geleden al aan -en deze plaat is daar de zoveelste proeve van. Aanbevolen voor iedereen met een oor voor mestizo en aanverwanten. Wereldmuziek in de meest brede zin van het woord!

(Dani Heyvaert)