Liefhebbers van Italiaanse en meer specifiek Napolitaanse folk, zullen zich ongetwijfeld Antonio Fraioli herinneren: de energieke violist van onder meer Spaccanapoli en later Spacca-Neapolis. Hij was ook een tijdje buiten ons beeld verzeild, maar kijk, daar is hij terug, deze keer als één derde van het trio Vesevo. Wat die naam betekent, hoef ik u natuurlijk niet uit te leggen, maar de plaattitel, die betekent zoveel als “herinner je” of “onthoud dit”. Ik gooi dit er maar even doorheen, omdat ik, in aanloop naar het schrijven van deze regels, ontdekte dat er tien jaar geleden al een titelloos debuutalbum was van het trio, dat, naast Fraioli, bestaat uit gitarist Antonio di Ponte en percussionist Francesco Paolo Manna. We kunnen hier dus weer op zoek naar een ontbrekend puzzelstukje, temeer omdat deze nieuwe plaat alweer van een gehalte is, dat ik weliswaar kon verwachten, maar waar ik eigenlijk niet meer op gehoopt had.

Soit, de dingen zijn wat ze zijn en ooit kom ik dat debuutalbum nog wel ergens tegen, maar wat ik alvast kwijt kan over deze nieuwe, is dat ze alweer een heel fijne blik werpt op de muziek uit de Vesuvius-regio. U kent daarvan de kenmerken: sterke vocale partijen, tamboerijnen die de lijnen uittekenen en een gitaar die veel meer doet dan alleen maar de zanger begeleiden. Resultaat is hier een tiental nieuwe songs, geïnspireerd door vaak oeroude stijlen en aldus een plaat, die de traditie van de regio alle eer aandoet. Bij muzikanten van mindere kwaliteit, zou een speelduur van 38 minuten al snel te veel geweest zijn, maar deze drie heren weten de luisteraar de hele tijd te boeien en mij kostte het alvast weinig moeite om de plaat meermaals en soms drie keer vlak naéén te draaien en er ook nog van te genieten.

Nu, ik geef toe: ik heb een zwak voor Italiaanse folk en ik ben al helemaal weg van alles wat naar Napels zweemt, maar ik maak me sterk dat elke rechtgeaarde muziekliefhebber maar één of hooguit twee luisterbeurten nodig heeft om tracks als opener “Pluvia Ignis”, “A Guerra” of “Imbrecciata” te appreciëren. Deze drie heren grijpen je namelijk resoluut bij het nekvel en ze zorgen er voor dat je ook echt gaat luisteren, zelfs al begrijp je, zoals ik nauwelijks wat van de teksten die gedebiteerd worden. Dit is muziek waarvan de puurheid en de doorleefdheid helemaal uitstralen dat de band erg begaan is met het in leven houden van een traditie -zie de titel- en je hoeft geen haperende nostalgicus te zijn om dit volop te kunnen appreciëren. Ik kan natuurlijk enkel voor mezelf spreken, maar dit vind ik muziek om te koesteren en, wat meegenomen is: je kunt er moeilijk stil blijven bij zitten! Heerlijke plaat!

(Dani Heyvaert)