De ondertitel van deze lange (75 minuten) plaat, luidt, wellicht niet geheel toevallig: “Sais and sung, mostly over and done”. Dat zou kunnen wijzen op een soort carrière-overzicht van iemand, die mij tot voor kort totaal onbekend was, maar die de voorbije weken gaandeweg meer tijd en ruimte in beslag nam te huize van ondergetekende.

De plaat, met zijn 28 tracks, gaande van poëzie tot a cappella-zang, jazz, pure folk en dito blues, is dit één van de meest intrigerende CD’s die ik in tijden mocht beluisteren. Dat werkwoord is niet toevallig gekozen: dit is namelijk alles behalve achtergrondmuziek: zodra je ze in de CD-speler duwt, word je haast vanzelf gedwongen tot luisteren en toegegeven, 75 minuten is best een lange zit, maar als een en ander zo dwingend gebracht wordt, stel je bij jezelf vast, dat je weer maar eens een luisterbeurt gehad hebt.

Sheila Cameron blijkt een bezig bijtje te zijn, te oordelen naar het doosje van deze CD: niet minder dan twaalf vroegere platen worden op het binnenhoes vermeld, met in totaal meer dan 200 gezongen en gesproken tracks van een dame die, alweer volgens het boekje thuishoort in Canada, maar verblijft in Glasgow. Kennelijk is ze niet alleen zangeres en muzikante, maar wordt ze meer en meer schrijfster, die, zo blijkt ook uit deze CD, Het Leven als onderwerp gekozen heeft, met alles wat er maar bij kan horen. Relaties worden gefileerd, spijt, heimwee en hoop buitelen over elkaar heen, afwisselend binnen veranderende omgevingen en landschappen geplaatst en steevast een soort beschouwende berusting etalerend. Iets in de zin van “het is wat het is en het is niet perfect, maar we zullen het ermee moeten stellen”.

Ik kan me natuurlijk vergissen, maar persoonlijk beluister ik deze plaat keer op keer alsof het een avondvullend concert betreft, waarbij ik voor één kee niet in een zaaltje zit, maar gewoon tjuis luister naar een zangeres die, boordevol nuance en variatie, bezingt hoe zij het leven tot nu toe ervaren en beleefd heeft. Bij momenten denk ik dan aan andere grote dames als Mary Coughlan, die in staat zijn een telefoongids te zingen op zo’n manier, dat je er van gaat houden.

Meer kan ik er niet over zeggen, tenzij dat ik deze plaat vanaf nu zal aanraden aan ieder die het (niet) wil horen. Dit overkomt me zelden, maar, waar men doorgaans zegt dat je iets niet kunt missen, zolang je ’t niet kent, moet ik dat deze keer tegenspreken. OK, u kent dit nog niet, maar zodra je dit hoort, ben je hopeloos verkocht en kan u dus beginnen te beseffen dat u het eigenlijk allang had moeten missen. Bijzonder pakkend en straf werkstuk, dat voor mij alvast betekent dat ik op zoek kan/mag/moet naar dat dozijn voorgangers. Eén tip nog, voor wie niet weet waar te beginnen of gewoon weinig tijd heeft:”When I Was a Bad Girl” en “It’s Gonna Be Alright Now” lijken mij de ideale opstap naar deze formidabele plaat.

(Dani Heyvaert)