Puttend uit zijn schijnbaar onuitputtelijke archief, blijft de in Chicago geboren mondharmonicaspeler Bob Corritore in een razend tempo albums uitbrengen zonder aan kwaliteit in te boeten. In zijn "Bob Corritore & Friends"-serie nodigt hij ons uit voor een nieuw album op VizzTone, dat op 17 oktober 2025 uitkomt: "Early Blues Sessions". Zoals de titel al doet vermoeden, en in tegenstelling tot andere recente albums in de serie, gaat het album behoorlijk ver terug en bestrijkt het de periode 1984 - 2007. Bob Corritore is een gevestigde waarde in de blueswereld, hem nog voorstellen is misschien overbodig, zijn nieuwe album dat zelfs teruggaat tot 1984, laat horen wat een geweldig harmonicaspeler hij toen al was. Als hij op 12-jarige leeftijd Muddy Waters op de radio hoort is zijn liefde voor de blues geboren. Bob gaat bluesconcerten bijwonen en op Maxwell Street ziet hij o.a. de bekende bluesharmonicaspelers Big Walter Horton en Big John Wrencher optreden en komt hij ook in aanraking met Junior Wells. Een bluescarrière is een logisch gevolg. Als mondharmonicaspeler van de ‘old- school’, radiomaker, producer en eigenaar van de befaamde Rhythm Room club in Phoenix, Arizona zorgt Corritore voor het in leven houden van de bluescultuur, en dit al meer dan 50 jaar. De "Keeping The Blues Alive" award die hij in 2007 ontving was dan ook meer dan verdient.

Bob heeft meerdere albums op zijn eigen naam staan, maar dit zijn vaak compilatiealbums, die hij samen opnam met verschillende andere blues muzikanten, en zijn nieuwe album "Early Blues Sessions" is ook niet anders. Bob's briljante harmonicawerk is steeds de rode draad, en altijd in dienst van het nummer. Hij is nog steeds één van de gewaardeerde spelers in de hedendaagse bluesscène, maar voor dit album is hij omringt met hoogwaardige bluesmuzikanten, als Little Milton, Sam Lay, Dave Riley, Jimmy Rogers, Chico Chism, Robert Lockwood Jr., Lil' Ed Williams, Henry Gray, Tomcat Courtney, Clarence Edwards, Bob Margolin, Pinetop Perkins, King Karl, Jimmy Dotson en Lowell Fulson maken ook deel uit van de groep. De zestien nummers zijn opgenomen tussen 1984 en 2007 en bevatten veel geremixte en niet eerder uitgebrachte pareltjes. De meeste artiesten op dit album zijn niet meer onder ons, maar hun opnames zullen voor altijd voortleven. Bob had altijd zijn oog op de prijs gericht en nam waar mogelijk grote artiesten mee naar de studio. Toen hij in 1991 de Rhythm Room opende, besefte hij dat er een stroom van geweldige artiesten naar zijn nachtclub zou komen om op te treden. Hij maakte van de gelegenheid gebruik om hen niet alleen te boeken, maar hen ook extra werk aan te bieden in de opnamestudio. Anno 2025 kunnen we hier nu van de resultaten van die inspanningen genieten.

Je zult op deze nummers niets revolutionairs horen, maar dat is ook precies de bedoeling. Al deze muzikanten hebben authenticiteit door hun aderen stromen en gesteund door een aantal prima sessiespelers kan hun muziek zich meten met de beste. Het album opent met een niet eerder uitgebracht nummer van Little Milton, "I Want To Be The One" met bassist Mario Moreno en drummer Chico Chism. Op het tweede nummer "So Glad I'm Living" zingt Sam Lay op een nummer van Arthur Crudup en zo gaat iedere song afwisselend verder met andere muzikanten tot het door Alger Alexander geschreven en door gitarist Lowell Fulson gezongen "West Texas Blues" het album met veel verve afsluit. Corritore speelt mondharmonica op alle nummers, en dit met zeven drummers, zes bassisten, vier pianisten, één organist en veertien gitaristen en vocalisten. Iedere muzikant komt aan zijn trekken en krijgt de gelegenheid te laten horen wat die in zijn of haar mars heeft. Dat laatste is zeker ook op dit album van toepassing. Mooi om al die verschillende vocalisten te horen, maar dat geldt net zo goed voor de gitaristen, of wie bijdrages levert op toetsen en de vaak strakke bas/drums ondersteuning. Deze compilatie is dan ook een schitterend overzicht van enkele van de vroegste opnames die Bob Corritore's toewijding aan het opnemen van echte blues door de grondleggers ervan laten zien. Het resultaat is een overzicht van de briljante old-school bluesstijl, en meteen een aanrader om dit album aan te schaffen.