Zack Brock (1974) is een Amerikaanse jazz violist en componist, hij was sinds 2007 lid van de bekende groep Snarky Puppy en na een lange afwezigheid inmiddels weer. Hij werkte o.a. met Stanley Clark, Phil Markowitz en Dave Liebman, hij maakte 11 albums onder eigen naam. Phil Markowitz (1952) is een Amerikaanse jazz pianist, hij trad op met jazz artiesten als Bob Berg, Al Di Meola, Brecker Brothers, Stan Getz, Dizzy Gillespie en Mel Lewis. Op dit album is Phil te horen op piano en keyboard, verder horen we de Finnen Jaska Lukkarinen op drums en Ville Herrala op contrabas.

De viool is nou niet direct een instrument dat je verwacht in de jazz maar in de gipsy jazz speelde het instrument wel degelijk een belangrijke rol in de persoon van Stéphane Grappelli die in één adem wordt genoemd met gitarist Django Reinhardt. In het orkest van Duke Ellington was er trompettist Ray Nance die ook op viool was te horen. Andere bekende namen zijn Jean-Luc Ponty, Nigel Kennedy, Regina Carter en Didier Lockwood.

En nu dus ook Zach Brock zoals we kunnen horen op “Stratus” een geslaagd album met prima in het gehoor liggende muziek. Brock schreef twee composities en Phil nam er vijf voor zijn rekening. “Come Sunday” is van Duke Ellington met een arrangement van Phil en het nummer met de prachtige titel ”Black is the color of my rue love’s hair” is geschreven door John Jacob Niles.

De combinatie piano en viool werkt hier wonderwel, hetgeen onmiddellijk duidelijk wordt in het openingsnummer “Wonderment” van Brock. Vergeet de viool zoals die klinkt in klassieke muziek, hier swingt het met dezelfde intensiteit als een sax of trompet. Markowitz speelt een belangrijke rol, niet alleen als componist maar vooral door zijn heerlijke vloeiende pianospel en ook zijn spel op het keyboard is funky zoals te horen in “Backspace” een van de hoogtepunten op het album. De ritmesectie staat ook als een huis, kortom een echte aanrader deze cd die hier in huis heel vaak was te horen.

Jan van Leersum.