Het kan voor “echte” folkies een beetje raar overkomen, als we het met ruim een jaar vertraging hebben over de vijfde plaat van dit Schotse gezelschap. Dat heeft alles te maken met het feit dat de band weliswaar lokaal een heuse bekendheid is, maar nooit de oversteek heeft gemaakt naar ons vasteland. Nu komt daar, mede dankzij ons aller Xango Music, verandering in en veelvuldige beluistering van deze plaat sterkt me in de overtuiging dat dit een goeie zaak is.

Trail West is momenteel zes muzikanten sterk, daar waar er, bij het begin in 2008 op het eiland Tiree maar vier leden waren. Alain Campbell speelt gitaar en allerlei fluiten, Allan Nairn voegt aan zijn gitaarklanken ook percussie en bas toe,Andrew Findlater is een heuse drummer en Ian Smith kun je zonder schroom een prima accordeonist noemen. De vocalen komen van het duo Jonathan Gillespie en Seonaidh MacIntyre, die, naast hun stemmen, ook toetsen, whistles en pipes bespelen.

Als je dat allemaal bijeen optelt, kom je aan een serieus arsenaal aan instrumenten, waarmee ze hun veelal feestelijke liedjes tot leven brengen. Traditioneel van opzet, maar de liederen worden bijzonder aanstekelijk gebracht, zodat je maar een ding kunt concluderen: dit is een band, die je live moet zien, vanwege het enthousiasme waarmee ze aan de slag gaan. Ik kan niet anders dan mij voorstellen dat elke zaal waar dit zestal zijn opwachting maakt, binnen de kortste keren in een laaiend hete danstent verandert. Daarmee doe ik niets af aan het vakmanschap van de muzikanten: je hoort meteen dat de bijna twintig jaar dat ze samen onderweg zijn, de band tot een hechte bende hebben samengesmeed.

Deze gasten voelen elkaar blindelings en vlekkeloos aan, al zijn ze ook verstandig genoeg geweest om een engelenstem als die van Eilidh Cormack aan boord te halen voor het prachtige “Peggy My Love”, een van de doorleefde ballads van de plaat, waarop nochtans het dansbare en feestelijke met de meeste aandacht aan de haal gaat. Van opener “Ar Cànan ’s ar Ceòl”, via publiekslieveling “Only Gonna Break My Heart” en “The First Dance” tot afsluiter “Elsie Anne’s” is dit een bijzonder leuke, zij het ietwat korte (33 minuten) plaat, die perfect als adreskaartje kan dienen en voor de band deuren kan openen op ons Oude Continent. Ik kan me levendig voorstellen -zo het al niet gebeurd is- dat dit zestal ook hier bij ons voor menig leuk festival-uurtje zou kunnen zorgen. Vanaf nu van nabij te volgen en vooral in het oog te houden;

(Dani Heyvaert)