In alle eerlijkheid, denk ik dat het moeilijk is om een grotere verzameling ervaring en talent bijeen te brengen dan het geval is met dit trio. De van oorsprong Albanese cellist Redu Hasa, bekend van zijn vermogen om klassiek, jazz en folk samen te brengen, speelde bij Ludovico Einaudi en bij Robert plant, beiden wereldbekend omwille van hun vernieuwende aanpak en hun kundigheid in het overstijgen en samenbrengen van genres. Hij werkte ook de soundtrack uit voor de Oscar documentaire over Céline Dion.

Iraniër Bijan Chemirani, meester op de daf en de zarb en een batterij andere percussie-instrumenten is een telg uit een Perzisch geslacht van topmuzikanten en zijn talent werd al eerder opgemerkt door mensen als Sting en Juan Carmona en ook bij hem bestaan er geen muziekstijlen, die niet aan elkaar gekoppeld kunnen worden.

Rami Khalifé is dan weer deels Frans en deels Libanees van komaf en hij mag zich erover verheugen de zoon te zijn van de legendarische Marcel Khalifé, een van de mensen door wie de Oud bekend werd gemaakt aan onze Westerse oren. Zijn palet gaat van puur klassieke muziek -hij is opgeleid aan de Julliard-school- tot avant-garde en hij is evenveel componist als uitvoerder.

Dat levert op deze debuutplaat een aantal meer dan memorabele momenten op: alle nummers zijn door de drie samen bedacht en je bent nauwelijks een kwart van de 53 minuten ver in je beluistering, ls je “”Dates, Figs and Nuts” geserveerd krijgt, een folky up tempo nummer, dat je onbeschroomd tot dansen aanzet. De bijzondere speelstijl van Khalifé en de bij momenten haast hinnikende percussie van Chemirani vormen de perfecte basis voor de cello van Redu Hasa en, hoezeer ik ook mijn best deed om mezelf van het tegendeel te overtuigen, ik kon werkelijk niets vinden dat beter en overtuigender klonk dan deze vijf sublieme muzikale minuten.

De groepsnaam en de titel van de plaat -je vertaalt het als “tegengif”-, werden gekozen omdat de muziek van het trio weerwerk wil bieden tegen het razende ritme waarin oorlogen en klimaatvernieling elkaar ontmoeten, zodat je slechts met meer dan lede ogen moet aanzien waar het vandaag met onze wereld naartoe gaat.

Artiesten hebben, dat is geweten, bijzondere antennes om de dingen te capteren en ze duidelijk te maken voor wie minder opmerkzaam is. en zo vertalen de drie muzikanten niet alleen een aantal dingen die ze zelf beleefde, zoals oorlogen in Libanon, revoluties en dictatuur in Iran en Albanië, gekoppeld aan de haast onvermijdelijke corruptie die schijnbaar automatisch met beide gepaard gaat.

Met nummers als het minimalistische “The Wind Through the Cedar Tree” en afsluiter “L’Ombre qui Passe” etaleert het trio een heel eigen taal, waarin de cello de stem vertolkt -de plaat is helemaal instrumentaal-, de percussie de accenten legt en de piano voor binding zorgt. Het resultaat is meer dan opmerkelijk en ik durf deze plaat nu al bestempelen als top-5 van dit jaar.

(Dani Heyvaert)

16 november 2025 in Het Depot in Leuven