De in Nashville gevestigde singer-songwriter Kyshona Armstrong maakte met "Legacy" een indrukwekkend album over haar familiegeschiedenis waarbij ze vijf generaties terug in de tijd gaat, en hoe zij en haar familie in de huidige tijd staan. Dit album nam de luisteraar met haar 13 memorabele pareltjes mee naar een ander, hoger psychologisch niveau, en stimuleert al zo een meer goddelijke benadering van het leven via haar muziek. Deze nummers maakten een emotionele connectie los dankzij de kracht en toewijding van de zangeres, haar sterke toewijding aan haar missie en een reeks prachtige nummers. Die songs combineren en vermengen subtiele Afrikaanse ritmes met folk, blues, gospel en soul en een flinke dosis passie voor een uitgebreide, vaak uitdijend album zonder zwakke momenten. Nu is Kyshona terug met nieuwe akoestische versies van haar 'Legacy songs', live opgenomen in de Blue Room Studios. Veel van deze liedjes worden eerst door haar geïntroduceerd, waarbij ze op een eenvoudige manier, met een vrij minimale begeleiding, naast haarzelf op gitaar, Larissa Maestro op cello en Kristin Weber op viool, en twee extra zangeressen, Nicky Conley en Janelle Means haar boodschap overbrengt wat zorgt voor een zeer indrukwekkend, gepassioneerd album.

Het album opent met de wervelende vocalen die volgen na de korte gesproken introductie in "The Echo". De minimalistische instrumentatie in deze opener geeft haar stem de ruimte om op natuurlijke wijze op en neer te gaan, waardoor elke stembuiging een emotionele impact heeft, en meteen is dan ook de toon gezet van wat gaat volgen. In het gospel gedragen "Waiting On The Lawd" dat volgt, balanceert Kyshona's voordracht  hoop met geleefde ervaring. Het meest aangrijpende moment komt misschien wel met "Whispers In The Walls", want hier komt haar talent als verhalenverteller en vertolker van emotie het scherpst tot uiting, als Kyshona zingt over een herinnering aan hoe een persoonlijke geschiedenis kan blijven hangen in ruimtes lang nadat mensen die hebben verlaten. Het folk-getinte "Carolina", beschreven als een liefdeslied aan haar thuisstaat is tegelijkertijd een afscheidsbrief. Ze gaat helemaal op in een melodieuze melodie met "Grew up south/Carolina take me home/I don't care what all went wrong/Take me in, take me in", verwijzend naar haar ontberingen als jonge zwarte vrouw in deze staat, terwijl ze tegelijkertijd de schoonheid ervan waardeert. De live-uitvoering geeft het een zachtheid die anders aanvoelt dan de studioversie, een kwaliteit die past bij het beschouwende karakter van het nummer.

Halfweg het album zijn "Alma Rae" en "Elephants" alweer hoogtepunten, krachtig songs die met hun tekst en subtiele urgentie direct tot de kern komen. Ze heeft die zeldzame eigenschap dat je elk woord dat ze zingt gelooft, omdat het voortkomt uit een geleefde waarheid, en dat is wat " Legacy – Live from the Blueroom Studios" zo opvallend goed maakt, zoals het vernoemde "Elephants", dat een elegante klankcirkel die de beweging van lichamen door schaduwen en licht weergeeft met zijn betekenisvolle spiritualiteit, en is daarbij doordrenkt met een mozaïek van stemmen. En Kyshona's unieke stem voedt elke noot. Na "Always a Daughter", dat over familie en verwachtingen gaat, sluit "Covered", warm, beschermend en geruststellend het album af en belichaamt de thema's nalatenschap, veerkracht en verbondenheid die steeds door Kyshona's werk lopen. "Legacy – Live from the Blueroom Studios" is meer dan het luisteren waard, het is de moeite waard om erbij stil te staan, erover na te denken en het mee te nemen. Zonder uitgebreide productie vertrouwen haar nummers puur op stem, boodschap en minimale begeleiding,en dat is meer dan genoeg. Dat maakt dit album zo'n overstijgende ervaring. Grote klasse!