Misschien niet de meest bekende naam, deze van Frances Morton, maar dat deze dame tot de absolute top behoort in de hedendaagse folk van over de Kleine Plas, daar kan u alvast van op aan. Frances, fluitiste bij de Genade Gods, is van Schotse komaf, maar ze woont al heel lang in Ierland, wat meteen betekent dat ze zich de folkmuziek van beide landen eigen gemaakt heeft.

Zoals dat hoort in die kringen, begon Frances al op heel jonge leeftijd muziek te spelen en -ook dat is geen uitzondering- nadat ze de piano leerde bespelen, schakelde ze over naar de familie der fluiten en whistles. Koppel dat aan een langdurige en uitgebreide studie en vorsingsactiviteit en je hebt meteen waar zij vandaag voor staat: een ‘klassiek” geschoolde muzikante, die alle finesses van de fluit onder de knie heeft en die over een repertoire beschikt, waar je alleen maar eerbiedig je hoed kunt voor afnemen.

Op deze debuutplaat brengt ze overwegend ouder werk, dat niet zelden tot de 19de eeuw teruggaat en, hoewel de teller van het aantal songs op 12 blijft staan, ontkomt ook deze plaat niet aan het vaste gegeven dat voor Ieren en Schotten een nummer nogal vaak uit een set van meerdere melodieën bestaat, zodat je al snel aan een dertigtal stukken komt, die samen een dikke drie kwartier beslaan.

Morton wordt hier omringd door een fijn gezelschap van meesterlijke muzikanten, waaronder producer en gitarist Eamon McElholm, die je kunt kennen van bij Solas, fiddler Ciarán Tourish, die zijn sporen verdiende bij topband Altan en zanger/pianist/accordeonist Doimnic Mac Giolla Bhride, tegenwoordig zowat dé sean nós stem van zijn generatie. Dat zijn voorwaar sterke troeven om mee uit te pakken op je debuutplaat, al doet dat niets af aan de absolute ster-positie van Morton zelf, die werkelijk elke nuance van haar instrumenten beheerst en die hier, zoals de titek van de plaat aangeeft, haar afkomst en erfgoed in de kijker zet. Heel fijn gekozen melodieën en bijzonder geraffineerd uitgevoerd. Dit is een in wezen heel traditionele plaat, die echter zo goed is, dat je, als niet-kenner of niet-volger van de traditionele folk van Schotland, geneigd zou kunnen zijn om je heel erg in dat genre te gaan verdiepen.

Ik kan erover getuigen: Ierse en Schotse folk steken zelden tegen en er is een generatie jonge muzikanten op komst, die zich kennelijk tot doel heeft gesteld die pre-achtige erfenis voor het nageslacht te bewaren. Dit is allesbehalve oudbakken muziek, integendeel:in handen van mensen als deze Frances Morton, klinkt ze vandaag even levendig als toen ze destijds gemaakt werd. Dit is muziek voor mensen van alledag, maar wel gemaakt om de tand des tijds te doorstaan. Geweldige folkmuziek is dit!

(Dani Heyvaert)