Ik hoor het u bijna hardop denken…”Radio Tarifa…? Bestaan die nog?” Dat hoeft niet te verwonderen, na een stilte van bijna 20 jaar en kijk…ze zijn er terug. En hoe?!?

De band van Spaans-Franse komaf werd aan het begin van de jaren ’90 van vorige eeuw plots wereldberoemd met de plaat “Rumba Angelina”, waarmee ze de tot dan toe niet erg bekende “wereldmuziek” meteen een nieuw elan gaven. Het trio Fain Sanchez Dueñas aan snaren en percussie,, Vincent Molino op allerlei blaasinstrumenten en Benjamin Escoriza, de heel bijzondere en in 2012 veel te vroeg overleden zanger die eigenlijk één brok charisma was was al in de jaren ’80 bezig met middeleeuwse muziek. Gaandeweg werden de horizonten enigszins verlegd en gingen ze Arabische invloeden door hun Andalusische klanken mengen en creëerden ze in hun uppie een heel nieuw genre, waar ze zelf -en met hen zowat de hele muziekwereld- tegen 2005 zo’n beetje op uitgekeken geraakten. Een pauze dus, al belette dat de drie niet om muzikaal bezig te blijven en muziek te maken in diverse genres, met inbegrip van theater- en filmsoundtracks.

Weinigen hoopten op een echte terugkeer van de band, maar kijk: na al die tijd zijn ze terug met een nieuw album, waar zelfs de stem van Escoriza heel even op te horen is. Een oude opname werd gebruikt om zijn stem in de openende titelsong binnen te smokkelen. Dit soort eerbetoon, daar kan ik alleen maar het hoofd voor buigen, maar ik mag u vooral niet laten denken dat -deze plaat een nostalgische trip is geworden. Nee hoor: de heren Dueñas en Molino voelden dat ze nog een en ander in zich hadden en, met de hulp van een aantal gasten, die ze in de voorbije decennia ontmoetten tijdens hun vele omzwervingen, werden veertien nummers opgenomen. Sommige daarvan behoren tot het publieke domein, andere kwamen uit de pennen van beide heren.

De helpers van dienst luisteren naar namen als Blanca Paloma -bij Eurosong-adepten wellicht bekend vanwege haar deelname aan het Songfestival van 2023, maar hier te horen in het Middeleeuwse “Quel Sol Que Raggia” -, flamencogitarist Javier Castrillón, folkinstituut Eliseo Parra -hij is 75 intussen- en Jose Gonzales, flamencozanger die jarenlang in Griekenland actief was en met “Ay Ojos Negros” en “Sabah” twee Griekse songs meebracht. Pries in die diversiteit zit, naar mijn gevoel, de kracht van deze plaat: hoewel Radio Tarifa bekend stond vanwege zijn sterke instumentale prestaties, is het precies het samengaan van die instrumenten met in totaal negen verschillende zangstemmen, dat deze plaat zo bijzonder maakt. Ik denk niet dat het toevallig is dat de plaat uitgerekend twee dagen geleden aangekondigd werd als de nieuwe n°1 in de Transglobal World Music Charts. Dat is namelijk waar dit meesterwerkje thuishoort en voor de oudjes onder ons is het een prettig weerzien met een band die ooit veelbelovend was en nu pas tot volle wasdom blijkt te komen.

(Dani Heyvaert)