Een mens kijkt soms raar op van de snelheid waarmee de tijd voorbij glijdt: het verraste me wel een beetje dat het eerste volume van de toen nog niet genummerde “Sharing The Blues” nu alweer twee en een half jaar geleden uitkwam, maar klagen hoor je mij niet doen: ik zal maar zelden een concert van Bruno missen, als die in de buurt komt spelen en als hij Kathleen meebrengt, is dat altijd dubbele vreugd. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat hun beider stemmen perfect bij elkaar passen, maar minstens evenveel met wat die twee op een podium uitstralen. Bruno is daarbij steevast een tikkeltje bedeesd, terwijl Kathleen een ietsje meer uitbundig overkomt, maar de totaalsom is wel telkens weer, dat je zelden een duo tegenkomt, dat zo overtuigend weet over te komen.

Dàt heeft dan weer te maken met de ingebouwde gelijkheid tussen beiden. Of nee, ik moet corrigeren: ook drummer Marcus Weymaere en bassist Carlo Van Belleghem hebben hun aandeel in de totaalklank. Dit is zoveel meer dan “Bruno and Friends”, want hier wordt het songschrijven netjes tussen beide hoofdacteurs verdeeld en je kunt horen dat de vanzelfsprekendheid, waarmee de nummers uiteindelijk in de studio ineen geknutseld worden iets heeft, dat ik alleen maar met het adjectief “organisch” kan omschrijven. Hier klinken de dingen zoals ze moeten klinken. Nu eens de één op het voorplan, dan weer de ander…ze wisselen de posities af met een naturel, dat je nog zelden hoort.

Dat levert ook nu weer dik veertig minuten bijzonder genietbare muziek-met-wortels op: Amerika en zijn folk/blues erfgoed dienen als referentie, maar de soulstem van Kathleen en de redelijk grove korren van Bruno’s stem, laten alles bijzonder authentiek klinken, met als gevolg dat je -in ondervond het zelf- deze plaat zonder erbij te twijfelen, zes, zeven keer na één opzet. Daaruit volgt dan weer dat je al na een paar dagen zodanig vertrouwd bent met het materiaal, dat daarenboven van melodieën voorzien is, waarvan je nu eens denkt dat je ze eerder gehoord hebt, om dan weer vast te stellen dat er telkens een twist aan zit, die voor de nodige verrassing zorgt.

Zo is opener “Epic” zijn titel helemaal waard en heeft single “Cellophane” alles om in een rechtvaardige wereld een heuse radiohit te worden. Daarmee doe ik dan wer onrecht aan aande titels, die ik niet vermeld, zoals “I Count them All”, of wat vast een publiekslieveling is of wordt, “Turtledove”. We zullen, zo blijkt uit de aangekondigde concerten op de website, de komende maanden volop de gelegenheid hebben om dat allemaal weer live te gaan meemaken. Het leven kan mooi zijn, als je mooie dingen hebt om naar uit te kijken.O ja, het kwartet rond het duo heeft alweer een redelijk, nee, een heel straffe plaat gemaakt. Ik hoopte dat dit al duidelijk geworden was…

(Dani Heyvaert)