ATOMATIC en KOKO MOJO Records zijn zelfstandige divisies van ROCKSTAR Records Ltd. Het label werd in 1979 opgericht en is gevestigd in het Spindrift Records House in Clacton-on-Sea in het graafschap Essex, UK. De zetel van KM-Records is gevestigd in de 2de grootste Ierse stad, Cork.

SOUL BLUES GUITAR ACES

Op het einde van de sixties was “de blues” aan het veranderen. Het rauwe, ongefilterde geluid dat in de naoorlogse jaren uit het Zuiden kwam, van de katoenvelden van Mississippi tot de clubs van Chicago, begon te evolueren en maakte plaats voor iets verfijnder, afgestemd op de puls van een veranderend muzikaal landschap.

Verstedelijking, elektrificatie en de groeiende invloed van gospel en R&B creëerden een nieuw soort spanning: de blues werd “gelikter”, strakker en verfijnder. Uit die wrijving ontstond een nieuwe generatie gitaristen, soms aangeduid als het “nieuwe ras”. Jonge mannen die waren opgegroeid met de rauwe waarheden van de blues, maar die openstonden voor de aantrekkingskracht van soul, jazz en gospel. Terwijl de grote namen uit de fifties, zoals Muddy Waters, Howlin' Wolf en John Lee Hooker, nog steeds respect afdwongen, herschreef een jongere generatie de regels. Artiesten als Jimmy Lewis, Roy Montrell en Little Joe Washington belichaamden die “evolutie” op straatniveau. Hun spel was aards maar rusteloos, doordrenkt van blues, vol gevoel en levendigheid met funk en shuffle, ontleend aan de opkomende soulmuziek. Op ‘Got to be Some Changes Made - SOUL BLUES GUITAR ACES’ legt Koko Mojo legt deze ommekeer vast, toont ons hoe en door wie. Hier volgen nog méér namen…

Wie waren de andere “onbekende” sessie spelers? Nookie Boy (aka Oliver Morgan), hier de afsluiter, met “I Got a Feelin”, soms in het gezelschap van zijn broer, Walter “Papoose” Nelson en van de legenadrische New Orleans guitarist, Roy Montrell (hier met “Mudd”). Jimmy Toliver (hier met "Who Do You Love), die met gitarist Edgar Rice samenwerkte. Bobby Parker kom je tegen op twee tracks, op “Get Right” uit 1963 en als gitarist van Henry Artis & The Nitehawks “ uit 1961. Een andere belangrijke muzikant is Lowman Paulin van de 5 Royales. Hem kan je horen op The Poor Boys’ take, “Washboard- Take 1” uit 1962. De grote, onbekende en schandalig onder gedocumenteerde Reggie Boyd was een jazz gitarist uit Chicago die ook muziekles gaf. Van Howlin’ Wolf en Willie Johnson tot Fenton Robinson, Otis Rush en Syl Johnson. De arrangementen van producers uit Memphis, New Orleans en Muscle Shoals werden steeds strakker, waarbij de ritmesecties een strakkere, meer dansbare puls kregen. De gitaar begeleidde de riffs met pittige blazers, Hammondorgels en zoete achtergrondzang. Jonge gitaristen werden de brug tussen de Delta en Detroit, tussen Beale Street en Motown. Zij legden de basis voor alles wat erna kwam: de soul-blues, de Britse blues explosie en de hedendaagse elektrische blues.

Ik noem nog enkele namen. De Amerikaanse bluesgitarist uit Medon/TN, Little Joe Washington met “I Feel Alright”. Hij begon in de jaren ‘50 en ‘60 en stapte in de jaren ‘70 over naar de funk met zijn eigen releases en samenwerkingen met The Crusaders. In de jaren 80 toerde hij als bassist met Nina Simone en keerde hij terug naar de blues. Garlon Davis met “Oh My Soul”, Reggie Boyd met “Nothing But Good” en Jimmy Lewis met “Let Them Believe”. Eddie King (°1938†2012) was de zoon van Oscar Louis Milton en Lillie Mae Sears. Hij trouwde in 1959 met Bessie Mae Jones. Edward was een professioneel muzikant en reisde de hele wereld over om zijn muziek te delen. Hier deelt hij “Shakin Inside” met ons. Prince Charles (°1931†2010), hier met “Come On Home” was een R&B-zanger en ook bekend als Charles Sheffield en Mad Dog Sheffield. Hij maakte zijn eerste opnames voor Goldband in Lake Charles, Louisiana, in 1955. Er volgden meer sessies op dezelfde locatie en in de studio van Jay Miller in Crowley, Louisiana, tot 1961. Zijn laatste sessie was voor Tear Drop/Jet Stream in New Orleans, Louisiana, in 1965. Naar het einde toe resten er ons nog Eddie Kirk met “ I Found a Brand New Love” en Little Melvin met “Tuff Enough”.