ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007 - MEI 2007


SORTA - STRANGE AND SAD BUT TRUE

SANNY POWER & THE GUILDS - SANNY POWER & THE GUILDS

LITTLE WOLF AND THE HELLCATS - THE BLUES GOT SOUL

CROOKED STILL - HOP HIGH

CUBAN HEELS - GUTBUCKETMUSIC

WYCKHAM PORTEOUS - 3 AM

THE MANNISH BOYS - BIG PLAINS

JAIMI SHUEY - WRONG GIRL

SUSAN OWENS - TANGING THE HUMP

THE GARNET HEARTS - LIFE BEHIND BARS




SORTA
STRANGE AND SAD BUT TRUE
Website: www.sortaweb.com
www.myspace.com
Mail: info@sortaweb.com
Label: Summer Break Records
Info: Hemifran / www.hemifran.com
www.cdbaby.com

 

Best Act Overall is de titel die de heren van Sorta veroverden bij de Dallas Observer Music Awards. Ze komen dan ook uit de stad van J.R. Ewing (voor de ouderen onder ons). Met z'n zessen onder leiding van zanger en songschrijver Trey Johnson brengen ze met "Strange And Sad But True" een zeer genietbare CD met 12 ruwe diamantjes die op één na allen door Johnson geschreven werden. Dit is de derde CD in de zes jaar oude carrière van Sorta na "Laugh Out Loud" en "Little Bay". De groepsnaam verraadt al dat het allemaal een beetje van vanalles is : alt-country, roots rock en pop. Ze hebben alvast zeer goed geluisterd naar Neil Young & Crazy Horse. De liedjes gaan over liefde, geboorte, verlies, eenzaamheid en moord, dus over zowat alles wat er in het dagelijkse leven van jan en alleman gebeurt. "Butterfly" is de eerste song en start zeer melodieus om daarna over te gaan in een theatrale poprocksong. "Water Music" drijft op een simpel maar mooi orgelriffje en bevat een positieve boodschap voor de mensheid. De song zelf lijkt wel afkomstig te zijn van Wilco. "Tell Me A Story" is een ballad waarin de wat hese stem van Johnson uitstekend tot uiting komt. "85 Feet" is een countrysong met een verhaal over een kerel die zijn vriendin in een even zo diep dal gooit en dan zelf ook naspringt. Leuk is anders. "Lazybones" laat horen dat Sorta ook in poprocksongs behoorlijk hun mannetje weten te staan. De song "Goodnight" laat je daarna kennismaken met het vakmanschap van Johnson als songschrijver, een prachtige ballad waarbij de van een lichte echo voorziene stem van Johnson je naar de keel grijpt. "Pink And Baby Blue" is een reggae-achtige meezingertje en "Closer" heeft jazz-invloeden verwerkt in de voornamelijk door piano gedreven melodie waarbij overigens ook op uitstekende wijze gezongen wordt. Het is vooral de variëteit in de songs die ervoor zorgen dat je geen enkele track op dit album zou willen doorspoelen. Het blijft boeiend om naar te luisteren, echter zonder ook maar ergens onvergetelijk te worden. Je hoort dat er met veel liefde aan "Strange And Sad But True" is gewerkt door vaklui en dat verdient dezer dagen een pluim van (valsam)




 

SANNY POWER & THE GUILDS
Website: www.sannypowerandtheguilds.be
info@sannypowerandtheguilds.be

 



 

"One of the best female voices in Rockabilly...The "bite" and feel of Wanda Jackson, the "growl" and power of Big Mama Thornton and the attitude and charisma of her own .... That's Sanny"!

 

 

 

Blijkbaar scheelt er iets aan mijn uitgaansleven ... onlangs nog te gast in mijn eigen woonplaats (voor het derde jaar op rij!) en deze jongen moet met het schaamrood op de wangen meedelen dat Sanny Power & the Guilds (voorheen Lowdown) hem volstrekt onbekend zijn. Gelukkig zet Ivan Jacobs, de patron van Hookrock, wel eens een stapje in de wereld en wist hij dit viertal te boeken voor de editie 2007. Prima keuze want met hun enthousiaste mix van rockabilly, hillbilly en bluesy rock & roll, hun adoratie voor the Paladins (al brandt het lampje daar op een erg laag pitje en gaat Dave Gonzales aandacht tegenwoordig vooral uit naar The Hacienda Brothers), Brian Setzer & the Stray Cats, Big Mama Thornton, Koko Taylor, Johnny Cash, Wanda Jackson leidt het geen twijfel dat Sanny (vocals), Dan (leadguitar), Peter (contrabas) en Koen (drums) op 30/6/07 ongetwijfeld gaan behoren tot één van de blikvangers. De demo-cd met covers van "Latch On" (The Cohran Bros.), Eddie Bond's "Slippin In", een rauwe versie van "Hound Dog", Wanda Jackson's first nr.1 hit "Fujiyama Mama" en een uitstekende versie van "Return to Polara" (op een surfplank?) van the Paladins laten het beste verhopen. Ongetwijfeld een band die borg staat voor "a hot - rod - rockin' good night".


30 juni 2007


White Falcon (B)
Linda Dixie & The Train (NL)
Rusty Roots (BE)
Taildraggers (NL)
Cuban Heels (NL)
Cadillac Kings (UK)
Hook Herrera & Band (USA)

Pauzemuziek:
Sanny Power and the Guilds

Presentatie:
El Grande

Info: www.hookrock.be




LITTLE WOLF AND THE HELLCATS
THE BLUES GOT SOUL
Website: www.hellcatblues.com
Email: booking@hellcatblues.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com

 

Als je naam Malik Shabazz is en je brengt blues in de stijl van Howlin Wolf, dan kan je inderdaad beter je naam veranderen in Little Wolf. Malik heeft nochtans een hele tijd onder zijn eigen naam opgetreden, want hij is geen nieuwkomer in de bluesscène, als groepsleider en drummer heeft hij begin jaren 80 gezorgd voor verschillende bands voor de backing van onder meer Big Joe Turner, J.L. Hooker, Jimmy McCracklin en vele anderen. Eind jaren tachtig trad hij dan op in eigen streek (de baai van California) onder de naam Malik Shabazz and the Plus Factor. Hij kreeg zoveel bekendheid dat hij wat later een wereldtournee kon doen, die hem van Europa tot Austalië bracht, en hij veranderde van naam: Little Wolf and The Hellcats was geboren. Momenteel is de bassist bij the Hellcats de bekende Chuck Trijillo, jarenlang John Lee Hooker’s bassist, en dit jaar verkozen als bassist van het jaar in Californië. Bovendien werd Little Wolf de vocalist van het jaar in dezelfde categorie, en het nieuws heet van de naald is dat de zangeres van het jaar in die wedstrijd (blues musicians) Tia Carroll, sinds enkele weken ook de groep komen is vervoegen, zodat zowel the “king” en “queen” of blues vocals en “best bassplayer” in één groep zitten. De cd van de Hellcats laat ons grotendeels covers horen van bluesstandaards zoals “Smokestack Lightnin’”, “Sitting on Top of The World” en “Louise” van de echte grote Howlin Wolf. “Big Legged Woman” van Albert King ,”Woke up this Morning” en “Big Boss Man”. Allemaal overbekende songs dus, en dat is wat spijtig, liever horen wij wat eigen materiaal of minstens minder bekende covers, maar daartegenover staat dat dit met zo een overtuigend vakmanschap gebracht is, dat we moeilijk kunnen klagen. Een interessante bluescd van een ploegje vakmannen in het genre, met Chester Burnett als grote voorbeeld.
(RON)


CROOKED STILL
HOP HIGH
Website: www.crookedstill.com
www.myspace.com
Email: info@crookedstill.com
Label: Signature Sounds / www.signaturesounds.com
Rounder Europe / www.roundereurope.com
Distr.: Munich Records / www.munichrecords.com
VIDEO

 

Bluegrass-revival, progressive bluegrass, het is in de Verenigde Staten nog steeds een hot issue, maar de rest van de wereld lijkt het zo langzamerhand wel te geloven. Tot nu dan, want na het vorig jaar verschenen "Shaken By A Low Sound" van Crooked Still is er nu een heruitgave van hun debuut "Hop High" uit 2005, en is wederom een plaat die je moet horen. Waar de meeste releases in dit genre bijna overlopen van braafheid, weet Crooked Still haar traditionele muziek iets rauws en moderns mee te geven. Gecombineerd met de nodige muzikale virtuositeit en de werkelijk wonderschone vocalen van zangeres Aoife O'Donovan (zie foto) levert ook dit debuut een wereldplaat op. Het jonge kwartet uit New Engeland serveren ons een bijzonder staaltje neo-bluegrass, dankzij hun iets on-orthodoxere bezetting van gitaar, contrabas, banjo en cello. Het bevat een indrukwekkende en verfrissende hoofdrol voor dit laatste instrument. Crooked Still is een band die in 2001 in Boston werd opgericht door de twee conservatoriumstudenten, zangeres Aoife O'Donovan en bassist Corey DiMario. Naast het indrukwekkende banjospel van Greg Liszt (niet voor niets ingelijfd door Springsteen voor "We Shall Overcome") en de bas van DiMario is er de cello van Rushad Eggleston. Het repertoire van de band - dus ook op deze cd - bestaat hoofdzakelijk uit oude songs uit de Amerikaanse rootshistorie. Twee eigen geschreven nummers zijn toegevoegd, maar de bestaande liederen zijn volledig onherkenbaar bewerkt. Er is de Gillian Welchsong "Orphan Girl", maar opgefrist en meer folky en de Robert Johnson bluesklassieker "Last Fair Deal Gone Down" - wat ze daar van gemaakt hebben is helemaal bijzonder: bluesriffs op een cello! niet voor niets Rushad's favoriete song. Hij speelt de cello als een soort tenor-viool. Klassiek, maar met een kloppend hart. Wat kan zo'n ding je dan toch vertellen - drama, hartstocht en passie. De soms adembenemende stem van Aoife O'Donovan legt het accent op de tekst, en dat is nodig want die dreigt ondergesneeuwd te worden door het verrassende en onverwachte klankgeluid. Er zijn ook schitterende verstilde momenten, "Lonesome Road" en "Flora", liedjes waarin het lijkt of zangeres O'Donovan voor jou alleen zingt, zo intiem. Het is geweldig hoe ze de traditionals eerst van elke vorm van franje ontdoen om ze vervolgens met veel bravoure naar hun hand te zetten. Hoe bekend je met deze nummers ook bent, je herkent ze slechts vagelijk in de uitvoering van deze Amerikaanse groep. ' We zoeken naar nummers die simpel en klassiek zijn en waar we een mooie beat aan kunnen toevoegen', zegt cellist Eggleston. ' We staan ver af van die langdradige boring ballads. We zoeken liedjes met pit.' De traditionele akoestische blues wordt in een ander daglicht gezet. Robert Johnson-songs zonder gitaar? Rocken zonder percussie-instrumenten? Cello in een Amerikaanse rootsband? Crooked Still speelt het klaar. Wat hulp van buitenaf kregen O’Donovan en co daarbij overigens wel met mondjesmaat van Brittany Haas (viool), Ricie Barsay (percusie), en vocale steun van Ruth Ungar en Jake Armerding. Kortweg: Ook op "Hop High" horen we stokoude bluegrass in een eigentijds jasje, voor de afwisseling voorzien met voorzichtige invloeden uit de omliggende genres. Muziek vol muzikale hoogstandjes op de banjo en cello en hiernaast buitengewoon verleidelijke zoete vocalen van Aoife O'Donovan. Wie Crooked Still eenmaal gehoord heeft zal haar klankkleur inbeitelen, nooit meer vergeten en altijd herkennen. Een band die de komende jaren beslist aan bekendheid op het Europese grondgebied zal winnen, op folkfestivals te zien zal zijn en hopelijk nog veel bijzondere opnamen zal maken.




 

CUBAN HEELS
GUTBUCKETMUSIC
website : www.cubanheelsmusic.com
label:Coolbuzz Records
www.coolbuzz.nl
Distr.: www.sonic.nl

 

 

"Eindelijk: de troonopvolger van Harry Muskee is bekend en zijn naam is Jan Hidding. Jan zingt op de nieuwe plaat van de Cuban Heels, getiteld 'Gutbucketmusic', namelijk de vogels uit de dakgoot, de bollen uit de grond en de ramen uit de sponningen" (www.wittebal.nl)

Met de albums "Sweet and Lowdown" (01) en "Morphine Mama" (02) en de talloze optredens oa. Moulin Blues, Bospop, Dijkpop, North Sea Jazz, Bluesfestival Antwerpen, hebben de jongens uit de regio Enschede ondertussen een ijzersterke reputatie opgebouwd in het vettige, rauwe maar o zo (h)eerlijke blueswereldje. Ongetwijfeld blues met ballen en the Cuban Heels zijn dan ook uitermate geschikt om een languit liggend, wat lusteloos festivalpubliek te doen opveren en onder te dompelen in een verschroeiende en adembenemende atmosfeer van dat soort blues dat met de dood van Lester Butler (Red Devils) van de aardbodem leek verdwenen te zijn. Gelukkig nemen frontman & singer/songwriter Jan Hidding, Richard Koster (harmonica), Rico Gerfen (gitaar), Chiel ten Vaarwerk (drums) en Arnoud v/d Berg (bas) de draad opnieuw op en staan zij met het nieuwe album "Gutbuckedmusic" borg voor een veertigtal minuten onvervalste "garage" bluesrock en kijken we uit naar hun optreden op 30 juni 2007 tijdens het Hookrock festival.


30 juni 2007


White Falcon (B)
Linda Dixie & The Train (NL)
Rusty Roots (BE)
Taildraggers (NL)
Cuban Heels (NL)
Cadillac Kings (UK)
Hook Herrera & Band (USA)

Pauzemuziek:
Sanny Power and the Guilds

Presentatie:
El Grande

Info: www.hookrock.be

 




WYCKHAM PORTEOUS
3 AM
Website: www.wyckhamporteous.org
www.myspace.com
Distr.: Hemifran / www.hemifran.com
Label: Cordova Bay Records
www.cordovabay.com


In de loop van deze maand verschijnt alweer een nieuwe CD van Wyckham Porteous. Ja hoor, er zijn nog zekerheden. Evenzeer kan je er van op aan dat dit weer een uitstekend album is met 10 klassesongs (+ bonustrack) van de man met een stem die men uit de duizenden herkent. Ik heb Porteous leren kennen in 1995 toen ik zijn CD "Looking For Ground" - overigens geproduceerd door Jimmy Lafave - ergens in een uitverkoopbak heb gevonden en waarvan ik me nu nog steeds afvraag hoe zo'n mooie CD ooit in die bak terecht kon komen. Vorige winter werd "3 AM" opgenomen in Vancouver en geproduceerd door Andrew Loog Oldham, die nog maar net zestien was toen hij de school verliet om te gaan werken voor de modeontwerpster Mary Quant. Tegelijkertijd hielp hij Brian Epstein om de Beatles te promoten en nadien was hij een tijdje de manager van de Rolling Stones. Wyckham Porteous zelf is door de jaren heen een begenadigd zanger en songschrijver geworden die voornamelijk Americana-muziek brengt. Voor dit album heeft hij enkele goede covers geselecteerd zoals "Please, please me" (Beatles) dat hij brengt in een countryachtige trage haast onherkenbare versie die zeer goede respons kreeg bij de luisteraars van enkele BBC1-radioprogramma's. Mij doet hij in dit nummer even denken aan Neil Diamond wiens stem in dezelfde regionen tewerkgesteld is. Een andere uitstekende cover is ook Hungry Heart (Bruce Springsteen) waarvan hij hier een heel eigentijdse ooh wah wah-versie brengt op "3 AM". De bonustrack op het album is een versie van Ben E. King's "Spanish Harlem", een song die overleeft in alle mogelijke versies maar waarbij Wyckham Porteous hier eigenlijk geen toegevoegde waarde weet te creëren. Bij het eerste nummer op dit album "Deep Into The Water" geeft hij al meteen zijn visitekaartje af in een song die ik zelf ook wel zou willen kunnen schrijven. Ook andere eigen songs kunnen de tand des tijds zeker doorstaan, zoals bijvoorbeeld "Harper's Ferry" met een heerlijke op accordeon gebaseerde sound. Ook "Teach Me Tonight" is zo'n mooi in al z'n eenvoud jazzy laid-back liedje dat je een heel goed gevoel bezorgt en je blij maakt. De titeltrack "3 AM" gaat over eenzaamheid en het gevoel om je geliefden te missen. Kwaliteitsalbum met warme liefde gemaakt, dat kan je zo horen. Dus aan te bevelen.
(valsam).



THE MANNISH BOYS
BIG PLAINS
Website: www.themannishboys.com
Label : Delta Groove productions Icl.
Website : www.deltagrooveproductions.com
deltagroove1@earthlink.net
Distr.Munich Records
www.munichrecords.com

 

Deze superbluesband die grossiert in West Coast-, Texas- en swampblues was vorig jaar nog te zien op het Moulin Blues festival en hadden toen juist hun cd "Live & Demand" op de markt. Kid Ramos, Johnny Dyer, Finis Tasby, Kirk Fletscher, Richard Innes, Randy Chortkoff, Frank Goldwasser, Tom Leavey en Leon Blue vormen de ruggengraat. De gasten zijn o.a. Mitch Kashmar, Jody Williams en Jeff Turmes. Op het nieuwe album "Big Plains" brandt het vuur nog, al zijn sommigen van hen routiniers op leeftijd. Ondanks drie gitaristen speelt de band ingehouden, al maakte de jonge Kirk ‘Eli’ Fletcher eerder school bij Kim Wilson. Hij en collega Frank Goldwasser kunnen vlammen, maar doen dit misschien wat te weinig. Beheerst gespeeld en goed gezongen blijven de 15 nummers binnen de uitgestippelde blueslijnen, al bieden de Boys met incidentele blazers en gasten vertrouwd aandoende kwaliteit. Finis Tasby is zowat de spil van deze groep, Tasby's stem (hier op vijf tracks) weet duidelijk de bluessound van de jaren '40 terug te doen herleven en weet daardoor een zekere meerwaarde aan deze plaat te geven. Zo is hij te horen in de Texaans getinte opener "Border Town Blues", waar Kirk Fletscher de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt en in de Chicago klassiekers "She's A Good 'Un" en "I Get So Worried". De andere vocale bijdragen komen van de krachtige harmonicablazer Johnny Dyer op twee tracks, Frank Goldwasser zingt op "I Can’t Stay Here", waarop hij naast het vocale ook slide- en rhythm gitaar speelt en Randy Chortkoff horen we in "Mine All Mine", waarin hij zoals ook op "Mary Jane" zijn diensten verleend op harmonica. Van de vocale gasten nemen Jody Williams en Bobby Jones ieder twee songs voor hun rekening. Jody Williams toont zijn zangtalenten in "Groan My Blues Away" en in het rustige "Young & Tender", een nummer van Randy Chortkoff, dit naast Bobby Jones, die we kennen als vocalist van de laat 50's groep The Aces, en die zich laat horen in "Mary Jane" en Howlin' Wolf's "California Blues". Het is niet gemakkelijk wat hoogtepunten te vermelden, vanwege de zeer hoge kwaliteit van alle songs, dan maar wat persoolijke favorieten en daarbij denk ik aan Goldwasser's roadhouse boogie "I Can't Stay Here", het door Randy Chortkoff geschreven "Young & Tender" en Tasby's "Walkin' Down Fillmore". The Mannish Boys is een all-star groep die covers en bewerkingen mooi laten afwisselen met eigen werk. De opnames zijn van uitstekende kwaliteit wat de songs alleen maar ten goede komt. Voor de productie zorgde Randy Chortkoff en voor deze man doen we ons petje af, want hij is degene achter dit fantastische project. "Big Plains" is wederom puur vakmanschap.




JAIMI SHUEY
WRONG GIRL
Website : www.jaimishuey.com
www.myspace.com
Email: info@jaimishuey.com
Label : Boronda Records
www.borondarecords.com
www.cdbaby.com

 

Blijkbaar zijn ze aan een opmars begonnen ... niet alleen de processierupsen in ons bijna leeggevreten bronsgroene eikenhouten Limburg maar ook de "real country girls" in het Americana/alt. country gebeuren laten zich niet onbetuigd. Gillian Welch, Iris Dement, Glenna Bell, Heather Waters, the Wailin Jenny's, Diana Jones en onlangs nog Rachel Harrington met haar schitterend album "The Bootlegger's Daughter" zijn daar prima voorbeelden van. Met Jaimi Shuey dient zich een nieuwe beloftevolle kandidate aan die onder de hoede van big boss Charlie McGovern in de voetsporen van bovenvermelde dames tracht te geraken. Op haar debuutalbum "Wrong Girl" krijgt Shuey de bereidwillige hulp van enkele kleppers, zo zijn ondermeer Don Heffington (drums), Kip Boardman (piano, Wurlitzer), John Mc Duffie (electric gt & pedal steel) en Mike Baker (bass) van de partij. Jarenlange muzikale ervaring in combinatie met de ontluikende, frêle, ietwat naïeve beginnelinge die haar jeugd doorbracht in coffeehouses met het schrijven van gedichten, het slurpen van sloten koffie, dagdromen en het voorzichtig op papier zetten van verhaaltjes over mensen die er kwamen schuilen voor de regen. Het resultaat ligt al een tijdje bij de platenboer en wordt ondermeer door Miles Of Music voorzien van hun kwaliteitsstempeltje "It's a Cracker" . Terecht, want het mooie wicht uit Southern California laat met de prima opener "How Long" en titelsong "Wrong Girl" meteen in haar kaarten kijken en, eerlijk is eerlijk, die zijn behoorlijk geschud. Prima Americana die met songs als het jazzy "Ouija" en "Oblivion" richting Nora Jones schuifelen maar dan via het a capella "A Bite, Im a hungry girl" en de glad, gepolijste country deuntjes "Country Girl" en "Poison Kisses terug de vertrouwde alt.country paden betreedt met "Jerkwater Town" en het bloedmooie "Emanuel". Prima debuut!




SUSAN OWENS
TANGING THE HUMP
Website
www.myspace.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby

 

Suzan Owens werd geboren in New Orleans en opgevoed in Baton Rouge. Ze speelde in verschillende bands, te veel om op te noemen. Vijfentwintig jaar is ze al met optreden bezig, na de plotse dood van haar man in 1995 hield ze zich nog meer bezig met muziek maken, in 2003 richtte ze de band "Gisy Swing" op en trok de studio in met onder andere mensen van deze band om "Tanging The Hump" op te nemen. Sindsdien heeft de band een naamsverandering ondergaan en heten ze "Filigree", en onder deze naam treden ze sinds twee en een half jaar op. Tegenwoordig maken ze meer moderne blues, en zijn ze bezig met hun tweede cd. Op deze cd echter zijn het de jazz invloeden uit de jaren 30 die een groot deel van de aandacht opeisen. Klarinet, accordeon, saxofoon, allemaal komt het aan bod in deze fifty-fifty combinatie van swing jazz en blues. Ook zijn natuurlijk de plaatselijke invloeden als zydeco en mardi gras rijkelijk aanwezig , zoals in "Tchoupatoulas Street". Enkele nummers komen dicht in de buurt van het Nightclub genre, wat begrijpelijk is, want tijdens haar lange live carrière, volgden grill-bars, jazz- en nightclubs mekaar op en regelmatig was ze gedurende ganse seizoenen de vaste houseband van bepaalde clubs en bars die de omgeving van New Orleans rijk is. Overdonderend is de cd niet, maar er wordt behoorlijk gemusiceerd, en een aantal nummers springen er uit, zoals "Other Woman Blues" met erg mooie slide gitaar, het swingende "My Daddy Rocks Me", het veel gecoverde "Girlish Days" van Memphis Minnie en tenslotte het mooiste nummer op de cd "Since I Fell For You" van Buddy Johnson, maar bekend van Bonnie Raitt, B.B King en ongeveer honderd anderen. Dit nummer, als het een beetje behoorlijk gebracht is, zoals hier, blijft in mijn top tien van beste songs aller tijden. Om te besluiten, een aangename mix van jazzy bluesongs, die ver teruggaan in de tijd, maar hier en daar de echte bezieling missen en wat routineus gebracht worden. Toch benieuwd naar de opvolger die normaal niet lang meer op zich kan laten wachten.
(RON)





 

 



THE GARNET HEARTS
LIFE BEHIND BARS
Website: www.myspace.com
Email: garnethearts@gmail.com
Label : Wild Hare Records
www.wildharerecords.com
www.cdbaby.com

 

"Work is the curse of the drinking classes"
(the drunkard and the poet)

 

Onder het motto "They Don't Make Music Like That Anymore, But We Still Do!" staat Independent label Wild Hare Records borg voor een leuke cataloog authentic Rockabilly & Hillbilly music en een van hun sterkste troeven zijn the Garnet Hearts uit de omgeving van Baltimore, Maryland. The real die-hards zullen zich ongetwijfeld frontman Eddie MacIntosch en drummer Mark Pettijohn nog herinneren van hun periode dat zij bij de legendarische Boom Boom Cats het mooie weer hielpen maken. Ondertussen kregen beide heren het gezelschap van John Bozarth (bass), Alex Fine (lead gt) en Nikki Spurgeon (piano, vocals, rhythm gt) en vormen zij momenteel the Garnet Hearts. Rock & roll met een boodschap, rock & roll met een dichterlijke vrijheid die een avondje stappen in de juiste proporties plaatst ... "Whether it's a drink to celebrate or the more common drink to forget, the American bar has long been a setting that doesn't discriminate. Be you wealthy or poor, the succesful or the unlucky, cultural barriers are crossed and common ground is found in the pubs and bars accross the world." Een betere verklaring om vrouwtje lief te overtuigen van je eerlijke bedoelingen om je cultureel niveau met een cafebezoekje te verrijken is tot nader orde nog niet gevonden en ook als smoesje om een avondje doorzakken te vergoeilijken kan dit tellen. Een andere mogelijkheid is de aanschaf van dit album, de volumeknop uiterst rechts, enkele bakken bier in huis, tafels en stoelen aan de kant, de kinderen bij oma en opa, de buren in de gordijnen en na een avondje Garnet Hearts, "Red Lipstick" en "Scotch Whisky" met van die "Gypsy Eyes" tot de verrassende vaststelling komen .... "I Wanna Make Love " .... "It's a good life to me " ...." I Wait" op de volgende gelegenheid! Verplichte aanschaf voor mensen die willen feesten als de beesten.