ARCHIEF

JANUARI 2007 - FEBRUARI 2007 - MAART 2007 - APRIL 2007 - MEI 2007


T-99 - VAGABONDS

MARIA MULDAUR - NAUGH, BAWDY & BLUE

DAVE ALVIN - LIVE FROM AUSTIN, TX (CD/DVD)

THE HONEYDOGS - AMYGDALA

DALE WATSON - FROM THE CRADLE TO THE GRAVE

CANDYE KANE - GUITAR'D AND FEATHERED

BILLY JOE SHAVER - GREATEST HITS

MATT SCHOFIELD TRIO - EAR TO THE GROUND

DADDY MACK BLUES BAND - BLUESTONES

LINDA DIXIE AND THE TRAIN - LINDA DIXIE AND THE TRAIN


T-99
VAGABONDS
Website : www.t-99.com
www.myspace.com/t-99
Label: Cool Buzz
www.coolbuzz.nl
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl
VIDEO

 

Dit trio uit Amsterdam is een eigenzinnige band binnen het roots gebeuren. Hun muziek is een mix van roots, rock en blues elementen gebracht op een aparte wijze, door het veelvuldig gebruik van exotische instrumenten als ukelele en mandoline, maar ook met eigen gemaakte geluidsproducerende toevoegsels als dozen en emmers. Hoofdzakelijk komt de sound echter van de gitaren van Mischa den Haring, drums van Martin de Ruiter en de contrabas van Donné La Fontaine. Dikwijls duiken er ook nog Afrikaanse en Oost-Europese invloeden op. De luisteraar treed binnen in een muzikale kermis waar freaks, vuurvreters en human cannonbals thuis zijn. Iedereen die het onverwachte liefheeft en clichés wil vermijden, zal smullen van deze cd. T-99 startte in 2001 met hun cd "Coo-Coo", deze wist zoveel aandacht van de pers te trekken, dat 't resulteerde in een hele lange lijst optredens. In 2004 volgde dan de gedeeltelijk in Nederland en in Tucson, Arizona opgenomen "Strange Things Happen", waarvoor de pers ditmaal unaniem op de knieën ging. In 2005 was er dan nog "Cherry Stone Park" en toen kwam pas de echte Europese algemene belangstelling, optredens in Belgie, Duitsland, Zwitserland, Engeland en Oostenrijk volgden, maar ook de U.S.A bleef met belangstelling de groep in het oog houden. En nu luisteren we dus naar "Vagabonds" de nieuwste, uitgebracht door Cool Buzz en voorzien van een prachtig hoesje geinspreerd door de tekeningen van Robert Crumb. Alle nummers zijn van eigen hand en het begint al dadelijk zwaar rockend met "Drunk" een rockabilly nummer vol energie. "Betty" is vrolijke, luchtige country ragtime. "Hey, Hey" doet sterk aan het werk van Guy Forsyth denken, en heeft een lekker jaren dertig sfeertje. "Sun", met een hypnotiserende gitaarrif is een hele aparte song, die het vooral live wel goed zal doen. "Fichez Le Camp" is Oost-Europees van stijl, alleen spijtig van het Hollandse Frans. "Hope It's Gonna Rain" is een beetje somber van sfeer, maar de dreigende gitaar past wonderwel in dit nummer waar je de onweerswolken vlak boven je hoofd voelt drijven. "3 Times A Rooster" is een afwisseling van rockabilly en bluesritmes, en ook een echte livesong. "On The Verge of A Breakdown" is ook zo'n sterke boeiende song, waarschijnlijk door de drive die het nummer heeft, en de mooie vocalen van Martin de Ruiter. "Human Cannonball" is een snelle instrumental die niet zou misstaan hebben op een cd van The Legendary Shack Shakers en "Willow" op ééntje van The North Mississippi All Stars, meteen is dit nummer ook mijn favoriete song op deze schijf. We gaan er uit met het Tom Waits-achtige "She's Still Around", een waardige afsluiter voor dit rariteitenkabinet. T-99 heeft bewezen zijn eigen(zinnige) weg te blijven gaan, en dat is maar goed ook. Voorspelbare platen krijgen we hier op de redactie genoeg binnen, dit is weer eens een verademing.
(RON)


 

MARIA MULDAUR
NAUGH, BAWDY & BLUE
Website : www.mariamuldaur.com
Label: Stony Plain Records / www.stonyplainrecords.com
Rounder Europe / www.roundereurope.com
Distr.: Munich Records / www.munichrecords.com
VIDEO

 

Maria Muldaur kende haar topjaren in de periode 1973-1974, toen zij met twee excellente platen ("Maria Muldaur" en "Waitress In A Donut Shop") naam maakte. Sindsdien is zij met tussenpozen goede platen blijven maken, maar het oude niveau heeft zij nimmer bereikt. Op Stony Plain Records verscheen vorige maand haar nieuwe plaat, die er zeker wezen mag. De hoes, waarop een verleidelijke Maria is afgebeeld, geeft de typisch late-night sfeer van het album goed weer. In deze sfeer komt haar stem goed tot zijn recht. "Naughty, Bawdy & Blue" is dan ook één van de beste platen van Maria Muldaur sinds haar topplaten. We vergeten natuurlijk niet de Grammy-nominatie voor de albums "Richland Woman Blues" uit 2001 en "Sweet Lovin’ Ol’ Soul" uit 2005. Muldaur bewoog zich in de jaren zestig in de kringen van Bob Dylan en andere folkrockgrootheden. Later in haar carrière zou ze steeds meer afstand nemen van het rockwereldje en de wortels van de Amerikaanse muziek gaan verkennen. Haar bekendheid bij het grote publiek vervaagde maar binnen de roots-wereld groeide ze uit tot een grote naam. "Naughty, Bawdy & Blue" is het laatste werkstuk in de trilogie van albums opgedragen als tribute aan alle klassieke vrijgevochten blueslady's uit de jaren '20 tot '30 van de vorige eeuw. De vorige albums zijn de reeds vermelde Grammy Awards nominaties. Voor haar nieuwe plaat leende zij twaalf songs, uit het repertoire van Bessie Smith ("Empty Bed Blues", "A Good Man Is Hard To Find"), Victoria Spivey ("TB Blues", "One Hour Mama"), Alberta Hunter ("Early Every Morn"), Ma Rainey ("Yonder Come The Blues"), Mamie Smith ("Down Home Blues") en de Sippie Wallace klassiekers "Up the Country Blues" en “Separation Blues”. Deze laatste song brengt ze in duet met special guest Bonnie Raitt die in de jaren '70 en '80 met Wallace op tour was. Op dit album dus geen eigen nummers, maar buitengewoon fraai gearrangeerde composities. De begeleidende muzikanten spelen met opvallende souplesse en met groot gevoel voor de subtiele nuances waar elk van de twaalf songs om vraagt. De kenners likken nu al de vingers af, zeker wanneer zij eenmaal in de winkel aangekomen het indrukwekkende lijstje gasten zien. We hoeven u natuurlijk niet te vertellen dat dat voornemen met goed volk als Rod McDonald (banjo); Kim Cusack (alto saxophone); Russ Whitman (baritone saxophone); Jon-Erik Kellso (trumpet); Chris Smith, Kevin Porter (trombone); Dave Mathews, James Dapogny (piano); Kurt Krahnke (bas); Pete Siers (drums), zijnde The James Dapogny's Chicago Jazz Band, nauwelijks kans van mislukken heeft. Doordat de nummers met smaak en veel respect voor de originelen uitgevoerd worden, klinkt dit album als een hechte eenheid. Achter de knoppen zat niemand minder dan Ron Harwood en de lady zelf. Het is echter vooral de hemelse stem van Muldaur die diepe indruk maakt, met haar zwoele, vleiende stem streelt Maria de trommelvliezen in een programma dat zich muzikaal afspeelt in de ongrijpbare ruimte tussen blues en jazz. "Naughty, Bawdy & Blue" is een prima plaat en terecht, want niet alleen beschikt Muldaur over een prachtige stem, ook het gebrachte materiaal is onberispelijk. Deze schone heeft mijn hart alvast gestolen. Ik ga graag met haar mee, u ook…? Kortweg: Laten we het er maar op houden dat "Naughty, Bawdy & Blue" (het bijna dertigste album van Muldaur!) van a tot z fantastisch is en door elke bluesliefhebber zeker eens beluisterd moet worden.


DAVE ALVIN
AUSTIN CITY LIMITS
- LIVE FROM AUSTIN, TX (CD/DVD)
Website:www.davealvin.com
Label: New West Records
www.newwestrecords.com
www.livefromaustintx.com
Distr.: Sonic Rendezvous
www.sonic.nl

 

De Austin City Limits serie wordt steeds uitgebreider met een rijke variatie aan artiesten. Meestal vallen die in de Americana hoek, zo ook deze keer. Want na Guy Clark is het nu een aan Dave Alvin gewijde aflevering. Wellicht aangezet door het succes van de laatste jaren, denkende aan zijn drie laatste albums: Ashgrove (2004), The Great American Music Galaxy (2005) en West of the West (2006) kwam men bij New West op het idee om ook van oud-Blaster, oud-Flesh Eater en oud-Knitter; Dave Alvin, CD- en DVD-gewijs op ons los te laten. Aan het begin van de jaren 80 vormde Dave Alvin samen met zijn broer Phil de spil van de roemruchte rootsrock-band The Blasters. Een band die minstens twee klassiekers in het genre afleverde, maar het na een jaar of vijf helaas al weer voor gezien hield. Dave Alvin opereert sindsdien solo en doet dat op buitengewoon verdienstelijke wijze, want iedereen weet dat Alvin één van de meest prominente en productieve figuren in de wereld van Americana is. Hij zingt, hij schrijft, hij produceert en hij kan een goed potje gitaarspelen. En zoals bijvoorbeeld iemand als Tom Waits een volledig genre op zich is, kan ook van Alvin gezegd worden dat hij wars is van alle trends en rustig zijn eigen gangetje gaat. Dat lang niet alles even geslaagd is, lijkt haast vanzelfsprekend. Maar wat er die avond op 29 januari 1999 in Austin gebeurde is gewoon fantastisch, het is Dave Alvin zoals je hem wilt horen en dat is uitstekend vastgelegd. Reeds bij het verschijnen van zijn album "Blackjack David" dat toen juist op de markt was, wisten we dat Dave een zeer goede singer/song-writer was met een toch wel erg mooie stem. Dat horen we best in de warm gezongen titeltrack van deze plaat. Dit warme geluid, de vibe, de trillende stem en de persoonlijk verhaaltjes komen op deze dvd bijna perfect over, hij weet zijn liedjes spannend te houden, alsof hij ze nog niet al jaren speelde. "Abilene" kennen fanatieke Dave Alvin fans misschien al van zijn optredens, het zou geschreven kunnen zijn door John Hiatt. Tijdens dit optreden wordt hij bijgestaan door Ted Roddy op mondharmonica op het zo mooie "Barn Burnin’". Maar het is zeker ook genieten bij songs als "King Of California", "Mary Brown" en "Out In California", allemaal eigen songs naast een Blasters-klassieker als "Marie Marie" die hij mooi bewaarde als afsluiter. Zeer aanbevolen!



THE HONEYDOGS
AMYGDALA
Website: www.honeydogs.com
www.myspace.com/honeydogs
Mail: honeydogs1@hotmail.com
Label: Eigen Beheer
Info: Hemifran
www.hemifran.com

 

Begin jaren negentig begint het verhaal van The Honeydogs in Minneapolis als de gebroeders Adam en Noah Levy de groep oprichten om hun favoriete muziek, soul, Americana, pop en punk te kunnen spelen. Met hun debuutalbum "The Honeydogs" konden ze enkele jaartjes toeren doorheen alle staten in Amerika. Opvolger "Everything, I Bet You" uit 1996 leverde hen het label alt.countryband op waar ze eigenlijk niet zo gelukkig mee waren omdat ze een veel breder gamma van muziek wilden brengen. De volgende CD "Seen A Ghost" leverde hen korte roem op waardoor ze in het voorprogramma stonden van INXS tot de week voor Michael Hutchence stierf. In 2000 verscheen een volgende CD met de titel "Here's Luck" en in 2003 volgde dan nog "10.000 Years", een rock-opera die werd uitgebracht op het label van Aimee Mann, die ondertussen een fan van The Honeydogs was geworden. En nu is er dus nummer 7: "Amygdala" hetgeen groepen neuronen in de hersenen zijn die emoties en vooral angst controleren. Angst, obsessies en verslavingen zijn dus niet toevallig ook de onderwerpen in de songs die singer-songwriter Adam Levy voor dit album heeft neergepend. "Too Close To The Sun" geeft de aftrap met dromerige orgelriedeltjes en gitaarriffs die de Beach Boys anno 2007 laten horen. Daarna volgt "Truth Serum" en "Ms. Ketchup And The Arsonist" dat een jazzy en big band-melodietje heeft meegekregen. "Rattling My Tin Cup" is een rocksong evenals "Devil's Advocate", dat voor de grote stadions bestemt lijkt en U2-invloeden heeft ondergaan, terwijl "Invertebrate" en "The Firing Squad Reloads" meer diepgang krijgen in de teksten. In "Heads Or Tales" neemt gitarist Brian Halverson" het zangwerk voor zijn rekening. "Belle Epoque" is een song over drugs in onvervalste Pearl Jam-stijl. "Don't Cut To The Chase" is naar mijn gevoel de beste song op dit album, ook al omdat het vlot in het gehoor ligt en door het handgeklap en harmony vocals wat lichter van stijl is en derhalve dus de meest gepaste radiosong. Afsluiter "Elan Vital" is een ouderwetse meezinger waarvoor Paul McCartney zeker graag zou meedoen. De pers vindt dat "Amygdala" de meest toegankelijke CD van The Honeydogs is en dat zou wel eens de juiste analyse kunnen zijn. We zullen de meerderheid derhalve niet tegenspreken (voor één keer).
(valsam)




 


DALE WATSON
FROM THE CRADLE TO THE GRAVE
Website: www.dalewatson.com
mail-us@dalewatson.com
Label: Hyena Records
www.hyenarecords.com
Distr.: Bertus
www.bertus.com
VIDEO

 

Na Bob Willis was er Don Walser en nu is de toorts doorgegeven en stevig in handen van Dale Watson. Als één van de weinigen brengt hij nog de echte country. Zoals een oudere fan onlangs nog tegen hem zei:"Son, you play country like when country was country". Dale Watson heeft ook zo genoeg van de slechte naam die country heden ten dage gekregen heeft. "The C word" zoals hij het zelfs noemt. Als je tegenwoordig zegt: "ik speel country", denkt men aan Shania Twain en consoorten, die in feite pop brengen, zeg je "tradional country of Western Swing", dan denkt men "Retro", daarom heb ik een nieuwe term uitgedacht, om hedendaagse, originele Amerikaanse rootsmuziek te maken, die vroeger country genoemd werd, de muziek die Cash en consoorten maakten. "Ameripolitan" noemt hij het nu, en heeft die term zelfs in Wikipedia laten opnemen. Deze cd is opgenomen op een hele aparte plaats, in een blokhut hoog in de bergen van Tennessee. Zijn vriend Johnny Knoxville boodt de blokhut aan om te repeteren met de band, maar vertelde pas toen hij er was dat het de blokhut geweest was van niemand minder dan Johnny Cash. Dale Watson was natuurlijk dolblij met deze kans. Johnny knowville vroeg of Dale de cd daar niet wou opnemen, maar Dale weigerde aanvankelijk omdat opnameapperatuur naar boven en beneden sleuren te moeilijk zou zijn. "Dan maken we er toch een studio van, zei Johnny, hetgeen gebeurde. Specialist van AMD (Advanced Micro Divices) Charlie Boswell liet de meest moderne (kleine) opnameapparatuur naar boven brengen. De volgende moeilijkheid was het schrijven van songs, want Dale was niet van plan een cd op te nemen en had dus ook geen nieuwe songs geschreven, maar geinspireerd door de omgeving en de aanwezige memorabilia van Cash, waren op niet minder dan 3 dagen de tien songs die op deze cd staan uit de pen gevloeid. In 't begin vocht ik ertegen om iets te schrijven wat aan Cash deed denken, maar na enkele dagen gaf ik 't op, zijn aanwezigheid daar was zo sterk daar dat het leek of hij de song dikteerde. In het oudere werk van Dale Watson was er altijd al een lichte, subtiele invloed van Cash te merken geweest, vanwege Dale's bewondering voor diens werk, maar nu lijkt het wel op 'n "tribute". Er was geen ontsnappen aan de Cash sfeer waarmee deze plek doordrenkt is, zegt Dale. Dus krijgen we een Ameripolitanplaat met "Rollin Train" ritmes zoals we die kennen van Cash, met pedal steel en fiddle, maar toch is het geen imitatie. Dale Watson blijft Dale Watson, een American Original, met een prachtstem en ijzersterke nummers, dus deze keer geen Americana, maar good old Ameripolitan.
(RON)



CANDYE KANE
GUITAR'D AND FEATHERED
Website : www.candyekane.com
Email Candyekanetour@aol.com
Label : Ruf Records
Website: www.rufrecords.de
distr. : Munich Records
www.munichrecords.com

 

 

Candye Kane is vooral een muzikante, een straffe muzikante bovendien. En één die je niet zal vergeten eens je ze aan het werk hebt gezien. En toch speelt haar niet-muzikale verleden in elke bio een grotere rol dan bij andere artiesten. Omdat, dames en heren, deze rondborstige Californische, in een eerder leven als stripteaseuse en nog later als euh... 'actrice' haar brood verdiende. Jobs waar velen op neerkeken, maar die Candye Kane uiteindelijk het zelfvertrouwen gaven om over te stappen naar haar echte roeping: de boogie-woogie, de opzwepende blues waarin feest, opwinding en tempo even belangrijke ingrediënten vormen. Van daaruit is ze gaan zingen en heeft al diverse releases op haar naam staan. Haar repertoire is bijzonder omvangrijk en omvat zowel swing uit de jaren ’40 en ’50 als Rhythm & Blues, blues en rockabilly. Na het eerste album voor het Ruf Records label, "Whole Lotta Love" uit 2003, waarvan we het duet met Charlie Musselwhite nog zeker niet vergeten zijn, was de opvolger "White Trash Girl" (2005), een plaat waarvan de meeste van haar songs zelf neergepend zijn of co-written met de hulp van haar opgroeiende zonen. Maar een feit is dat Candye Kane met steun van wat oude vrienden zoals Stuart Sullivan, producer Mark “Kaz” Kazanoff, Preston Hubbard, Jeff Ross en enkele nieuwe vrienden een pracht van een bluesplaat op de markt heeft gebracht waarin elementen van jazz, pop en rock 'n'roll sluipen. Datzelfde jaar verscheen, "Diva La Grande", een re-release van dit album dat oorspronkelijk in 1997 op de markt kwam bij het Antone's Records Label. Op dit derde album uit haar carrière waren toen al dezelfde ingrediënten terug te vinden als nu 10 jaar later, nl.: jump blues, rockabilly en big-band swing. Op het nieuwe album "Guitar'd And Feathered" laten producer Bob Margolin en de vele gast artiesten horen dat anno 2007 Kane's stem nog niets aan kracht en intensiteit in al die jaren heeft ingeboet, maar dat ze nu alleen maar rijper (!) en doorleefder is geworden. Candye Kane doet wat haar hart haar ingeeft en dat klinkt geweldig. De titel van haar nieuwe plaat slaat zowel op haar bühnepersoonlijkheid (uitdagend, extravagant maar vooral begiftigd met een stem als een klok) als op de vele gitaristen die hier een gastrolletje vervullen: o.m. Sue Foley, Ana Popvic, Bob Brozman, Kid Ramos, Popa Chubby, Dave Alvin, Junior Watson en Bob Margolin. Dus veel gitaarspel, en dan die krachtige, rauwe, zwoele, verleidelijke en vooral soulvolle vrouwenstem.... een muzikaal feest, waarop Candye met evenveel gemak swing, jump blues, boogie als ballads zingt. Hierdoor krijgen we een zeer gevarieerde cd, zoals het welgekende gitaarspel van Junior Watson in "My Country Man", Sue Foley met een doeltreffende solo in "When I Put The Blue On You" of Bob Brozman's gospel getinte National steel gitaar in "Jesus and Mohammed". Dit laatste nummer is voor mij wel de grootste uitschieter, het is gewoon enig hoe Kane met juist haar stem, naast Brozman's gitaarspel, zo'n gospel gevoel kan overbrengen. Kortweg: Al luisterend hoor je wie Kane's voorbeelden zijn: Ruth Brown, Big Mama Thornton, Etta James en Bessie Smith. Niet toevallig ook allemaal stevige dames, die een flinke keel kunnen opzetten. Deze voluptueuze dame, met de meest excentrieke en flamboyante persoonlijkheid mag dan lelieblank zijn, ze misstaat in dit rijtje niet.



BILLY JOE SHAVER
GREATEST HITS
Website : www.billyjoeshaver.com
Label : Compadre Records
www.compadrerecords.com
Distr: Sonic Rendezvous
info : www.sonic.nl

 

VIDEO:
FREEDOM CHILD
I BEEN TO GEORGIA ON A FAST TRAIN
OLD CHUNK OF COAL
LIVE FOREVER

 

Na "Freedom's Child" (2002), "Try and Try Again" (2003), "Billy and the Kid" (2004), "The Real Deal" (2005), is er nu het "Greatest Hits" album van outlaw Billy Joe Shaver op het Texaanse independent label, Compadre Records. Een plaat met 18 tracks waarop hij samen met zijn band zich losjes een weg pickt en shuffelt door Shavers klassieke songs. Twee jaar geleden verscheen het album, "A Tribute to Billy Joe Shaver, Live", hij werd toen vijfenzestig jaar jong, en dat heugelijke feit vierde hij in Austin, Texas met tal van goede vrienden (waaronder Joe Ely, Jimmie Dale Gilmore, Todd Snider en Dale Watson) uit de muziekbusiness. Shaver maakt geen slechte platen. Rijk is hij er tenslotte nooit van geworden, dus dan kan je beter mooie dingen maken waar je eventueel later nog iets aan hebt. Voor Billy Joe Shaver staat muziek maken voor overleven. Maar het gaat bij Billy Joe Shaver vooral om overleven in de spirituele zin, om datgene van hem af te schrijven dat hem dwars zit. Dat is nogal wat, zoals we op zijn album "The Earth Rolls On" mochten waarnemen. Billy Joe leverde met zoon Eddy in 2001 dit harde en intense meesterwerk af. Na Eddy’s dood door overdosis, enkele hartoperaties en een vreemde wereldtour kwam Billy Joe in 2002 terug met het album "Freedom’s Child". Tot zijn voorganger vonden we hier minder felle gitaren en expressiviteit, meer warmte en zeker zo persoonlijk. Ondanks dat Billy Joe al tijden langs de afgrond van het leven wandelt en zijn geliefden beneden liggen, danst-ie soms nog vrolijk de honky tonk, maar deze zelfverklaard beste songschrijver ter wereld is en blijft een onaantastbare figuur, hetgeen hij weer eens duidelijk maakt met deze verzamelaar waarop maar liefst 18 van zijn populairste songs staan, zoals de hoopvolle tracks: "Georgia on a Fast Train", "Live Forever" en "Freedom's Child". Maar tevens ook twee niet eerder verschenen tracks, nl. "Light a Candle for Me" en "Melody". Natuurlijk kon een nummer als het moedige "Try and Try Again", een song waarmee hij zijn moeilijke tijd heeft afgesloten of "Old Chunk Of Coal", één van de standards uit het oeuvre van Shaver, waar de honky tonk-held laat horen dat het geloof een belangrijke rol speelt in zijn leven niet ontbreken. De meeste tracks laten zonder uitzondering steengoede traditionele country horen, zoals je niet anders zou verwachten van iemand als Billy Joe Shaver. "Greatest Hits" is daarom ook een aangrijpende, maar vooral een vermakelijke rootsplaat. Lange leve Billie Joe Shaver, absoluut een van de grootste songwriters!


 

MATT SCHOFIELD TRIO
EAR TO THE GROUND
Website: www.mattschofield.com
Label : Nugene Records
Website: www.nugenerecords.com
Distr.: Bertus
www.bertus.com

 

Aangenaam verrast was ik toen ik een bericht kreeg dat de nieuwe Matt Schofield binnen was. Matt Schofield heeft me al tweemaal verrast vorig jaar namelijk op de Nacht van de Blues en tijdens Swing Wespelaar. Het is ongelooflijk wat deze jonge gitarist allemaal uit zijn mouw schudt. Ondertussen bijna 30 jaar en al vernoemd worden met groten als BB , Albert en Freddie King is niet niks. Maar als je deze nieuwe cd hoort weet je ook meteen dat Matt die eer verdient. Deze cd werd opgenomen in de New road Studios in Nederland en dat gaf de mogelijkheid om “Big Pete” Van Der Pluym te vragen zijn steentje bij te dragen aan het nummer 'Someone'. Geopend wordt er met een cover van Freddie King, genaamd ‘Pack It Up’ en al meteen krijg je het idee dat deze cd vol vuurwerk zit. Meer en meer doet de stem van Matt me denken aan Corey Sterling (Kenny Wayne Shepard), warm, diep, ruig en op de juiste momenten heel gevoelig. Het titelnummer ‘Ear To The Ground’ is blues met knappe rockinvloeden, ontstaan door een jam gebaseerd op een tekst geschreven door Matt zijn vriendin. Ik ben er zeker van dat dit nummer live ruimte geeft om te gaan grooven en freaken. Op ‘Heart Don’t Need A Compass’ horen we dan weer de invloed van Albert King op Matt Schofield, lekker funky met mooie gitaarlicks. Dat Matt Schofield als geen ander weet hoe een slow blues neer te zetten mag ondertussen al geweten zijn, zoniet luister dan maar eens naar ‘Once In A While’ waar hij zijn eigen kunnen op de proef stelt door het soleren op een 8 bar progressie. Dit bewijst tevens dat hij niet terug deinst voor improviseren en het ontdekken van nieuwe manieren om zichzelf te blijven verbeteren. Dat Matt Schofield te laatste tijd ook erg onder de indruk is van Lester Butler kunnen we horen op het nummer ‘Someone’. Lekker vettige Hammond ondersteund door het knappe werk van “Big Pete” op bluesharp. Als je Matt naar zijn favoriete nummer op deze cd vraagt zal hij waarschijnlijk antwoorden met ‘Searchin’ (Give Me A Sign)”. Omdat hij hier overduidelijk laat horen hoe je een solo kan opbouwen zonder de melodie en soul van een song uit het oog te verliezen. Dit is volgens mij ook tevens het meest jazzy-pop nummer op deze cd en één van mijn favorieten. Maar er is meer, deze cd staat vol verrassingen, luister maar eens naar het onvervalste swingnummer ‘Move Along’ of het meer Robert Cray achtige ‘Cookie Jar’. Met deze cd bewijst Matt Schofield zonder meer thuis te zijn in verschillende bluesstijlen en dat siert hem. Afsluiten doet hij met de BB King cover ‘When It All Comes Down’, nog steeds één van zijn meest geliefde songs. Jammer dat we hem niet zo snel in België mogen verwachten volgens zijn agenda. Maar noteer alvast Binkom Blues waar hij zal aantreden bij de Lester Butler Tribute Band.
Blueswalker.




DADDY MACK BLUES BAND
BLUESTONES
Website: www.insidesounds.com
Label: Inside sounds
www.cdbaby.com

 

 

De Daddy Mack Band komt uit Memphis en bestaat naast zanger gitarist Daddy Mack Orr, uit William Faulkner op drums, en Harold en James Bonner, respectievelijk op bas en gitaar. Daddy Mack doet mij dadelijk denken aan Otis Grand waarmee Rootstime vorige week een interview had, namelijk omdat hij ons een geluid laat horen dat ons doet denken aan de grote namen van weleer, zoals Albert King, waar Daddy Mack ook nog op lijkt, zeker qua outfit. Op andere momenten klinkt hij dan weer als B.B King ("A Real Good One"), en ook het mooie Stax geluid duikt ook regelmatig op, zeker in "Slim Jenkins Place" de Booker T. cover, waar ze hulp krijgen van Charlie Wood, een labelgenoot. (zie recensie mei). Zijn Hammond B-3 zorgt voor dat warme Booker T. soundje. Op "Saving My Love" een soulvolle song geschreven door Daddy himself, krijgen we even de indruk te luisteren naar een van de opnames op het Malaco label met groten als Z.Z.Hill, en dat gevoel krijgen we nog meer op het daarop volgende "Razor Blade", met weer sterke gitaarinterventies in Albert King stijl. Nummer voor nummer krijgen we deze drie elementen mooi met elkaar vermengd, Albert King, zowel vocaal als qua gitaargeluid, de soulinvloeden van de bekende soullabels uit de jaren tachtig en een portie hedendaagse invloeden, hetgeen ons een prachtige C.D oplevert die ik regelmatig zal gaan draaien, zoveel is zeker.
(RON)




LINDA DIXIE AND THE TRAIN
website: www.ldtt.nl/deband.html
label: Eigen Beheer
indadixieandthetrain@hotmail.com

 

 

Het was duivel - doet - al - Ivan Jacobs van Hookrock Diepenbeek die ons trots liet weten dat het programma van de editie 2007 bijna in kannen en kruiken is. Met Linda Dixie & the Train en onze eigen White Falcon (ex - Still Alive) krijgt het traditionele blues/rockabilly festijn met deze artiesten een Americana/country jasje aangemeten. Linda Dixie and the Train komen uit Nederland, zijn mij volstrekt onbekend en eerlijk gezegd .... de groepsnaam deed mij een beetje huiveren. Zou Ivan zijn krullen onder een Stetson verborgen hebben, zijn dancin' boots hebben aangetrokken en lid geworden zijn van één van die talrijke line dance verenigingen? Een blik op de website van Linda (vocals), Tom (pedal steel), Raymund (gitaar), Gerard (bass), Dick (piano en zang), Lennart (drums) en vooral het beluisteren van de te downloaden nummertjes en de inmiddels ontvangen demo-cd (vier nummers) konden ons overtuigen dat onze vrees totaal onterecht was. De band is nieuw maar de muzikanten zeker niet en het is juist "die" ervaring die er voor zorgt dat zij zich bewust buiten de traditionele countrypaadjes (Heather Myles, Lee Ann Womack, Loretta Lynn, Emmylou Harris) durven te begeven. Zo durven zij ondermeer grasduinen in het werk van John Fogerty, Delbert Mc Clinton en laat dat nu net de artiesten zijn die in de bovenste lade liggen bij ondergetekende. Met covers van Terri Clark's "You're Easy on the Eyes", Danni Leigh's "I Feel a Heartache Coming On", het swingende "Should Have Asked Him Faster" oftewel Texas meets Zuid-Holland en de pedal steel op Jimmy Logsdon's "Truck Driving Daddy" zijn de verwachtigingen hoog gespannen. ... 30/6/2007 Hookrock Diepenbeek!

 


30 juni 2007


White Falcon (B)
Linda Dixie & The Train (NL)
Rusty Roots (BE)
Taildraggers (NL)
Cuban Heels (NL)
Cadillac Kings (UK)
Hook Herrera & Band (USA)

Pauzemuziek:
Sanny Power and the Guilds

Presentatie:
El Grande

Info: www.hookrock.be