ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 



 

 

HELL'S KITCHEN
DOCTOR'S OVEN
Website: www.hells-kitchen.ch
E-mail: info@hells-kitchen.ch
laurencevinclair@hotmail.com
Label:Urgence Disc Records

 

Enkele weken geleden besprak ik de nieuwe cd van de Franse band "Jesus Volt" waar ik behoorlijk enthousiast over was omdat ze zo een vernieuwend geluid brachten in hun bluesnummers.Vandaag dropte de postbode de laatste cd van de Zwitserse band "Hell's Kitchen" in mijn brievenbus, en weer was ik uitermate verrast door de vernieuwende en zeer originele benadering van de blues die de laatste tijd vanuit Frans-sprekende hoek lijkt te komen. Deze opnames zijn iets meer dan een jaar oud, maar de cd zal nu pas hier verdeeld worden. "Doctor's Oven" opent zeer sterk met "My house" en laat ons al dadelijk kennismaken met de eigenzinnigheid van de band, aparte vocalen vechten met scheurende slide gitaren, dobros en percussie met olievaten, aambeelden en hamers.Vervolgens "Jack Is A Writer" herinnert aan Tom Waits en Mistery Slang, en "Brick of My Body" doet dat mogelijk nog meer. Dan nemen we even gas terug met "Dance Machine" en "Stay In My Block", maar ook deze songs zijn verre van normale bluesdeuntjes, altijd weer zorgen de aparte vocalen en percussie ervoor dat dit geen seconde vervelend wordt. Soms zijn er sterke invloeden van de Fat Possum releases, alles is rauw en ruw, vooral de duivelse stem van zanger Bernard Monney. Het duidelijkst horen we dit in "Lumpi Is My Dog" waar Bernnard in ruige Howlin' Wolf stijl zijn stembanden foltert terwijl hij zijn slide gelijktijdig aan flarden probeert te spelen in een nummer wat sterk herrinnert aan "How Many More Years" van the Wolf himself. "Lumfo" is ook weer heel apart, een echte worksong, je hoort zo de slaven aan ’t werk aan een of andere spoorlijn in aanbouw, met het gehamer en de rammelende ketens op de achtergrond. Als je de groepsbezetting bekijkt lees je ook niet percussie of drummer achter de naam van Cédric Tailleferre, maar "Hammering", en dat is om in dezelfde beeldspraak verder te gaan de nagel op de kop. Kortom deze driemansformatie heeft ons met "Doctor’s Oven" laten kennismaken met een van de meest onvoorspelbare en origineelste bluesopnames van de laatste jaren. Meer van dat!
(RON)


HELL'S KITCHEN LIVE

- Centre Culturel - Lessines - 25 mei 2007
- Duvel Blues festival - Ruisbroek - 26 mei 2007



TOM 'BLUES MAN' HUNTER
EXPRESSIONS OF A BLUES MAN
Label: The Musik Faktory/Great Blues Recordings
Website: www.great-recordings.com
Email: music@great-recordings.com
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be
www.cdbaby.com/cd/tbmh

 

Maar al te vaak wordt onterecht de bewering gemaakt dat er geen pure blues meer bestaat. Zoals bands die ondermeer groot zijn in het brengen met een mix van blues, stomp beat boogie, Delta slide, Texas boogie en wat countryblues getinte nummers. Tom "Blues Man" Hunter komende uit Beaumont, Texas, bijgestaan door bevriende muzikanten uit Texas voldoen nochtans uitstekend aan deze verwachtingen, een unieke mix van voor genoemde stijlen, dit met een eigen touch er aan toegevoegd. Een band die de kunst verstaat om degelijke songs aangenaam te laten overkomen. Tom "Blues Man" Hunter is geboren in Emerson, Arkansas in1943 maar verhuisde in 1951, samen met zijn familie naar Texas. Maar de meeste bluesliefhebbers zullen beter zijn oudere broer, Long John Hunter (1931) kennen, die legendarisch werd door tien jaar huisartiest te zijn van The Lobby in het Mexicaanse Ciudad Juarez, net over de grens bij El Paso. John heeft aldaar een stijl ontwikkeld die hij naar eigen zeggen partyblues noemt. In de daar op volgende jaren ontwikkelde Long John Hunter zijn eigen unieke Texas blues stijl, die –naast BB King- ook door grootheden als Albert Collins en Clarence "Gatemoth" Brown beinvloed werd. Zijn grote doorbraak beleefde Long John echter pas in de jaren 90, toen het beroemde Alligator label hem tekende en hij vervolgens voor het eerste naar Europa kwam om o.a. op Blues Estafette in Utrecht (2003) te spelen en dit samen met zijn jongere broer Tom "Blues Man" Hunter. Het jaar voordien brachten 'the brothers' nog samen de cd , "One Foot In Texas" op de markt. Tom Hunter heeft ondertussen heel wat muzikale watertjes doorzwommen, tot hij samen met enkele vrienden The Musik Faktory Studio indook. Hunter pende zelf twaalf knappe pure 'Texaanse blues' nummers en besloot er een eigen sound aan te voegen en zo ontstond zijn nieuwe album: "Expressions Of A Blues Man". Dit album is er niet om uit de bol te gaan, integendeel de twaalf tracks zijn een waar luistergenot te noemen. Alle nummers zijn een aaneenschakeling van hoogtepunten, met behulp van gitaren, mondharmonica en een degelijke ritmesectie Leroy Scott (drums) en Harold Andrus (bas) wordt een soort rauwe bluesskiffle gedeponeert waarin echo’s van de grootmeesters van de vooroorlogse deltablues doorklinken. En vaak worden de rudimentaire ritmes ondersteund door een snerpend mondharmonica van Paul Boone, die alle versterking en micro’s achterwege laat en puur speelt. Verder bestaat de band uit Bradford Anderson (piano, keyboard) en de fenomenale saxofonist Glen Joseph. Hunter laat zich niet gemakkelijk vastpinnen. Zo is hij naast singer-songwriter met een uitgesproken talent voor het schrijven, ook een veelzijdig snarenplukker. Kortom: Tom "Blues Man" Hunter heeft zich door de jaren ontwikkeld tot een begeesterd verteller en klasse gitarist, en met dit aangename album blijkt dat door zijn fraaie gitaarwerk je zondermeer zijn muziek als pure blues mag bestempelen. Tom "Blues Man" Hunter laat geen nieuw geluid horen, maar wel een overtuigend, een cd die in het bijzonder elke bluesliefhebber zal bekoren.



CAT LEE & CO
MOON FOLLOWS
Website : www.catleeco.com
www.myspace.com/catleeco
Email: miss.catlee@pp.inet.fi
Label: Eigen Beheer
Info: katri.somerjoki@pp.inet.fi
www.cdbaby.com/cd/catleeco
www.youtube.com/watch?v=sGBjEAHdJpY

 

 


 

 

 

 

"We have listen everything and everybody. We mix-up everything and have fun!"

 

Enkele namen die schuil gaan onder de noemer "everything & everybody" ...., Django Reinhardt, Jimi Hendrix, Patsy Cline, Hank Williams, Doc Watson, Amy Grant, Dave Lindholm, Robert Johnson, Big Bill Broonzy, Memphis Minnie, Bessie Smith. Een niet voor de hand liggende combinatie, dat kan je wel stellen, maar door de ervaring die Honey Aaltonen (only cymbal & snare), Timo Tuppurainen (double bass), Stefanos Hirvonen (acoustic gt) en Miss Cat Lee (vocals, flutes) opdeden in de talloze diverse Finse bands liep alles van een leien dakje. Een smeltkroes van blues, jazz, bluegrass, Hawaiian hula, gypsy swing, Irish folk, rock & roll vertaalt zich in "Jamgrass" en een elftal songs waarvan opener "Lil' Miss Monster, pretty as a pearl" en "Fat Cash Blues" een swingend jazzy jasje aangemeten krijgen, hun eigen "Tears No More" en "Free Wheelin' Blues" ( My name is nothing, and neither is my age, all I got is in my head and the way I how to fill my pages") niet moeten onderdoen voor de klassieker "Walking After Midnight", het schitterende "Moon Follows, I'm a poor lonesome cowgirl in a long way" onmiddelijk tot de verbeelding spreekt. "Annabel Lee" zorgt misschien wel voor een wereldprimeur door het subliem aanwenden van een dwarsfluit in het bluegrass wereldje, Cat Lee & Co schitterend the 'real' blues weten te verkopen in "Blues for a Friend" (a thousand miles from home, sitting in a barroom on a gloomy dowtown night, missing all my friends) en met "I Know" diezelfde dwarsfluit nogmaals in stelling brengen, ditmaal richting folk/rock/pop. De instrumental "Stefanology" zet de muzikale veelzijdigheid van dit niet alledaags quartet nogmaals in de schijnwerpers die met het optimistische "Keep onTryin', we've born to win in this life, keep on tryin' til the day that you die" een heuse bluegrass meezinger in huis hebben. "Moon Follows" is een schitterend album dat voor iedere muziekliefhebber wel wat in huis heeft, mede door het inhuren van enkele guest musicians op dobro, fiddle, blues harp. Verplichte aanschaf!



PRIBEK
TROUBLE AIN'T OVER
Website: www.pribek.net
www.myspace.com/pribek
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/pribek

 

 

Jack Pribek is een 42-jarige singer-songwriter en gitarist met multiple sclerose en ex-alcoholist uit Ozark, Missouri. Zijn belangrijkste bezigheid is een uitgeverij van CD's van Bill Dees - een legende in de Amerikaanse muziek en co-schrijver van 64 nummers van Roy Orbison waaronder "Oh! Pretty Woman" en "It's Over" - die onlangs nog 2 albums maakte "Saturday Night At The Movies" en "Castin' My Spell On You". Zelf heeft Pribek nu zijn debuutalbum "Trouble Ain't Over" uitgebracht met nummers die volgens de artiest zelf gecatalogeerd kunnen worden als roadhouse stomp, retro funk en bebop met veel elektrische gitaar. Zijn fans beweren dat de muziekstijl te vergelijken valt met Little Feat, Roy Buchanan en Frank Zappa. Dat hij af en toe nog aan de geestrijke dranken denkt bewijst hij met de aftrap van deze CD "I Let The Wiskey Kiss Me (Goodnight)" in pure bebop-stijl en samen geschreven met bovenvermelde Rick Dees. "Country Mile" is een vlotte meezinger geworden met een leuke beat en "Rule Of Seven" is zuivere country-blues. Daarna volgt een mooie instrumentale gitaarsong "Cannonball" in regelrechte Duane Eddy-stijl waarbij het moeilijk is om stil te blijven zitten. Alle mogelijkheden van zijn favoriete Fender Telecaster-gitaar worden hierbij aangesproken. "Soul Searching" doet mij even denken aan een oude hit van Blue Blot, voornamelijk omwille van de soulvolle muziekstijl maar ook de warme bariton-stem van Jack Pribek lijkt in dit nummer fel op deze van de helaas te vroeg overleden Antwerpenaar. Daarna is het opnieuw meezingen geblazen met "Follow You" waarin de honky-tonkpiano wordt bovengehaald : een song die zeer geschikt voor de liefhebbers van line-dancing. "Two Trains" is een tearjerker grand cru die zo in het repertoire van Solomon Burke kan opgenomen worden. Dan krijgen we nog maar eens een instrumentale nummer "Munk" dat uiterst jazzy klinkt. Afsluiter is de titeltrack van het album "Trouble Ain't Over" dat in onvervalste bluesstijl gebracht wordt. Een plezant schijfje, zonder meer.
(valsam)



 

 

 


JENNIE STEARNS
BIRDS FALL
Website: www.jenniestearns.com
www.myspace.com/jenniestearns
Info: jenniestearns@lycos.com
Label: eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/stearns3

 

Jennie Stearns maakte in een vorig leven nog deel uit van Donna the Buffalo, samen met echtgenoot Rich die daarvoor de lakens uitdeelde bij de legendarische folkband The Horseflies terwijl Jennie Brandhorst (haar meisjesnaam) op de loonlijst stond van Tin Roof. Stearns was al regelmatig te gast in de Lage Landen en met haar optredens op Take Root Assen, het Heaven Americana festival en de dubbelconcerten met Johnny Dowd heeft zij zich verzekerd van een plaatsje in het omvangrijke peloton dat juist achter de corryfeeën Lucinda Williams, Emmylou Harris, Gillian Welch fietst. Samen met ondermeer Kathleen Edwards, Mindy Smith, Mary Gauthier, Kelly Willis, Iris Dement en Kasey Chambers is zij de gedoodverfde kandidaat om het illustere trio het vuur aan de schenen te leggen. Iets wat haar met de albums "Angel With a Broken Wing" ('98), "Mourning Dove Songs" (2000) en vooral "Sing Desire" (zie rev: Juli '04) al vrij aardig lukte, en het zou ons niet verbazen mocht de dame uit Ithaca, New York met dit album eindelijk de status (en verkoopcijfers) verwerven die haar al een tijdje door de insiders wordt toebedeeld. Terecht overigens want dat ijle, breekbare, sensuele stemmetje laat niemand onberoerd en wordt door de sobere begeleiding van drummer Rick Richards en multi-instrumentalist/producer Gurf Morlix nog uitdrukkelijker op dit album geaccentueerd. Dertien eigen pareltjes sieren het album "Birds Fall" en benadrukken eens te meer dat goede wijn geen krans behoeft. Dromerige soms donkere alt. country met een aantal songs die door merg en been snijden en ondermeer zorgen voor een schitterend eerbetoon aan haar onlangs overleden vader. Als subliem extraatje mocht Jim Lauderdale zich van zijn beste zijde laten zien op "Step Into The Picture" en "Prisoner" en meteen het album doet uitgroeien tot een van de hoogtepunten van het prille 2007.
Verbluffend mooi!

Track listing
1 Brids Fall
2 Pieces of my Heart
3 Step into the Picture
4 Always Be
5 Sad Girl
6 Everything
7 Prisoner
8 Grandfather
9 Thirty Years
10 Morning Glory
11 Almost Missing
12 Crooked Spell
13 When You Go



TURNPIKES
YOU ‘LL NEVER GET OUT OF THIS BAND ALIVE
Website: www.turnpikes.se
Info: www.soundport.se
Label: Salt Island
E-mail: 045510897@telia.com

 

The Turnpikes första, egenproducerade full-längd-CD "You'll never get out of this band alive..." släpptes våren 2006. Jazeker, dit is de eerste, eigen geproduceerde full cd met de grappige titel "You’ll Never Get Out Of this Band Alive" opgenomen gedurende het jaar 2006. Zweudse Eumerikeuna, zo te zeggen, maar genoeg gelachen, want ik wil deze cd zeker niet vanwege zijn Scandinavische afkomst direct naar de prullenbak verwijzen. Vijftien nummers lang proberen The Turnpikes ons te bewijzen dat Americana niet noodzakelijk uit een van de Amerikaanse staten hoeft te komen om echt te klinken. Of ze daar in slagen? Gedeeltelijk wel, de songkeuze is goed, sterke eigen nummers, afgewisseld met een goeie keuze van covers, enkele John Prine songs ("Storm Windows" - "Daddy Little Pumpkin") wat rockerige Chuck Berry nummers ("Nadine" - "Talking About You") en als afsluiter Freddy King's instrumental "Hideaway". Geen kwaad woord over the covers, allemaal goed gebracht door Hans Eklundh en zijn maten. "Storm Windows" is zelfs een hoogtepunt. Van de eigen nummers zijn er echter maar weinig die de kracht hebben van een goeie doorleefde Americana song, het klinkt dikwijls nogal ingestudeerd en zonder echte ziel. "Touch Of Your Fingers" en "The Bird" zijn wel uit het goede hout gesneden en zouden zo kunnen voorkomen op de cd van een of andere band uit Texas of Arizona, maar sommige andere songs vallen wat licht uit zoals b.v. "Would You Look" wat klinkt als een zwakke Beatle song uit de jaren zestig. Hoogtes en laagtes dus, maar het is tenslotte nog maar het debuut van de Turnpikes, en die paar zwakkere momenten schaven ze wel weg in hun volgende release, zeker weten! Of om het even duidelijk te zeggen: Absolut ett band att upptacka!
(RON)



TIM WRAY
THE VELVET DITCH
Website: www.timwray.com
www.myspace.com/timwray
Label: Polydactyl Records
www.cdbaby.com/cd/timwray

 

De in Californië geboren Tim Wray verhuisde naar Park City, Utah waar een echte muziekscene floreert die hem toelaat om zijn kwaliteiten als zanger, songwriter, gitarist en leider van de groep Fat Paw ten volle te ontwikkelen en tot uiting te laten komen. Bij zijn solo-optredens hanteert hij een 6- of 12-stringgitaar en soms ook de mandoline. Met Fat Paw heeft Tim Wray reeds 2 CD's gemaakt : "live 4-28-95" en "Illusions Of The West". Deze "The Velvet Ditch" is zijn tweede soloalbum, volgend op "Giving Up The Ghost" uit 1999. Op deze schijf brengt hij nummers die gaan over zijn eigen ervaringen op zijn reis doorheen het zuiden van de Verenigde Staten. Hij laat zich daarbij vooral inspireren door de traditionele muziek uit de streek en door het mooie stadje Oxford Mississippi waar hij het grootste deel van zijn tijd songschrijvend doorbrengt. "The Velvet Ditch" bevat bijwijlen uiterst boeiende conceptsongs en mooie volle muzikale producties door gepaste toevoeging van instrumenten als hammondorgel, cello en viool. Wat hiermee bedoeld wordt is best te horen in o.a. "Made For Lovin'", "Over And Over" en in "Ain't No Trains", een nummer geschreven door Ken Hart en overigens de enige coversong op dit album. Tim Wray beschikt over een hoogkwalitatief stemgeluid, zijn muziek is zeer aangenaam om bij weg te zinken en om in gedachten te belanden in de broeierige hitte van het Amerikaanse zuiden in de buurt van Memphis met zijn mix van Americana, country en bluesmuziek. Vooral "Then There Was You" illustreert dit gevoel ten volle. In titeltrack "The Velvet Ditch" zit een mengelmoes van blues en countryrock verwerkt die zeer aanstekelijk werkt op de dansspieren. In het nummer "Here She Comes" wordt alweer zeer sterk gezongen en het nummer bevat bovendien een leuk fluitdeuntje waar je gezellig kan bij mee te doen. De 12e en laatste song gaat over "Katrina", wat deze orkaan heeft aangericht in dit gebied en hoe de lokale bevolking veranderd is door de impact van deze ramp. De tweede solo-CD van Tim Wray laat vermoeden dat we in de volgende jaartjes nog meer klassewerk van deze uitstekende artiest mogen verwachten. Best even zelf beluisteren en beoordelen op www.cdbaby.com/cd/timwray .
(valsam)



SHANNON LYON
SAFE INSIDE
Website: www.shannonlyon.net
Email: shannonlyon@hotmail.com
Label: Busted Flat Records
www.bustedflatrecords.com

 

Shannon Lyon is een singer- songwriter die een flinke reputatie aan het opbouwen is. Hij woont alweer een tijdje in Nederland en nam zijn nieuwe plaat in Leon's Farm in Boekend, Nederlands Limburg op. In diverse media werd hij al vergeleken met Neil Young, Nick Drake, Richard Buckner en Townes Van Zandt, om even aan te geven in welke hoek u Shannon Lyon moet zoeken. Zijn vorige cd, "Wandered" (2002), werd door diezelfde media al omschreven als een uitstekende Americana plaat. Dit album werd ook in Boekend opgenomen, en ook weer onder productionele leiding van BJ Baartmans, die op zijn "F- Hole Acoustics" (2001) en "Where Lovers Go" (2004) al liet horen goed thuis te zijn in het genre. BJ Baartmans deed aldus samen met Lyon de produktie en bespeelt op Shannon's nieuwe cd "Safe Inside" de bas-, electric-, Nashville-, Spanish-, acoustic slide- en acoustic gitaar en banjo en doet dat met zo veel klasse dat hij stiekem, naast Shannon een hoofdrol vervult op deze uitstekende folk/country plaat. De muzikanten uit het bekende muzikantencollectief rondom BJ, nl. keyboardspeler Mike Roelofs, drummer Stefan van der Meijden, zangeres Marjolein van der Klauw en gastmuzikant Harry Brekelmans op pedal steel in het iets steviger afsluitende nummer "Hallelujah" leggen een uitstekend fundament voor de stem en gitaar van Lyon. De dame en de heren mogen fier zijn op "Safe Inside" - de band klinkt hecht en de stemmen van Lyon en Marjolein van der Klauw (Powderblue) die een aantal nummers van bijzondere fraaie achtergrondvocalen voorziet passen prachtig bij elkaar. Lyon schrijft daarnaast uitstekende, afwisselende, rustige folk en country gestoelde songs en heeft een mooi doorleefd stemgeluid. "Safe Inside" is een uitstekende Americana plaat van een Nederlandse Canadees.




JD BURNS
EVERLASTING
Email:jdvlb@locl.net
Label: eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/jdburns

 

CD-Baby noemt de muziek van JD Burns "smooth guitar sounds a little edgy at times soulful and soothing at other times some vocal some instrumental cheerful and just makes you feel good". Hoewel hij dan misschien denkt een eigen genre gecreëerd te hebben verschilt het niet veel van andere lofi singer-songwriter muziek. Zijn stem heeft zeker z'n charmes, maar een zanglijn is nergens te bespeuren. Het gebrek hieraan wordt gecompenseerd met geluiden en effectjes op de achtergrond, waardoor JD Burns een evenwichtig album heeft afgeleverd zonder uitschieters in welke richting dan ook. Je zet hem op, gaat wat doen en wanneer de muziek afgelopen is begin je het te missen. Gewoon twaalf van die spaarzame en nostalgische momenten, waarin deze excentrieke singer-songwriter zijn ziel en zaligheid in teksten en muziek weet vast te leggen, werden op het schitterende "Everlasting" verzameld. Net wat een mens nodig heeft om door de barre winterdagen heen te komen.



MISS LESLIE & HER JUKE - JOINTERS
HONKY TONK HAPPY HOUR - Live from the Continental Club-
Website: www.miss-leslie.com
Email: info@missleslie.com
Label: Zero Label Records / www.zerolabelrecords.com
Info: Bill Wence promotions
www.billwencepromotions.com / billwencepro@earthlink.com
www.cdbaby.com/cd/missleslie3

 

Miss Leslie en haar Juke-Jointers brengen, volgens het hoesje van haar laatste cd "Honky Tonk Happy Hour", songs die meteen de sfeer van het eind van de jaren vijftig of het begin van de sixties oproepen. Dat klopt helemaal, maar het is wel goed om er dadelijk bij te vermelden dat ze het ook buitengewoon goed doen. Van hun vorige cd "Honky Tonk Revival" (2005) wisten we al dat deze artiesten gefascineerd zijn door muziek van vroeger, waarbij countryboegbeelden als Loretta Lynn, Tammy Wynette, Patsy Cline en Connie Smith meteen voor de hand lagen. Meestal hebben bands die dit retro genre bespelen, vaak de neiging met iets te veel eerbied te werk te gaan, waardoor het resultaat te braaf blijft. Miss Leslie maakt geen ruige muziek, maar ze weet de liedjes uit die tijd op een schitterende manier tot leven te wekken. Precies goed, eigenlijk. Dat komt ook door de voortreffelijke ondersteuning van haarJuke-Jointers, bestaande uit haar vader Randy Lindley (elektrische leadgitaar, vocals), Damian O’Grady (piano, gitaar, vocals), Ricky Davis (pedal steel, vocals), Ben Collis (bas), 'Country Jim' Sloan (akoestische gitaar) en Sean Reefer op drums. Miss Leslie en haar Juke-Jointers weten deze reto sfeer van die tijd neer te zetten in The Continental Club in Houston in de maand april van vorig jaar. Het is ook in zo'n intieme club of een berookte bar dat deze muziek live het best tot recht komt. Bovendien spelen ze niet de overbekende nummers, maar een bijzondere selectie liedjes bij elkaar gesprokkeld. Uit hun vorige cd's weten we dat dit gezelschap een goede neus heeft voor andermans minder bekend songmateriaal, hetgeen ze op deze live-plaat wederom bewijzen. Miss Leslie en haar Juke-Jointers is een traditionele band die niets spectaculairs doet, niets vernieuwends en niets uitgesproken avontuurlijks. Maar het is wel een band die ongelooflijk strak speelt, met zeven topmuzikanten, waarvan sommigen ook nog kunnen zingen. En de traditionals die ze spelen klinken toch niet helemaal zoals we ze kennen, terwijl ze wel degelijk onmiskenbaar traditioneel klinken. Tijdloos eigenlijk. Heerlijke muziek, die door de aanstekelijke manier waarop ze gespeeld wordt door deze band behoorlijk onweerstaanbaar wordt. En dat is toch opmerkelijk voor een band die 'gewoon' alleen maar sixties-muziek maakt. Heerlijke muziek, een vol uur lang: Honky Tonk Happy Hour!