ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 

 



LARRY BLOCK
LOSING TOWN
Website: www.larryblock.com
Info: larryblock@mac.com
Label : Camp Out Records
www.cdbaby.com/cd/larryblock

 

Larry Block uit Long Island kreeg via zijn ouders veel muzikale invloeden mee van big band muziek en swing, maar daarvan is in zijn opnames niet veel meer terug te vinden. Hij begon al heel vroeg met gitaar en pianolessen en geen familie bijeenkomst was denkbaar zonder dat Larry voor neven, nonkels, ouders en grootouders optredens gaf. Maar hieraan zou vlug een einde komen, want Larry had zijn zinnen gezet op Manhattan, waar eind jaren 70 de muziekscene openbarstte. Zo belandde hij in New York in 1978, en onderging de invloeden van countryoptredens, punkclubs, en zelfs disco. Langzamerhand begon hij met songschrijven, en schreef nummer die een symbiose vormden van elementen van deze invloeden. In de jaren tachtig verdwenen veel van deze clubs, die in New York de muziekscène bepaald hadden. Een club werd echter legendarisch, de Spoodee-Oodee, een club waar Larry zowat huismuzikant werd en de ene avond het podium deelde met Carole King, en de volgende met Robert Plant of acteur- zanger Bruce Willis, jammer genoeg was ook deze club geen lang leven beschoren en ging ze ten onder aan de oppervlakkigheid van de muziek in de jaren 80. Halfweg jaren tachtig verhuisde hij dan naar San Francisco waar hij een leven leidde als visueel kunstenaar en singer-songwriter. En nu is er dus "Losing Town", zijn eerste cd, een werkstuk met een afwisseling van typische singer-songwriter nummers en meer rockende songs. Hijzelf beschrijft het als Tom Petty meets Lucinda Williams, maar de cd mist de sterkte van echte goeie songs zoals we die van zijn beide voorbeelden wel ten overvloede hebben. Het blijft allemaal wat oppervlakkig, al is "Ain't The Same" best een goeie song toch kunnen de meeste nummers niet echt bekoren omdat ook Larry's stem niet echt iets aparts heeft, en alles nogal neutraal en zonder emotie gebracht wordt. "Losing Town" is een plaat die me spijtig genoeg, eerder onberoerd laat, country pop zoals er teveel gemaakt worden. Volgende keer beter?
(RON)

 



LEEANN ATHERTON
EVERYDAY DREAM
MAMA'S HOUSE
website: www.leeannatherton.com
www.myspace.com/leeannatherton
label: Rain Storm Records
info: leeann@leeannatherton.com

 



"Take a little South Carolina charm and add a big Texas heart; take a pinch of Janis Joplin's blues belting ability and free spirit; add a little Marcia Ball and Aretha Franklin for spice, plus an auxiliary of talented song writing friends. Oh yes, don't forget to include a little Carolina beach music and you will have yourself a real sweet cookie of a singer named Leeann!"

 

EVERYDAY DREAM
"The Queen of the bardance" ...."Lady Liberty" .... het zijn maar enkele troetelnaampjes voor de in South Carolina geboren Leeann Atherton die al geruime tijd in Austin verblijft. Met "Everyday Dream" is er eindelijk een opvolger voor het bijna een eeuwigheid geleden verschenen album "Lady Liberty" (Steppin' Stone Records). Een schijfje dat destijds via de Austin music store "Local Flavor" te verkrijgen was en als ik mij niet vergis waren destijds de collega's van MazzMuzikas er erg gretige afnemers. Het was Mike Stevenson (zie foto) die alle songs voor zijn rekening nam en in belangrijke mate een stempel drukte op Leeann's muzikale en private leven. Op "Everyday Dream" neemt zij het heft in eigen handen en is writer/co-writer van elf van de veertien songs, kan zij ondermeer rekenen op de steun van Michael Jackson, Sunny Coleman, superstar "on the way up" Papa Mali op slide, legendary Frosty Smith op drums, Riley Osbourn (Hammond B3), Courtney Audain (bass) en is de bijdrage van Stevenson beperkt tot een gast rolletje op zijn eigen "I'm not Responsible". Maar hoe je het ook draait of keert ...." the biggest voice from Austin Texas" oftewel Janis Joplin meets Bonnie Raitt steelt de show, net zo als ze dat deed op Michael de Jong's "Park Bench Serenade" (01), en bevestigt haar reputatie van klasse dame ("Sideman Jackson says in several years on stage at Maria's Tacos every Friday - and lots of other gigs, too - he has never heard her miss a note). Een album dat met "Bored with the Blues", de schitterende down & dirty bluessleeper "If You Can't Love Me" en Coleman's "Hard Stuff" voortreffelijk uit de startblokken schiet. Het speciaal voor Leeann geschreven "These Brown Eyes", de ode aan "Mambo" John Treanor, (rubboard, drums, 1953 - 2001, www.honkytonkangels.com/Mambo/mambo.html) en de prima vertrouwdeTexas blues op "Just My Man", "Too Many Tears", "Something To Crow About" en "Change your Mind" zorgen er voor dat niet alleen "Everyday Dream" in aanmerking komt voor een van de beste blues albums van 2006, dat Leeann Atherton behoort tot het kransje "Angels Sings the Blues" maar binnenkort op haar vertrouwde "Full Moon Barn Dance" in South Austin (http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=54823333) een bordje kan hangen met de vermelding 'Gesloten wegens European Tour with the Outsiders'. Woman & Man ... ontvang haar met "Tenderness"!

MAMA'S HOUSE
"Everyday Dream" (2006) hebben we nog maar pas in de maand oktober ontvangen of hier is al het nieuwe album "Mama's House". En da’s er ééntje van het type gebleken, dat regelmatig zijn weg naar de CD-wisselaar blijft terugvinden. Zelf omschrijft Leeann Atherton wat ze doet als American - Blues - Folk Rock - music. En hoe ruim die term aanvankelijk ook lijkt aan te doen, toch is hij inderdaad heel erg toepasselijk voor deze twaalf songs tellende collectie op deze nieuwe plaat. Elf songs zijn door onze "Queen of South Austin" zelf geschreven, behalve het nummer "Nowhere Ride". Dit nummer is van songschrijver Mike Stevenson, die verantwoordelijk was voor de dertien songs op haar zo geprezen "Lady Liberty"-album uit 2000. Doordat ze werkelijk met ieder genre uit de voeten kan, heeft dit geresulteerd in een knap gevarieerd, maar ondanks alles toch zeer coherent geheel. Na de puntige countryrock in de opener “Nothing Stopping Me", zijn de twee daaropvolgende tracks "Something To Crow About" en "Alabama" knappe country blues. Gezien de entourage zal het nog nauwelijks verbazing wekken, dat "Mama's House" is uitgegroeid tot een op-en-top “Texaanse plaat”. Nu eens swingend als de pest (zoals in "You Get To Me), dan weer ingetogen stralend (zoals in "Nowhere Ride"). En dan moet ons daarbij onmiddellijk van het hart, dat het hier eigenlijk maar om een handjevol willekeurig gekozen voorbeelden gaat om aan te geven waarvoor Atherton muzikaal staat. Met sprekend gemak kies je er hier een stel minstens even aansprekende andere. Om er voor de vuist weg nog eentje te noemen, de heerlijke ongemeen sfeervolle titeltrack en dan zijn we ook halfweg. Maar samenvattend zou je kunnen stellen, dat het hier gaat om heel erg mooie rootsmuziek gedragen door de warme, wereldwijze stem en het gevoelvolle akoestische gitaarwerk van Atherton zelf en de sobere, maar o zo effectieve gitaarbegeleiding (akoest-of elektrische gitaar) van Rich Brotherton. Pas als een liedje uitdrukkelijk daarom vroeg werden steel, slide, piano, fiddle, bas of harmonium aan dit basisinstrumentarium toegevoegd. Al bij al is "Mama's House" een plaat, die zowel de liefhebbers van de blueskant van Leeann Atherton, als die van haar meer Americana ingesteld alter ego zou moeten kunnen bekoren. Bij Atherton gaat het dus vooral om die beresterke voice. In een moeite presenteert ze puntige countryrock, zompige bluesrock, nachtclubachtige jazz en melancholieke country, wat vanzelf leidt tot een veelzijdige cd.



THE POSSUM TROT ORCHESTRA
HARBOR ROAD

Website: www.possumtrotorchestra.com
Email: info@possumtrotorchestra.com
Label: Southern Can CDs
www.cdbaby.com/cd/possumtrot2

 

Ongeveer een jaar geleden, bij het verschijnen van het titeloze debuut van The Possum Trot Orchestra schreven wij: "Het lijkt erop dat alles mogelijk is tegenwoordig, of het nu in de beeldende kunst is of in de muziek, iedereen kan zaken bij elkaar zetten en combineren zoveel hij maar wil. Als je dan ook nog een talentvol gezelschap hebt dat van al die invloeden en al die rijkdom een geheel eigen geluid weet te bakken zit je goed." The Possum Trot Orchestra uit Fort Wayne, Indiana was voor ons zo'n rootsgezelschap, en ook met hun nieuwe album "Harbor Road" volgen ze dezelfde koers, want terug vinden we veel variatie is de songs en kunnen we deze band het best rangschikken onder de noemer rootsy Americana. Dit viertal bestaat uit John Minton (zang, gitaar, banjo, mandoline, accordeon, keyboards en lap steel), Susan Suraci (zang en gitaar), haar echtgenoot Rob Suraci (zang, bas, gitaar, keyboards, drums en percussie) en Dave Kartholl (mandoline). John Minton is misschien het meest bekend, want deze singer-songwriter/multi-instrumentalist wist ons in 2004 wel te verrassen met zijn album "Going Back To Vicksburg" (www.cdbaby.com/cd/minton2), een album dat ons qua stem liet denken aan Neil Young. Maar nu is hij niet de enige songwriter van The Possum Trot Orchestra, ook Susie schreef voor "Harbor Road" een zevental nummers. De cd begint met de door John en Suzie gezongen titeltrack met accordeon en mandolin geluiden, met daarbij Rob op bas en drums, maar het klinkt tegelijk meteen ook als pittige rootsmuziek. Naast deze mooie opener behoren de door Susan geschreven songs als "The House That We Can’t Buy" over de teloorgang van de American Dream, "Ed" de 'post-Katrina song', en het door John neergepende nummer "Billy" tot de uitschieters. Rob Suraci neemt op deze cd ook een groter deel in met zijn elektrische gitaar, zo kan deze fingerpicker zich het best uitleven in de bluesy single cover van Blind Lemon Jefferson’s "Bad Luck Blues". Daarentegen kunnen liedjes als "The Devil At The Card Party" of "Tennessee Unbound" best ook wel uitgroeien tot klassiekers. "Harbor Road" bevat, bluegrass banjo, meerstemmige zang, zelfs reggae ritmes; maar naast folk, country, gospel rock, pop en ragtime invloeden, klinkt het tegelijkertijd steeds als The Possum Trot Orchestra, en dat klinkt mooi, vrolijk en energiek. Een mooie rootsplaat dus, naar de Amerikaanse traditie, met aanstekelijke zelfgeschreven liedjes. Kortweg: Een gevarieerd album vol aangename verrassingen, van een band die zowel instrumentaal als vocaal geweldig klinkt.

 



THE OFFRAMPS
HATE IT WHEN YOU'RE RIGHT
Website: www.theofframps.com
www.myspace.com/theofframps
Mail : contact@theofframps.com
Label: Deluxe Records
www.cdbaby.com/cd/theofframps

 

De 3 jongens van The Offramps komen uit Plymouth, Michigan, USA en zijn aandachtige beluisteraars geweest van The Replacements, Drive-By Truckers, The Rolling Stones en The Clash. Hun muziek is een combinatie van originele powerpop, punk, seventies rock en alt.country. Hierbij houden ze het energieniveau hoog en het tempo in vijfde versnelling als ze hun 12 goed geschreven popsongs al headbangend ten gehore brengen. The Offramps bestaan net vijf jaar en zijn zanger-gitarist Jeremy Porter (die ons overigens persoonlijk deze CD toestuurde), bassist Jay (Jason) Bowes en drummer Mike Popovich. Samen hebben ze al enkele jaartjes doorgebracht in diverse groepjes in de Amerikaanse muziekscene. In de pers wordt hun album regelmatig vergeleken met "Exile On Main Street" van The Rolling Stones en met "Pleased To Meet Me" van The Replacements, maar dat is naar mijn gevoel toch een beetje te hoog gegrepen, alhoewel ik de referenties naar beide albums wel begrijpen kan. De liedjes op "Hate It When You're Right" zijn opgebouwd rond simpel in het gehoor liggend gitaarriffjes die makkelijk blijven hangen en goed geschreven teksten met een wat duistere, obscure achtergrond. Beste nummers zijn "Twenty 3", "Hallmark Holiday", "Chapter Eight" (met Wilco en Uncle Tupelo-invloeden), "Motorcade" en "Sunshine State" waarmee het album afsluit. Het kort maar krachtige nummer "The Offramp" is een heerlijke instrumentale rocksong met prachtig gitaarwerk van Jeremy Porter. Dit kunnen ze wat mij betreft als hun lijflied blijven spelen bij live-optredens : ambiance verzekerd. "Hate It When You're Right" is een eersteling die kan gelden in het Americana-rockcircuit al was het maar omwille van de professionele benadering en de liefde voor hun muziek die deze drie heren vertoond hebben bij het maken van deze plaat.
(valsam)



PETE MITCHELL ALIAS STRATMASTER
CUTTING THE MUSTARD

Label: eigen beheer
pete@stratmaster.co.uk
www.stratmaster.co.uk
www.cdbaby.com/cd/stratmaster

 

 

Voor ik deze cd in handen kreeg had ik nooit gehoord van deze Pete Mitchell dus is een beetje opzoekwerk aan de orde. Maar dat opzoekwerk levert niet echt veel op buiten het feit dat deze Pete Mitchell actief was in de band genaamd Drive in de periode van 1988 tot 1998. Hun territorium was in die periode voornamelijk Groot Brittannië en dankzij de goede kritieken op deze cd wordt de band nieuw leven in geblazen. Buiten het feit dat alle gitaarpartijen en zang van de hand van Pete zijn wordt er verder niet vermeld wie voor de drums instaat en dus vermoed ik dat we hier te maken hebben met een elektronische machine. Ondanks het feit dat deze Pete Mitchell enkele jaren niet actief was in een band heeft hij toch niet stil gezeten, zo schreef hij zijn eigen biografie onder de naam ‘Outside Looking In’ en is er natuurlijk deze solo cd. De muziek op deze cd kan je het best omschrijven als blues/country-rock met de nadruk op het gitaarwerk. Dat Pete de gitaar niet aardig bespeelt mag duidelijk zijn aangezien hij zich de naam Stratmaster geeft. Persoonlijk vind ik de klankkleur verkeerd gekozen waardoor ieder nummer te metaalachtig klinkt en de warmte van een Stratocaster ver zoek is. Voeg daarbij een stem die wat weg heeft van Neil Young en je krijgt een toch wel vrij unieke sound. Enkele mooie songs zijn voor mij ‘Bee My Honey’ , ‘Outside Looking in’ en ‘Play My Guitar’. Het is niets nieuws onder de zon wat we hier horen maar verder wel mooi gebracht. Rechttoe rechtaan bluesrock voorzien van regelmatig knappe gitaarlicks maar of er hiermee potten gaan gebroken worden betwijfel ik. Binnenkort wel weer ‘on the road’ met z’n band Drive.
Blueswalker


MILOW
YOU DON'T KNOW (EP)
Website: www.milow.be
Label: Homerun Records
www.homerunrecords.be
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

 


"Milow is onze nieuwste Vaderlandse aanwinst wat singer-songwriters betreft. Koesteren die knul, want hij kan wat! "
"You Don't Know" werd door Humo zelfs uitgeroepen tot "één van de drie beste songs van Humo's Rock Rally 2004"

 

 

Deze quotes komen uit de recensie die onze eigenste Freddy in januari 2006 schreef over "The Bigger Picture", de eersteling van de Leuvense singer-songwriter Jonathan Vandenbroeck (recensie: januari2006). Veel meer informatie kan je daarna niet meer toevoegen, maar toch moeten we u hierbij even melden dat de nieuwste single uit dit album nu verschenen is : "You Don't Know" . 4 tracks sieren dit schijfje, zijnde de studio en single versie van "You Don't Know", een akoestische versie van hetzelfde nummer, een akoestische versie van "More Familiar" dat eerder in 2005 ook al op een promo-singeltje verscheen en tenslotte het live gebrachte "Thunder Road", de song van Bruce Springsteen waarmee Milow in Humo's Rock Rally volgens de jury "de beste cover van de halve finales" bracht. In afwachting van een nieuwe CD - waar hij na een 3 weken durende rugzaktrektocht in Argentinië zal aan gaan werken - zal Milow met deze song ontzettend veel airplay krijgen op de Vlaamse radiostations en ongetwijfeld een hoog plaatsje innemen in de top 40 c.q. De Afrekening. Ik heb het geluk gehad om vorig jaar live te genieten van Milow toen hij het voorprogramma van Ron Sexsmith in de Arenbergschouwburg in Antwerpen verzorgde. Solo - symbolisch naakt - met enkel een akoestische gitaar. Daar kon je al zien dat er talent te over is bij deze jongeman. Koesteren, dit grote talent, zou ik zeggen naar het voorbeeld van onze meester.
(valsam)



SHORTSTACK
THE HISTORY OF CUT NAILS IN AMERICA
Website: www.shortstackmusic.com
www.myspace.com/shortstackmusic
E-mail: shortstackmusic@gmail.com
Distributie : Redeye Distribution
www.redeyeusa.com
Label: Gypsy Eyes Records
www.gypsyeyesrecords.com

 

 

Iemand geïnteresseerd in de geschiedenis van de afgeknipte nagels in Amerika? Het is nochtans datgene waar de 4 heren van Shortstack ons op hun tweede CD proberen warm voor te maken. Deze opvolger voor hun eersteling “Shortstack” uit 2002 is in november 2006 in de platenzaken opgedoken en lijkt ondertussen al goed op weg om een succes te gaan worden in de alternatieve Amerikaanse rootsrockscene. De groep werd gevormd in Washington DC door drummer Scott Gursky en zanger-gitarist Adrian Carroll, die op 13-jarige leeftijd tijdens een schietpartij door de linkerhand werd geschoten waardoor zijn gitaarspelkwaliteiten altijd vrij beperkt zijn gebleven. Hij ontdekte de countrymuziek via nummers van Chet Atkins en Merle Travis in 1999 en merkte dat zijn gitaarspel beter tot uiting kwam in dit genre dan in de punkscene waar hij tot dan actief was geweest. Mike Pahn vervoegde Shortstack als staande basspeler en later kwam ook Burleigh Seaver bij de groep als gitarist en violist. De band was nu klaar om hun missie aan te vangen als rock & roll band die een hedendaagse en gepersonaliseerde expressie van oudere Amerikaanse muziek brengt, ontdaan van alle franjes en clichés, ruw, krachtig en vooral recht voor de raap. Een mix van traditionele school-punkrock en de meer bluesy kant van de countrymuziek. De voorbereidingen voor “The History Of Cut Nails In America” vonden plaats in een oude schuur in West Virginia waar in gehele afzondering een uitstekende voedingsbodem werd gevonden voor het componeren van nieuwe songs. De beste 12 songs werden geselecteerd en hun album werd op 8 dagen tijd opgenomen in de Wavelab Studios in Tuscon, Arizona. Producer was Craig Schumacher die we nog kennen van zijn werk bij Calexico, Friends Of Dean Martinez, Howe Gelb en Neko Case. Door het typische songritme waarvoor Shortstack gekozen heeft lijken alle nummers wel een beetje op elkaar: een galopperende, drijvende drumbeat, een snerpende gitaar, donkere baslijnen en vocalen die ons aan de jonge Johnny Cash doen terugdenken. Adrian Carroll’s stem werd vooral gevormd door vele sigaretten en whisky. Allemaal geen probleem als je de speakers op maximum zet en je laat meedrijven op het fast forward tempo van songs als “Tomorrow Never Comes”, “Good Intentions” en “House On Fire”, misschien wel de beste track op deze CD. “Wiseblood” en “2 White Horses” worden gebracht in rasechte Stray Cats-stijl. “Riverbend” en “Wrecking Ball” zijn nog 2 andere songs om je eens goed op uit te leven. “Man In Love” is de rustigste song op de plaat en wordt à la Hank Williams gebracht. Tenslotte toch ook nog even aangeven dat er één instrumentaaltje op dit album staat dat ikzelf best leuk vind : “G.B.D.” (valsam)



THE BLUE VAN
DEAR INDEPENDENCE
www.thebluevan.com / www.myspace.com/thebluevan
VIDEO
Label: TVT Records / www.tvteurope.com
Distr.:Rough Trade / www.roughtrade.nl


The Blue Van komt uit Broenderslev, ergens in het noorden van Denemarken. Afgaande op hun vorige albums "Beatsellers" (2004) en "The Art Of Rolling" (2005) zijn ze daar nog niet veel verder dan 1967. The Kinks en The Small Faces vormen de belangrijkste referentie voor deze platen, maar we horen ook andere grootheden uit langvervlogen tijden terug. Zoals ook op hun nieuwe album "Dear Independence" is heel duidelijk dat de basis in de jaren zestig ligt. Denk The Doors, The Beatles, Jimi Hendrix, The Who, Cream, the Pretty Things, zelfs Howlin' Wolf… Vocalist/gitarist Steffen Westmark, orgalist Soren V. Christensen, bassist Allan F. Villadsen en drummer Per M. Jorgenson vormen een lekker rammelorkestje met lotsa soul. Rock'n'Beat-Soul-Rhythm'n'Blues noemen ze het zelf. Zoals niet ongebruikelijk bij Denen is ook The Blue Van een stijlbewust bandje dat songs, houding en package prima deluxe voor elkaar heeft. Vooral die oude, wilde soulinvloeden (de vroege Motown), een pompend orgeltje en yeah yeah-koortjes doen deze nieuwe plaat veel goed. Nee, vernieuwend is The Blue Van zeker niet, maar "Dear Independence" is wel een hele fijne retroplaat met gewoon hele lekkere popsongs. Bij twijfel eerst naar het sing-a-long "Momentarily Sane" of het folky "The Poet Tree" luisteren en je bent verkocht.



ZACK GLASS
DAYS OF INNOCENCE
Website: www. zackglassmusic.com
www.myspace com /zackglassmusic
E-mail: zackglass38@hotmail.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/zackglass

 

Zack Glass is een van de vele nieuwe New Yorkse singer - songwriters . Hoewel hij de laatste drie jaren in het mooie Brazilie doorbracht en er deze cd ook grotendeels opnam, woont hij sinds kort terug in "the big apple". Dat veel Braziliaanse muzikanten hun medewerking verschaften, hoor je al dadelijk aan de funky, bijna samba-achtige ritmes die de meeste nummers hebben en de typische backing vocals. Toch draagt deze opname duidelijk ook een Amerikaanse stempel. Zijn muziek is beinvloed door meerdere culturen, maar op een subtiele manier, soms hoor je reggae- invloeden en regelmatig duiken funky blazers op, gecombineerd met een huppelende baslijn ondersteund door Braziliaanse percussie. ”Fair-weather Friends” is daar een mooi voorbeeld van, het is tevens naar mijn mening het beste nummer van deze CD. “Old Souls” heeft Afrikaanse invloeden en begint als een soort gospelsong om daarna de stem van Zack alle ruimte te geven. Heel mooi is ook “Society Junkies”, een song waarin gitaren hulp krijgen van een mooie bluesharp en enkele Iers getinte fiddles. ”Mischief Makers” is het nummer waarin het meest de Braziliaanse zon schijnt, zo’n nummer dat je goedgezind maakt, dit is echt Steely Dan meets Michael Franks. Al is Zack geen superzanger, hij schrijft nummers die bij zijn stem optimaal passen, en zijn teksten zijn sober maar eerlijk en mooi in hun eenvoud. “Days Of Innocence” is gewoon een mooie plaat zonder meer en als debuut is dat al een hele verdienste. (RON)



 

 

 

 

 


RAE SPOON
WHITE HEARSE COMES ROLLING
Website: www.raespoon.com
www.myspace.com/raespoon
E-mail: raespoon@hotmail.com
Label: Washboard Records
washboardrecords@gmail.com

 

Ooit een vrouw en nu een man: zullen we het in deze recensie over “hem” of “haar” hebben? Moeilijke keuze, hé. Rae Spoon is een Canadese transseksueel met een dubbele zilveren ring door de neusvleugels geboord. Deze typische looks van een punker is niet direct wat je je zou voorstellen bij iemand die zijn carrière in de bluegrass en countrymuziek wil uitbouwen. Maar toch is dat nu net het terrein waarop deze 24-jarige rootsartiest zich begeeft. Qua muzikale stijl valt hij terug op oude countrygrootheden als Hank Williams, Woody Guthrie en Earl Scruggs, maar zijn frisse manier van zingen en optreden en zijn unieke - nog steeds vrouwelijk klinkende – cowboy-stemgeluid bieden heel wat perspectieven voor een brede toekomst in dit alt.countrygenre. “White Hearse Comes Rolling” is de derde CD voor Rae Spoon na een EP “Honking At Minivans” uit 2001 en de full CD “Throw Some Dirt On Me” uit 2003. Ongeveer gelijktijdig met deze nieuwe CD verschijnt er ook een album “Stones In The Dirt” dat hij samen met Rodney Decroo heeft opgenomen onder de groepsnaam “The Trucker’s Memorial”. In de songs “White Hearse Comes Rolling” dat gaat over kunst, vedetten, homobars en straatnamen in Montreal en in het speels gebrachte “Nevada Desert” zit de vaart er wel degelijk in en dan is Rae Spoon ook op z’n best. Bij de tragere songs is het echter soms moeilijk om de aandacht van de luisteraar vast te houden en loert verveling om de hoek. Dat wordt zeker ook beïnvloed door het feit dat de muzikale begeleiding op de 10 nummers uiterst minimaal wordt gehouden met voornamelijk gitaar, banjo of dobro en af en toe ook wat viool of mondharmonica. De teksten zijn meestal ook te matig om te blijven boeien met uitzondering dan in de songs “Willow”, “Virginia” en “Yonge Street”. Een ander opvallende song is “I Should Have Danced With You At That Party In Harlem” gebracht in begrafenisstemming met veel emoties over verlies en spijt in de altstem bij Rae Spoon. “White Hearse Comes Rolling” is een pur sang folkalbum zonder bas, drums of enig elektrische instrument. Het is een hommage van een jonge singer-songwriter aan de traditionele muziek van de Amerikaanse voorouders met zeer veel respect gebracht door deze opvallende artiest, die op waardering kan rekenen van grote namen als The Be Good Tanyas, Nathalie Merchant, Ani diFranco en Emmylou Harris en nu ook van minder grote namen als (valsam).