ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 

 



 

JOHN FINDLAY
FAIRPLAY
Website: www.johnfindlaymusic.com
Info: info@johnfindlaymusic.com
Label: Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/findlay2

 

John Findlay uit Ottawa, Canada is een man die al jaartjes muziek "on the road" achter de rug heeft, als 15 jarige snaak pakte hij zijn Stratocaster in zijn gitaarkoffer en reisde met een southern-rock en bluesband doorheen Amerika. Later keerde hij terug naar de States voor verdere muziekstudies in Boston en werd zo een ervaren geschoolde gitarist, maar ook op piano was hij een veelgevraagde kracht. Zo kon je hem de ene dag in een club vinden als pianist achter een of andere traditonele jazz vocalist en de volgende dag als gast gitarist bij een of ander punkbandje. In de jaren 80 keerde hij terug naar thuishaven Ottawa, waar hij een groep stichtte met klasse muzikanten (Silver Darts). In de pers werd zelfs het cliché supergroep bovengehaald. De jaren 90 spendeerde hij vooral door zijn diensten te lenen bij plaatopnames voor o.a. Matt "Guitar" Murphy en Snooky Prior om maar een paar van de velen te noemen. Tot zover zijn levensverhaal een beetje, even luisteren wat dit ons oplevert voor "Fairplay". Wel, een moderne mix van jazzy - blues met wat Motown invloeden. Zeer verzorgde opnames met een perfecte geluidsbalans en goeie vocals, en beetje herinnerend aan James Taylor's zangstijl. John zelf beschrijft zijn stijl als Steely Dan meets Little Feat en dat is niet eens zo slecht omschreven. A soulful mix of jazz & Nawlins stuff zegt hij even verder (Nawlins=New Orleans stijl) en inderdaad de Dr.John ritmes duiken ook regelmatig op (Voodo Chief - High Water). Soms voert blues de boventoon (Ninth Ward Demolition Blues) dat gaat over het grote aantal huizen die na Hurricane Katrina met de grond gelijk gemaakt moesten worden, op andere momenten funky jazz ("I mean You") maar steeds is het geluid van "Steely Dan Quality" en daar hou je van of niet, sommigen vinden dat soundje te clean, maar als er zoals in dit geval zoveel soul toegevoegd wordt, is het een heerlijke delicatesse voor de oortjes. Beluistering of nog beter, aankoop ten zeerste aanbevolen.
(RON)



DEBBIE RITTER & 4-40 BLUES
BLUESDAY AFTERNOON
IN THE RAW (LIVE AT BB KINGS)
Website: www.dbluesritter.com
E-mail: dbluesritter@comcast.net
Label: Passion Blues Music
www.cdbaby.com/cd/ritter4402
www.cdbaby.com/cd/ritter440

 

Halfweg 2004 verscheen de debuutcd van de band van Debbie Ritter "Bluesday Afternoon", en eind vorig jaar was er dan de live recording "In The Raw" opgenomen in BB King's bluesclub in Nashville. Deze opnames werden gemaakt op een simpele 8 sporen recorder rechtstreeks op de mixtafel aangesloten om een demo te maken voor promotiedoeleinden en eigen gebruik. De opnames bleken achteraf verschillende hoogtepunten te bevatten van een van de beste show die de groep ooit gegeven had, en zo ontstondt het idee de cd ondanks de ruwe en ongepolijste vorm toch uit te brengen, omdat hij de ware sfeer van hun live opnames zo goed liet horen. Bovendien bevatte de opnames voldoende nieuwe nummers die normaal op een volgende studioplaat zouden komen, dat dit het uitbrengen ervan boeiend genoeg maakte. Debbie's debuut bevat grotendeels langzamere bluesnummers waar haar warme soulvolle stem volledig tot haar volle recht komt, prachtig ondersteund door het unieke gitaarspel van Tom "Tomcat" Wisenhunt, die ook tekent voor bijna alle nummers. Ja, voor een debuut bluescd is het niet zo vanzelfsprekend dat die vol staat met eigen werk. Maar laten we ons hier meer toespitsen op de nieuwe live cd en die opent al meteen supersterk met "I B Cing U" waarin Tomcat al kan schitteren op harp en gitaar. Geef mij maar dit minder perfecte, maar oh zo heerlijke geluid van deze demo in vergelijking met hun debuut. "You Can Have My Husband" en "Should Have Been Born Rich" gaan verder op 't zelfde elan, met steeds een hoofdrol voor Tomcat. Bij de cover van Bonnie Raitt's "I Can't Help You Now" echter, valt haar versie mij , als fan van 't eerste uur van Bonnie, nogal tegen, maar dat kan wel aan mij liggen. "Love Me Like A Man" ook bekend van Bonnie Raitt krijgt iets daarna al een overtuigender bewerking. Vanaf dan tot het einde blijft het niveau zeer hoog. "Blues As Blues Can Be" is een is een sfeervolle slow met een hoge "late evening" factor. "Roll the Dice" welbekend van the Stones, zet de zaal aan het dansen en als uitsmijter "Chain Of Fools" van Don Convay, maar ons alle beter bekend van Aretha Franklin, maken de show helemaal geslaagd. Debbie Ritter binnen enkele jaren even bekend als Susan Tedeschi, Sue Foley of Debbie Davies? Als ze zelf gitaar speelde wellicht wel.
(RON)



HENNING OHLENBUSCH
LOOKS LIKE I'M TALL
Website: www.henningo.com
E-mail: hello@rubwrongways.com
Label : Rub Wrongways Records
www.schoolforthedead.com
www.cdbaby.com/cd/ohlenbusch

 

Als zanger van School for the Dead - een groep die nauwe vriendschapsbanden onderhoudt met de uitstekende band Fountains Of Wayne - nam Henning Ohlenbusch toch wel wat risico's door een soloalbum uit te brengen. Deze 50/50 Duitser-Deen die zijn dagen doorbrengt in Massachusetts heeft dit echter op een sublieme manier gedaan op de beruchte Paul McCartney-wijze door de opnames helemaal alleen te doen en ook alle instrumenten helemaal alleen te bespelen. "Looks Like I'm Tall" is een heel persoonlijk album geworden met heel veel melodie in alle songs, die allen vertrekken van een eenvoudige akoestische gitaarriff. Hier en daar komt dan nog een stukje elektrische gitaar of piano of keyboards wat helpen, maar over het geheel blijft de instrumentatie beperkt tot het absoluut noodzakelijke. De excellente opnametechniek zorgt er tenslotte voor dat je je in dezelfde kamer waant als de zanger en dat komt de intimiteit van deze CD uitermate ten goede. De songs getuigen van een subtiel vakmanschap door de intelligente instrumentkeuze en professionele liedjesteksten waardoor je deze CD niet zomaar in één of andere stijlvakje kan klasseren. We gaan het in deze bespreking voor een keertje eens niet over elk individueel nummer hebben. Voornamelijk omdat ze stuk voor stuk een inherent deel uitmaken van het geheel, dat ik je overigens ten zeerste kan aanraden om aandachtig met de koptelefoon op te beluisteren. Je zal dan vergelijkingen kunnen maken met andere creatieve makers van prachtsongs zoals Paul Simon, Sufjan Stevens, Elliott Smith, The Shins of Harry Nilsson en kunnen concluderen dat dit gewoon héél goed is en als een heerlijke sfeermaker kan gespeeld worden in elke huiskamer. Zelf hoor ik vaak stukjes Crosby, Stills, Nash & Neil Young in zijn songs en dat is vooral bedoeld als groot compliment. "Looks Like I'm Tall" : Henning kan nog wat blijven groeien en dan een heel grote worden. Dat moment is niet meer ver af.
(valsam)



INNEKE 23 & THE LIPSTICK PAINTERS
ELEPHANT CROSSING
Website: www.inneke23.be
Email: inneke23@hotmail.com
Label: CoraZong records
www.corazongrecords.com

 

Het combootje De Bossen werd in oktober '91 aangeplant in een garage te Sint-Lenaerts. Katrien De Beuckelaer op drums, haar broer Wim op gitaar en de buitenaardse Inneke 23 op bas. Samen zongen ze meerstemmig liederlijk lawaai. Op dezelfde dag voorspelden enkele waarzeggers dat De Bossen onsterfelijk gingen worden, tot grote ergernis van de Vlaamse Burenliga en het gezond verstand. Dit collectief werkt nog steeds aan de opvolger van het in lang vervlogen tijden uitgebrachte "Feel The Beating". Inneke maakt daarnaast deel uit van het punkcollectief Hara-Kiri dat ongebreideld het DIY-principe hoog in het vaandel draagt, en er niet verlegen om zit dat er foutjes in hun muziek sluipen. De intentie telt en live charmeren ze iedereen met hun ruige punkrock. Nu Caroline Harakiri de ene keer in Barcelona, de volgende maanden in Berlijn woont, had Inneke alle handen vrij om eindelijk de opvolger te maken voor haar solodebuut "Not With The Band", nu met band natuurlijk. "Elephant Crossing", de nieuwe plaat van Inneke 23 & the Lipstick Painters werd al eerder in 300 exemplaren op vinyl geperst, maar verschijnt volgende maand bij het Nederlandse roots-label CoraZong op cd. Inneke 23 & the Lipstick Painters brengen op deze plaat twaalf zeer gevarieerde Amerikaans getinte popsongs. Zelf zou ik het dadelijk gepassioneerd akoestisch muziek willen noemen. Hoe A..ntwerps de band ook is, A..merikaanser kan hun muziek niet klinken, als de betere country-pop in de beste traditie van Crosby, Stills, Nash & Young en vooral deze laatste, zoals het nummer "It's Still Raining", deze song laat me denken aan de sound van Neil Youngs legendarische album “Harvest”. Op "Elephant Crossing" draait alles om vocale harmonieën en ze zijn werkelijk wonderschoon. De muzikale begeleiding is uiterst sober en vooral akoestisch. Dit om naast Inneke Veerman (zang,gitaar), ook de stemmen van Peter Van Velthoven (toetsen), Bart Van Hecke (drums) en Koen Vissers (contrabas) alle ruimte te geven. Dit is een wijs besluit, want wat zingen ze mooi. De muziek van Inneke 23 & the Lipstick Painters is honigzoet, maar wel puur en eerlijk. De composities lijken in dienst te staan van de samenzang van het viertal. Slechts tweemaal wordt daarvan geen gebruik gemaakt, zoals in de zeer treurige ballade "Trojan Horse" en het door haar solo gebrachte "Hatesong". Daarentegen wordt het prachtige "Oh Sister" in beperkte mate overgoten met harmonievocalen van Wim De Beuckelaer (frontman/De Bossen), maar wel met een hoofdrol voor Peter op accordeon en piano. Die stemmensymfonieën vinden we terug in de door Inneke en band voorzichtig over akoestische gitaren en een intimistisch streepje banjo gedrapeerde prachtliedjes als het openende “Guitar Jezus" of de daar opvolgende titeltrack, je voelt je hier als luisteraar ogenblikkelijk thuis. Ook de door Inneke 23 van een wel zeer nadrukkelijk Alison Krauss-tintje voorziene stukken als “The Fairy Man” is adembenemend. Toch bewerkstelligd het stel een eigentijdse invulling te geven aan het genre waar menig veertig plusser naar terug verlangt. Een tweede cover op deze plaat is de indrukwekkende versie van Lucinda Williams "I Envy The Wind", maar goed, er staat gewoon niet één slecht liedje op deze cd. Kortweg : Zeer geniaal is het fraaie artwork van de cd, maar de inhoud bestaat uit adembenemende samenzang met sterke staaltjes songschrijverij die van "Elephant Crossing" tot een vaak kippenvel opwekkende belevenis maken. Zet de cd op, sluit je ogen en je waant je in de hippietijd. De jaren waarin de West-Coast pop, Amerikaanse country- en folkmuziek, werden bedacht en waarin vocale harmonieën tot kunst werden verheven.
Op 23 februari 2007 komt "Elephant Crossing" uit op cd bij het Nederlandse CoraZong.


INNEKE 23 & THE LIPSTICK PAINTERS LIVE

Vrijdag 23/02/07: Toogenblik, Haren
Zaterdag 24/02/07: TomTom, Heythuyzen, NL
Zondag 25/02/07: Crossroads café, Antwerpen


JULIAN SAS
RESURRECTION
Website : www.juliansas.com
E-MAIL: promo@mascot-provogue
Management:dbos@xsnow.com
Label :Provogue Records
www.mascot-provogue.com

 

Julian Sas voorstellen is overbodig. Lezers van Rootstime, zeker de bluesfans, zijn bekend met de cd's die deze Nederlander tot nu uitgebracht heeft en weten wat ze telkens van hem mogen verwachten: Bluesrock van hoog gehalte, eigen nummers met soleerwerk geinspireerd door zijn grote voorbeelden: Hendrix, Gallagher, Jeff Beck en Stevie Ray Vaughan. Het Provogue label zal zelden ontgoochelen, maar ook zelden verrassen. Ook deze keer is het "what you see, is what you get". Nummers waar iedere bluesrockfan al luchtgitaar spelend voor uit de bol gaat, maar waar zelden echte originaliteit van uitgaat. Wat wel nieuw is, is dat het geluid nog puurder is geworden, toetsen of Hammond die op de vorige negen cd's nog ruim aanwezig waren hebben plaats moeten ruimen voor nog wat meer gitaar en er is een nieuwe powerdrummer Rob Heyne, zodat deze driemansformatie nu meer op Cream begint te lijken. Gelijkenissenen met Baker, Bruce & Moore zijn nooit ver. "Moving to Survive" de opener is up-tempo bluesrock, waar de geest van Gallagher in rondwaart, een beetje Laundromat blues meets Scuttle buttin'. Vanaf dan daalt het ritme en krijgen we medium tempo en langzame bluessongs als "All I Know" en "Stranded" om er uit te gaan met de ingetogen afsluiter "Wrong Way Down" meteen ook mijn favoriet op deze cd voor de ware bluesgitaar freaks, in wiens cd verzameling deze niet mag ontbreken tussen de R van Robillard en de T van Trout.
(RON)



JUNIOR MARVEL
MESSIN ' AROUND WITH
Website: www.juniormarvel.com
www.myspace.com/eltororecordslabel
Info: info@juniormarvel.com
Label: www.eltororecords.com
Distr.: Bertus / www.bertus.nl
www.cdbaby.com/cd/juniormarvel

 


Junior Marvel & His Hi - Flyers hielden het een tijdje geleden voor bekeken. Bijzonder jammer want Junior Marvel had zich met zijn bandje aardig wat krediet opgebouwd in rockabilly middens. Zo waren zij ondermeer te gast op het befaamde Hemsby Festival, Rockabilly Rave, deden enkele toernees door de USA, Italie, Spanje, Duitsland en kon je hen ondermeer dichter bij huis aan het werk zien te Turnhout, Arendonk en natuurlijk in zijn thuishaven Nederland (Cruise - In, Rockhouse Meeting, Parkfestival Venlo). Inderdaad, Frank Marquez aka Junior Marvel verblijft al een tijdje in Venlo,NL. en heeft nogal wat Spaans bloed door de aderen lopen. Al decennia lang is de man bezig met rockabilly en is hopeloos verliefd op de sound van de good old 78 - toerenplaten. Zelfs in die mate dat hij de twee klassiekers "Lookin' for a Woman" en "Mr. Moon" de moeite waard vond om met behulp van één microfoon, één bandrecorder voor het nageslacht vast te leggen. Het resultaat fraai verpakt in een blauw - witte hoes is ondertussen een collector's item geworden. Junior Marvel heeft als doelstelling zijn helden (Elvis, Johnny Burnette, Gene Vincent) met zijn muziek te benaderen maar niet te verbeteren. De mensen die hem ooit aan het werk zagen kunnen dit beamen ... het lijkt wel of je teruggenomen wordt in the 50's, toen vetkuiven, omgekrulde broekspijpen, pettycoats, boogie-woogie dansschoenen gemeengoed waren. Diezelfde sfeer kan je snuiven met het album "Messin' Around With" dat onlangs verscheen en met opener "Mess Around" Marvel's bewondering voor "The King" illustreert. Het grasduinen in het verleden brengt nog enkele pareltjes tevoorschijn ... "I'm Coming Home" (Johnny Horton), "Cruisin'" (Gene Vincent), "Love My Baby" (Junior Parker & the Blue Flames), "All the time" (Hal Harris, finger pickin' Rockabilly legend), "Please Don't Leave Me" (good old Fats Domino), "That's the Stuff You Gonna Watch" (Buddy Johnson & his Orchestra), "Blue Moon" (Richard Rodgers/Lorenz Hart), "Tiger Man" (Joe Hill Louis). "You Got a Heart like a Rock" (Sheldon/Land en bekend in de versie van Carl Perkins), "This is The Night" (Country icoon Merle Kilgore). Inderdaad veel covers en dat is misschien het enigste minpuntje dat wij Junior Marvel & de leden van Bugaboo Tang kunnen aanrekenen, al doet hij een verdienstelijke poging met zijn eigenste "Right Now" maar laat dat nu uitgerekend bijzonder veel op een ander erg bekende rock & roll klassieker lijken ....?

 



COLE MITCHELL
INVICTUS
Website: www.colemitchellmusic.com
E-mail: info@colemitchellmusic.com
Label: Wasteland records
www.cdbaby.com/cd/colemitchell2

 

 

"Invictus" is reeds de tweede cd van Cole Mitchell, die furore maakte met zijn band "Saddlesores" die 15 jaar (1990-2004) lang vanuit Albuquerque als thuisbasis de podia onveilig maakten. Met deze rootsrockband zorgde hij voor legendarische optredens die dank zij hun stevig gitaarwerk en hun Stones-achtig riffs, vooral volgelingen hadden bij het bikerspubliek. Nadat in een korte periode 2 drummers naar de eeuwige jachtvelden verhuisden, begon Cole dan maar aan zijn solocarrière te werken. Zijn debuut ("Bulletproof") had nog veel invloeden van zijn periode bij Saddlesores en klonk nog lekker ruig, deze keer met "Invictus" doet Cole het wat rustiger. Dit betekent niet dat we hier te maken hebben met de typische singersongwriter die enkel met zijn gitaar en stem ingetogen nummers brengt, neen, dit is wel degelijk Americana met een sterke country inslag. Qua stem en stijl doet dit me denken aan de vroege opnames van Steve Earle (Born To Lose-Shotgun Rider). Alle nummers zijn van eigen hand en de begeleidingsband mag er zijn. Vooral ex-Saddlesores gitarist Allen Appel levert mooie bijdragen op dobro, banjo en leadgitaar. Al zijn de teksten nogal weinig opbeurend, toch hebben we hier niet te doen met een duistere en donkere cd. "Bye Bye Baby" een song over het einde van een relatie, heeft zelfs een hoge meezing factor en wordt gedragen door een Johnny Cash gitaarlijn. De mooie backing vocals van Glenda June Fish contrasteren uitstekend met de aparte zangstijl van Cole. Vooral op "Van Gogh's Moon", mijn favoriet nummer op de cd is deze samenzang prachtig, voeg daarbij de sfeervolle accordeon van Barbara Basinger die voor een Mexicaans tintje zorgt en je hebt een pracht van een song, die snel naar mijn I-pod zal verhuizen. Nog enkele van de betere songs op deze cd zijn "Different Disguise" en "Shotgun Rider" waar de "twanging" gitaar van Allen Apple weer mooie accenten legt. "Invictus" is een cd die groeit bij iedere beluistering en waarschijnlijk nog dikwijls in mijn cd-speler zal vertoeven.
(R0N)



MARTHA BERNER
TEN TINY LITTLE PIECES (E.P.)
Website: www.marthaberner.com
www.myspace.com/marthaberner
Email: info@marthaberner.com
Label: Machine Records
www.machinerecords.com
www.cdbaby.com/cd/marthaberner2


Martha Berner delivers a joyous marriage of rural folk, alt-country and indie-rock that evokes not only the heart-and-soul of Americana music, but also the passion of rock & roll steeped in the essence of femininity.

 

Na het sterke debuut "This Side Of Yesterday" van de in Chicago wonende Martha Berner, is nu haar vier track E.P. verschenen, "Ten Tiny Little Pieces", met zeer gevoelige singer-songwriter muziek. De nummers kennen een romantische inborst en worden smaakvol ingekleurd door onder andere een piano, viool, cello, glockenspiel en tambourine. Hoewel de composities geen standaard structuren kennen, weten ze onmiddellijk een vertrouwd gevoel op te wekken. Meeslepend zijn ze ook. Martha geeft haar krachtige stem de vrije loop en weet gelijktijdig sereen en agressief te klinken. Ook haar gevoelens worden niet beteugeld en worden over de luisteraar gestrooid met fraaie poëtische bewoordingen. Bloedstollend mooi is bijvoorbeeld opener en titelnummer "Ten Tiny Little Pieces", in deze pianoballade zingt ze hartverscheurend over het verlies van vele geliefden. Fenomenaal is ook een versie van The Velvet Undergrounds "Sunday Morning". Ondanks alle emotionele worstelingen met zichzelf straalt deze plaat boven alles een grote liefde voor alles en iedereen uit. Het op een folkyswing steunende "Down And Out In San Francisco" is uiterst charmant en met het afsluitende "Wait For Me" weet Martha Berner voorlopig vier nummers te brengen die haar verfijnde smaak verraden en die tegelijkertijd ook haar melancholische karakter prijsgeven. Zoals ook de hoes tevens stijlvol als sprekend weet te zijn. Dus sla je modieuze sjaal om je heen, en haal met Martha Berner de ideale soundtrack van deze winterdagen in huis.

 



ERIC CONGDON
ANGELS & CIGARETTES
Website : www.ericcongdon.com
Label : Eigen Beheer
www.myspace.com/ericcongdon
info : info@ericcongdon.com
www.cdbaby.com/cd/congdon2

 

 

Eric Congdon liet afgelopen jaar een fraaie indruk met het album "Green River" en meteen noteerden wij de man uit North Carolina op het lijstje van aardige nieuwkomers in het alt. country singer/songwriters wereldje. Met de onlangs verschenen opvolger "Angels & Cigarettes" gooit Eric het volledig over een andere boeg. De (rock) gitaren scheuren uit alle hoeken en het lijkt wel of wij terug in de jaren zeventig beland zijn met Little Feat, Allman Brothers Band, Led Zeppelin. Goede raad is goud waard en moet opgevolgd worden maar of de collega's van Hanx dit resultaat ("Angels & Cigarettes") destijds voor ogen hielden lijkt mij twijfelachtig ... "Ik denk dat Eric Congdon beter is dan hij op deze plaat laat horen. Dat zijn gitaar vanaf het podium krullen in het haar van de meisjes speelt en de broekspijpen van de mannen laat wapperen. De liedjes op "Green River" dragen allemaal hun zondagse pak. Je weet dat ze dartel zijn, maar nu even niet. De kleren mogen niet vies worden." (www.hanx.net/congdon2.htm). De koerswijziging lijkt mij iets te bruut en wordt misschien veroorzaakt door dat Congdon resoluut een komaf wil maken met zijn geborgen, religieus verleden dat worstelt met de (muzikale) ontplooiingen in zijn huidig rock & roll leventje. Volgens mijn bescheiden mening doet Congdon er beter aan om terug te grijpen naar "The Good Ol' Days" waar hij de mandoline, dobro laat primeren en veel beter tot zijn recht komt. Het pareltje "Not Here Tonite", "Bootlegger" en "Cheyenne" versterken dat gevoel en herinneren ons aan 'de' Eric Congdon van "Green River". Congdon krijgt op dit album schitterende hulp van ondermeer Bill Thomsen (piano), Tom Rogers (harmonica) en Bruce Holt (B3 organ & vocals) op een aantal best te pruimen nummers ("Join the Band", "Licorice Wind", "Ask Me"). More rockin' ("Angels & Cigarettes") of acoustic style ("Green River") ... aan u de keuze!



 

DAVID WELLS
BLUE GROOVE
Website: www.upscaleblues.com
Label :Eigen beheer
www.cdbaby.com/cd/wellsdavid


 

David Wells was gedurende 5 jaar gitarist in een rockband, toen hij besloot om zijn eigen weg te gaan. Hij brengt ons nu een combinatie van goeie tijdloze teksten van eigen hand, gebracht met zijn mooie warme stem en doorweven met bluesy en jazzy gitaarwerk, dat naadloos tot een aangenaam totaalgeluid versmelt. Het openingsnummer en tevens titelsong van deze cd zit helemaal in de bluessfeer. De heel aparte gitaarstijl van David, maken van "Blue Groove" al dadelijk een catchy nummer dat je benieuwd maakt naar de rest. De afwisseling in genres op de cd zorgt er voor dat ze niet gauw gaat vervelen. Jazzy humoristische teksten, soms licht neigend naar Steely Dan, Ben Sidran en Michael Franks, maar steeds met mooie gitaarinterventies die kort en funktioneel blijven. Moeilijk om er favoriete songs uit te pikken, maar "Way it goes" en "You Say" en vooral "Nice Day" met zijn originele tekst en opvallende baslijn van bassist Kussain Jiffry zijn een vermelding waard. "Blue Groove" is een cd die vooral als aangename jazzy sfeerplaat zijn diensten hier zal bewijzen en menige keren in de late uurtjes in mijn cd-speler zal belanden. Wel een kort cd'tje - een kleine 36 minuten - maar dat kan van deze bespreking ook wel gezegd worden.
(RON)