ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 

 


 

 

 

 

SONY PAST MUSIC


CLOVER: THE SOUND CITY SESSIONS - 1975
SANDY SALISBURY: CATCHY
HELP THE POOR: FEAT. RANDY MEISNER

Website & Label : www.sonicpastmusic.com / www.myspace.com/sonicpastmusic
www.clover-infopage.com / www.grahamsalisbury.com/music.html
www.cdbaby.com/cd/poor / www.cdbaby.com/cd/clover

"Good Music Never Grows Old" ... Joe Foster en Joey Stec kwamen in 1998 op het lumineuze idee om originele albums die om de een of andere reden nooit het daglicht zagen digitaal te re-masteren en op de markt te gooien. Zo kan je ondermeer je eigen pop/rock encyclopedie aanvullen met de wetenschap dat Randy Meisner (8/3/1946, Rick Nelson, Linda Ronstadt, Poco, the Eagles) met ondermeer Allen Kemp en Patrick Shanahan in een vorig leven deel uitmaakte van the Poor, een folk/rock bandje dat in de jaren zestig redelijk populair was in de omgeving van California. Een ander leuk gegeven is dat ex-Doobie Brother John Mc Fee (guitar, pedal steel, violin & vocals) samen met Huey Lewis (!), Sean Hopper (!), Jeff Porcaro (drums -Toto), Johnny Ciambotti (bas & vocals) en Alex Call (vocals & guitars) het mooie weer hielpen maken bij de roots/country band Clover. Op the Sound City Sessions - 1975 olv. producer Keith Olsen (Fleedwood Mac) kan je ondermeer vijf super bonustracks aantreffen en een ander leuk nieuwtje is dat sommige leden van de band ook betrokken waren bij Declan Patrick MacManus aka Elvis Costello op diens album "My Aim is True". Het derde luik van het Sonic Past pakketje dat wij mochten ontvangen is van gitarist/singer/songwriter Sandy (Graham) Salisbury die met 'California sunshine pop-guru' Curt Boettcher verantwoordelijk was voor een aantal love songs, bubble gum songs, rock & roll songs van de groep Millennium. Salisbury komt momenteel voornamelijk aan de kost als een succesvol schrijver (www.grahamsalisbury.com/books_add.html). Sony Past Music brengt uitstekend materiaal voor "real die - hard" fans op de markt aan een gunstprijsje van $ 9.99 (All our CDs are ORIGINAL, NOT reissues, and NEVER BEEN released before!) ... Aanschaffen maar!



JERRY KING & THE RIVERTOWN RAMBLERS
A DATE WITH
Website : www.rivertownramblers.com
www.myspace.com/jerryk
ingtherivertownramblers
Label : El Toro Records
Info : www.eltororecords.com
Distr.: Bertus / www.bertus.nl
www.cdbaby.com/cd/jerrykingtrr
www.geocities.com/rivertownramblers/BIO.html

 

"these four young greasers know how to keep your hips shakin', feet tappin', and girls twirlin' to the unforgettable sounds of the 1950's"

 

Opeens is er "vernieuwde" interesse voor rockabilly/swing/hillbilly want magazines die eerder hun neus optrokken voor dit genre besteden er nu enkele regels aan ... wat een Nederlandse distribiteur al vermag! Rootstime draagt de rootsmuziek "from the beginning" in het hart en mocht daarom al langer dan vandaag rekenen op de steun & waardering van de hoofdzetel in Spanje (met dank aan Mario, promotion dept.). Een van hun boegbeelden zijn Jerry King & the Rivertown Ramblers die met "A Date With" hun Award van "Best Sounding Traditional Rockabilly Bands Today" weer alle eer aandoen. Het soort rockabilly dat ook de niet 'zo' fervente liefhebber kan bekoren en vooral op de + 30 fuiven erg gesmaakt wordt. De vier gasten uit Cincinnati, Ohio weten van wanten en het verbaast dan ook niemand dat zij voor de opnames van dit album wederom naar de befaamde Sun studio's trokken. Uiteraard respect voor het verleden maar zeker oog voor de evoluties in "hun" wereldje. Natuurlijk zijn er de associaties met grootheden als Eddy Cochran, Gene Vincent maar ook Roy Orbison ("Bad Dreams") en "The King" himself ("She's a Devil Child") zijn nooit ver weg uit de buurt. De opener "You Forgot Your Name" kan rekenen op prima backing vocals à the Jordanainers en eventjes lijkt het of Jerry Lee Lewis heeft plaatsgenomen achter de piano. Traditionele rockabilly à volontè met "Party Line", "Brown Eyed Baby", "Honky Tonk Bop" en "I Want A Lover" die met "Speed Limit" een turbo injectie wordt toegediend. Voornamelijk eigen songs en dat alleen is al een * meer waard. Prima covers van "Big Door" (Gene Brown), "She don't live here anymore" (Art Adams), "Bobby Socks" (Bj. Edson) vervolledigen het succes van dit schijfje. Enkele bonustracks en een sublieme tearjerker "Price Of Love" krijg je als extraatje en dat weten wij te waarderen.



 

 

 

 

 

 

 

 


DAVID CHILDERS AND THE MODERN DON JUANS
BURNING IN HELL
Website: www.davidchilders.com
Email: moboko@msn.com
Label: Little King Records
Distr.: Lucky Dice Music
www.luckydicemusic.com

 

 

Een jaar na David Childers laatste album "Jailhouse Religion" worden we weer beloond met een werkelijk fantastische plaat die als een kroonjuweel op zijn toch al indrukwekkende oeuvre mag gelden. Childers behoort tot het selecte groepje van volstrekt ten onrechte vreselijk genegeerde singer-songwriters. Deze advocaat uit North Carolina leverde in 2003 met "Room #23 " een plaat af, die werd geproduceerd door Don Dixon, en meteen goed was voor een goede notering in de eindlijsten van dat betreffende jaar. Deze plaat liet een heerlijke mix van countryrock, rockabilly, bluegrass, soul en Americana horen, waarbij Childers op voortreffelijke wijze begeleid wordt door zoon Robert (drums), Penn Dameron (bas), Eric Lovell (gitaar) en producer Don Dixon zelf (keyboard, back up vocals). Op "Jailhouse Religion" is enkel zoonlief gebleven bij The Modern Juans, Mark Lynch (bas) en Randy Saxon (gitaar, mandoline, banjo) zijn erbij gekomen. Mark Lynch is wederom producer van het nieuwe album "Burning In Hell" en de mixing lag in handen van Brian Paulson (Son Volt, Jayhawks, Wilco, Beck). Vanaf het beginnummer "Mama" heb je direct in de gaten dat je met een topproductie te maken hebt. In dit nummer gaan ze dadelijk flink tekeer, een song die trouwens begint met een gesproken telefoonintro van een ter dood veroordeelde gevangene. Childers’ beroepsleven bezorgt hem zo te horen de nodige inspiratie voor zijn teksten. Andere bronnen zijn o.a. moordenaars, machteloosheid, onrechtvaardigheid, armoede, slachtoffers ... voldoende stuff om al snel met een opvolger op de proppen te komen, al zijn we met deze nieuwe plaat nog een tijdje zoet. Bij het nader beluisteren schieten de namen van Billy Joe Shaver, Jason & The Scorchers, Merle Haggard, maar vooral de jonge Johnny Cash door mijn hoofd zoals in het reeds vermelde "Mama", "She Used To Be Mine" en "What Will Become Of The Child", en als de band terugtreedt en Childers meer akoestisch naar voren treedt worden herinneringen aan Steve Earle en Townes van Zandt naar boven gehaald, zoals in "Ranlo", het Iers-getinte "A Good Man For The Night" en het prachtige "In The Early Morning". Dit laatste nummer is zeer sober gehouden met begeleiding van akoestische gitaar en klarinet, een nummer waarin Childers het nachtleven bezingt, want hij blijft nog steeds die ruig ogende frontman te zijn die buiten zijn job regelmatig de nacht induikt op zoek naar inspiratie. Vervolgens zijn er twee al even aanstekelijke covers, Bill Noonan's Americana-getinte titeltrack "Burning In Hell" en Eric Andersen's radiovriendelijke "Close The Door Lightly". Prima rootsy stuff! Wat David Childers and The Modern Juans ook brengen, het is allemaal van grote klasse! Childers is meer dan effectieve singer - songwriter - rootsrocker, Childers is niet enkel bij de Amerikanen in the picture gekomen maar ondertussen ook hier in de lage landen, hij heeft dus wel degelijk met "Burning In Hell", zijn naam in rootsland definitief gevestigd. Kortom: "Burning In Hell" is onweerstaanbare, tot meestampen uitnodigende rootsrock, een zeer aantrekkelijk gevarieerd geheel.




BRENT AMAKER & THE RODEO

SAME
Website: www.brentamaker.com
www.myspace.com/brentamakerandtherodeo
E-mail: brent@brentamaker.com
Label: J-shirt records
wwwcdbaby.com/cd/brentamaker

 

Hij zal pas op17 februari in de States verschijnen maar wij bespreken hem nu, op 21 januari, zoals onze Swa al zei, kort op de bal spelen is waar we bij Rootstime sterk in worden. De debuutcd van Brent Amaker uit Seatlle, die op 2 dagen op een oude viersporenrecorder in supermono opgenomen is heeft een authentiek geluid en sound die geheel past met de even authentieke songs van Brent. Beeld je de oudste Johnny Cash opnames in, voeg dan daar spaghettiwestern gitaren bij en een minimum aan drums en gitaarsolos en je hebt het "back to the roots" soundje van de Rodeo. "You Are No Good" is als opener een goed voorsmaakje van die sound, de "low down" stem die een combinatie is van Web Wilder en Cash krijgt slechts ondersteuning van een clip-clap beat, schaarse gitaartokkels en een plots opduikende mariachi trompet, maar toch is hier een sterke song uit onstaan. De tot op het bot van alle overdadigheden ontdane sound is zo doorgedreven, dat drummer Curtis Andreen, toch wel even moest wennen. Curtis komt namelijk uit het rockmilieu en zag zich beperkt tot een kick- en een snaredrum, en zelfs zijn gesmeek om minstens zijn high-hat te mogen behouden, kreeg als antwoord "this is all you get". "We werken met de Ramones formule binnen het country- idioom" zegt Brent. Ook de songteksten zitten in een strak keurslijf, brutaal en humoristisch, het "Mean Cowboy" image loopt door de ganse cd als een rode draad. Wat anders te denken van titels als "Give Me The Whiskey", "Get The Hell Out " en "Guess You Wanna Die". De collega's die de cross-over lijn volgen van poppy country en hiermee grof geld verdienen en stadions vullen met duizenden fans (zoals Garth Brooks, Shania Twain) krijgen er duchtig van langs in "Sissy New Age Cowboy" met zinnen als "The rodeo is here to kick your ass… you're a sissy new age cowboy and you s**k". Over de ganse lijn blijft echter de voornaamste invloed, de Cash stem en het typische ritme dat zijn opnames zo eigen maakte, aanwezig. Onnodig te zeggen, de heren op de hoes are "dressed in black" zoals hun grote voorbeeld. The Rodeo is here, and if you ain't gonna drink, get the hell out! Goede cd, mooi door zijn ruige eenvoud en directe teksten. Real country for the real (mean) cowboy.
(RON)



THE LAST CALL GIRLS
IT’S NEVER TOO LATE TO GET LUCKY
Website: www.thelastcallgirls.com
Email: nancy@thelastcallgirls.com
lisa@thelastcallgirls.com
www.myspace.com/thelastcallgirlsrock
Label: Eigen beheer
www. cdbaby.com/cd/lastcallgirls

 

Met deze dubbelzinnige naam willen "The Last Call Girls" ons op het verkeerde been zetten. "Last Call" betekent hier wel degelijk de oproep dat de bar gaat sluiten en "Girls" omdat de beide zusjes McCallion, Lisa & Nancy die voor prachtige vocals zorgen, zowat de leiders van de groep zijn. Zij zorgen voor het leeuwenaandeel van nummers, op twee traditionals na, en spelen ook nog bas Lisa) en gitaar, mondharmonica en pennywhistle(Nancy). Kevin Schramm (accordeon,gitaar,dobro), Tom Rhodes (fiddle, mandoline) en drummer Michael Joyal vervolledigen de band. Als voornaamste invloeden noemen ze Patsy Cline, Johnny Cash en Hank Williams. Al ben ik niet de grootste countryfan, toch kan ik niet anders dan zeer enthousiast zijn over deze cd. Het is vooral de boeiende afwisseling in stijlen en het vakmanschap waarmee alles gebracht is, wat het hem doet. Of het nu traditionele country is ("It's Never Too Late.."), texicana ("You're No Good For Me"), rockabilly ("Do Right Woman") of Celtic ("Little Maggie") en bluegrass, alles wordt met verve gebracht door deze honky tonkin' country dance band. En dansen moet je, probeer maar eens stil te blijven op nummers als "Don't Want To Outlive That Man" of "Time To Burn". De zusjes McCallion zingen de sterren van de hemel en de fiddles swingen als de pest. Van 1989 tot 2003 maakte Nancy McCallion het mooie weer bij "The Mollys" die toen omschreven werd als "A celtic-norteno you name it folk -rock band". Vorig jaar bracht Nancy McCallion haar eerste solo album uit en is toen in de Amerikaanse pers vergeleken met Lucinda Williams en Iris Dement, niet van de minsten, als je 't ons vraagt. Ook wij bespraken toen dit debuut, en ons aller Freddy noemde toen Rosie Flores als raakvlak. In ieder geval, dit is een prachtplaat, vol met country van hoog gehalte, vermengd met Mexicaanse saus op een bedje van Ierse kruiden. Hopefully this is not the last call,... girls! (RON)



FINN AND THE SHARKS
BUILT TO LAST
Website: www.myspace.com/finnthesharks
www.myspace.com/upsouthrecordings
Email: rouesong@aol.com / sroues@cs.com
Label: Up South Recordings
www.tradebit.com/filesharing.php/3006/151
www.cdbaby.com/cd/finnsharks3



"Sounds like 100% genuine and authentic Sharkabilly Music! "

 

Steven "Muddy" Roues en Billy Roues maken al een eeuwigheid deel uit van het roots/rockabilly bandje Finn and the Sharks en liggen bij de jongens van Rootstime, bij wijze van spreken, midden in het bed. In het verleden schonken wij al uitvoerig aandacht aan hun album "Shark Therapy" (Maart '05) en ook hun schijfje "The Roues Brothers" ontsnapte niet aan onze aandacht. (Mei'06). Een reünieconcert in 2004 bracht de Roues Brothers opnieuw in de belangstelling en het recente album "Build To Last" bouwt een aardig verlengstukje aan hun al indrukwekkende carrière die zich voornamelijk afspeelde in de jaren '80 en '90. Een uitgebreid overzicht van al hun aktiviteiten kan je vinden op www.cdbaby.com/cd/finnsharks3, en om je eventjes te doen watertanden plaatsen wij enkele namen in de schijnwerpers ... BB. King, Dave Edmunds, Joe Ely (in april op Blue Highways Utrecht), Buddy Guy, Bo Diddley, Albert Collins... De sampler (vier songs) die nog steeds te koop wordt aangeboden op CD Baby (www.cdbaby.com/cd/finnsharks2) lichtte een tipje van de sluier en deed ons reikhalzend uitkijken naar de overige twaalf songs. Onze verwachtingen werden niet beschaamd en de opener "Rip Roarin' Ready", "Test Of Time", "the Way" en "Built To Last" geven meteen aan waar het om draait bij Finn & the Sharks ... leuke roots/rock. "Slide a Little", "My Checkered Past" en "That's All She Wrote" zouden Phil Alvin (the Blasters) zijn befaamde grimassen tevoorschijn kunnen toveren en "Met "As Soon As My Head Hit the Pillow" zitten James "the Finn" Finnen (lead vocals, standup bass, guitar and baritone sax), Billy Roues (lead guitar and vocals) Steven "Muddy" Roues (stand up bass, acoustic guitar, harmonica and vocals) en Ed "The Hammerhead" Steinberg (drums and vocals) in het vaarwater van Big Sandy en Deke Dickerson terwijl de songs "Everything's Different on Sunday", "Don't Get Me started" uitstekend zouden passen in het (afgelopen) Raul Malo/Mavericks tijdperk. Waarschijnlijk bedoeld als het commercieel luikje van een album dat met "Honey Hips" een leuk smoelschuivertje en backingvocals à the Jordainers een extra steuntje verkrijgt maar dan moeiteloos Chris Isaak doet blozen met "When You Dance" en de stramme knoken van Chuck Berry/Dave Edmunds doet rocken op "You're My Desire". Jammer van het overbodige "Adios" dat een smet(je) werpt op dit uitstekende album dat nogmaals bewijst dat muziekmaken misschien een "Foolish Passion" is voor vele mensen.



MICHAEL RENO HARRELL
DRIVE
Website: www.michaelreno.com
Email: mike@michaelreno.com
Label: Dancing Bear Records
Distr.: Running Time Music
www.RunningTimeMusic.com
infomgr@Running-Time.com
www.cdbaby.com/cd/mrharrell4/from/altcountry

 

Michael Reno Harrell lijkt met zijn lange, grijze haar zo weg gelopen te zijn uit de filmset van de "Drie Musketiers". In werkelijkheid hebben we hier te maken met een zestiger uit het zuidelijk gedeelte van de Appalachen die uitblinkt in het vertellen van verhalen, want zo moeten wij zijn liedjes op "Drive" zien: als verhaaltjes met een kop en een staart, half vertellend, half zingend gebracht door Michael Reno. "Drive", inmiddels Harrells zevende cd sedert zijn in 1995 verschenen debuut "There Are No Angels", is een titel die zo uit het Americana-lexicon is geplukt. Michael Reno schrijft cowboyliedjes volgens het boekje. Townes Van Zandt en Guy Clark zijn niet alleen streekgenoten, maar de oude Harrell laat op "Drive" overduidelijk horen dat hij de Texaanse songtraditie hoog in het vaandel draagt. Houten tuinhuisjes, kabbelende beekjes, liefde voor vissen en natuurlijk heel veel verlaten snelwegen, hetgeen we met de cover al meteen konden vermoeden. De grijsaard roept met zijn rustgevende en verhalende kampvuurliedjes een exotisch beeld op van Amerika in maar liefst vijftien eigen liedjes. Een droomwereld die we kennen van soortgelijke verhalenvertellers en ééntje die ook een droevige, melancholische kant heeft. Deze troubadour heeft op deze cd in ieder geval één geweldig liedje neergezet, "The Ballad of Til Huffman", deze song mag zeker vermeld worden, als ook de hele mooie tweede stem van zijn maatje David Edmisten op dit nummer en het prachtig dobro/pedal steel-spel van Dale Meyer. Voer voor liefhebbers van Slaid Cleaves en vooral Chip Taylor & Carrie Rodriguez zullen we maar zeggen. Met de muzikale begeleiding zit het dus wel goed, maar ook met de bijzondere songs van Michael Reno is weer helemaal niets mis, het heeft hem duidelijk goed gedaan om zelf het beste uit zijn kunnen te halen. Ander meeslepend en authentiek hoogtepunt in Reno's imposante carrière is wel de ballade "Be Still", met de backing vocals van Gigi Dover. Kortweg: Michael Reno Harrell is inmiddels van vele markten thuis en daarom is "Drive" zoals zijn vorige albums, "Grit & Wit" (2004) en "Closer Home" (2003), alweer een afwisselende cd, waarop de torenhoge kwaliteit van de songs de enige constante factor is. Michael Reno Harrell consolideert met "Drive" zijn positie als een van de allerbeste singer-songwriters van het moment en is daarom verplichte kost voor de liefhebbers van dit soort muziek want het zijn allemaal wonderschone liedjes.

The Players :
Michael Reno Harrell - lead vocals, acoustic guitar, high strung guitar, mandolin, percussion
Dale Myer - acoustic guitar, electric guitar, electric bass, pedal steel, dobro
Ron Shuffler - upright bass, baritone harmony
David Edmisten - tenor harmony
Alan Johnson - fiddle
Gabriel Wiseman - mandolin
Gloria Coffee - harmony
Toby Watkins - electric bass
Jerry Eubanks - sax, flute
Jeff Robinson - piano
Rick Harris - snare drum & ride
Gigi Dover - alto harmony



JENNY WHITELEY
DEAR
Website : www.jennywhiteley.com
Info : jenny@jennywhiteley.com
Label : Black Hen Music
www.blackhenmusic.com
www.ottawafolk.org/Concert%202006-2007/March_2007_Concerts.htm
www.cdbaby.com/cd/jwhiteley2

 

"I think of myself as a storyteller. So I don't feel bound by personal experience. If I come up with an idea that makes me think, 'Yeah, that's a book I'd want to read,' then it's a song worth writing."
(Jenny Whiteley)

 

Black Hen Music is ongetwijfeld het levenswerk van producer/multi - instrumentalist Steve Dawson. Een van de vooraanstaande labels in Canada en die met ondermeer het prachtige album "House Of Refuge" van Jim Byrnes een kaskraker in huis hebben. Een klein meesterwerkje dat onlangs door ondergetekende met bijna een maximum score werd bedeeld. Diezelfde Byrnes kwam zijn labelgenote even goeiedag zeggen in de studio's en met het schitterende duet "Other Side Of Live" zorgen zij voor één van de talrijke hoogtepunten die het album "Dear" telt. Maar Jenny Whiteley kan het ook in haar eentje want met haar debuutalbum "Jenny Whiteley" en de opvolger Hopetown" (www.cdbaby.com/cd/jwhiteley) sleepte zij enkele Juno Awards in de wacht en het zou mij verbazen mocht het zich niet herhalen met dit juweeltje. Hopelijk de definitieve doorbraak voor deze singer/songwriter die in een vorig leven half Amerika doorkruiste met haar bluegrassband Heartbreak Hill. Ondertussen nam Steve Dawson haar onder zijn vleugels en het lijkt wel of Jenny Whiteley volledig is opengebloeid. "Dear" laughs, and it cries, it says hello and it says goodbye...en bekoort ongetwijfeld een groot aantal rootsliefhebbers want het album prijkt op plaats 39 in de top 100 van CKUA (www.ckua.org/charts/2006top100.html). Natuurlijk mochten broertje Dan (mandolin), vadertje lief Chris (pedal steel) en uiteraard echtgenoot Joey Wright (gt,vocals, en ook muzikaal aktief bij Sarah Harmer), niet ontbreken op dit feest dat ook nog werd bijgewoond door ondermeer Amy Milan (Stars, Broken Social Scene), Chris Gestrin (piano, organ, Wurlitzer) en Keith Lowe (bass). Jenny Whiteley heeft niet alleen een hemelse stem, zij haalt voornamelijk eigen werk uit de kast en dat enkel Ray Davies'"Heart of Gold" en Chris Whiteley's "Take Your Time and Do It Right" goed genoeg werden bevonden om te coveren is uiteraard veelzeggend. Roots, bluegrass, country - pop, traditionele folk by Jenny Whiteley ... lijkt mij heus de moeite waard om dit eens live te aanschouwen!