ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 

 


MY ARCHITECTS
GRAND DESIGNS
Website: www.myarchitects.co.uk
www.myspace.com/architectsmusic
Label: Fierce Panda
www.fiercepanda.co.uk
Distribution : Munich Records
www.munichrecords.com

 

My Architects zijn 5 jonge muzikanten uit Warrington, Engeland die elkaar vonden in 2004 en nu met "Grand Designs" hun debuutalbum voor de leeuwen hebben gegooid. Die buurt waarin ze opgroeiden heeft hen in hun jeugd doen kennismaken met een andere groep uit dezelfde stad : Echo & The Bunnymen en met hun naaste buren The Stone Roses, die in Manchester het licht zagen. Voor dit eerste album hebben ze een gerenomeerde producer kunnen strikken: James Sanger, die eerder al albums van U2 en Keane voor zijn rekening heeft genomen. Toch is het allemaal een beetje aan de makke kant: de zangprestaties van Aid Burrows zijn vrij nasaal en te klasseren als matig tot zwak en de songs zijn allemaal goed, maar ook niets meer. Er is niets bij dat je na de eerste beluistering meteen terug door de speakers wil jagen en dat is jammer. Want My Architects heeft toch genoeg in huis om een plaatsje in de Britse popscene op te eisen. Je merkt dat ze songs kunnen schrijven en hun teksten bieden potentieel. Bijwijlen roepen enkele nummers herinneringen op aan de band Kashmir, zoals bijvoorbeeld de eerste single van "Grand Designs" - "Airborne" - dat vrij rustig voortkabbelt op een leuke gitaarriff. De net verschenen tweede single "Under The Pines" heeft dan weer wat trekjes van vroegere songs van Coldplay en Elbow. Dit zijn niet toevallig de twee eerste nummers op de CD want daarna wordt het allemaal een beetje van hetzelfde, nogmaals: niets slechts maar ook niets eruitspringend. De credits voor de 9 songs op "Grand Designs" worden toegeschreven aan alle 5 muzikanten van My Architects, wat zeker als nobel mag gezien worden en een blijk van onvoorwaardelijke kameraadschap. Maar meteen worden ze daarmee ook alle 5 verantwoordelijk om bij de opvolger, die voor de herfst van 2007 voorzien is, wat langer in de studio te blijven om grondig te vijlen en te polijsten aan de nummers die ze daarmee op plaat willen zetten. En dan kan het zeker nog.
(valsam)


NO BLUES
YA DUNYA
www.myspace.com/NObluesnl
InformatiON: Productiehuis ON
www.oninternet.nl
Label : Rounder Europe
www.roundereurope.com
Distr.: Munich Records
www.munichrecords.com

NO Blues is een project van het productiehuis Oost-Nederland (ON), dat de muzikale verbindingen zoekt tussen twee werelden. Is het (folk)blues in combinatie met traditionele Arabische muziek of Arabische blues? Arabische muziek wordt op een andere manier gemaakt dan westerse. Hier wordt gelet op noten en toonladders, daar werkt de muzikant vooral met melodielijnen. Twee jaar geleden werden door dit productiehuis drie rasmuzikanten uitgenodigd om in drie dagen tijd hun muzikale invloeden samen te smelten tot iets nieuws. Hetgeen uiteindelijk resulteerde in een frisse combinatie die men ondertussen graag ‘Arabicana’ mag noemen. Zelf noemen ze het resultaat "100% pure blend Arabicana". Het project kreeg al aandacht voor het goed en wel af was, platenmaatschappij Rounder Records hoorde ervan en besloot hun debuut uit te geven. Het werd enthousiast ontvangen door de (inter-) nationale pers. Op dit spontane debuut "Farewell Shalabiye" hoorden we dus een smakelijke versmelting van folk, blues, jazz en Arabische muziek. De kern van NO Blues bestaat uit gitarist Ad van Meurs (vooral bekend als gitarist van The Watchman), bassist Anne-Maarten van Heuvelen en Haytham Safia met zijn Arabische luit. Hun muzikale voorkeuren en achtergrond varieerden van jazz, blues, folk, rock tot zelfs reggae en punk, de Arabische achtergrond van Safia completeerde deze bonte verzameling stijlen. Dat klinkt buitengewoon intrigerend en tegelijkertijd bijzonder aangenaam. Met de opvolger "Ya Dunya" pakt NO Blues nog groter uit met nog steeds hetzelfde trio als middelpunt. Voeg daarbij wat aanvullende musici als Osama Mileegi (percussie) en Ankie Keultjes (zang, geluid) en het feest is compleet. Dit sprankelende nieuwe album kreeg bovendien verrassend passende ondersteuning van Tracy Bonham. Ze speelt op een drietal tracks mee, waarvan op www.myspace.com/NObluesnl twee instrumentale nummers "Kim's Dream" en "Longa Shanaaz", met Tracy op viool te beluisteren zijn. Haytam Safia is een klein Mozartje op de ud, de Arabische luit. Hij is pas 26, speelt met de groten der Arabische muziek en steelt werkelijk de show op de vijf instrumentale tracks van dit nieuwe album. Het swingende "Last Train To Haifa" is tevens het prijsnummer van dit album. Het is misschien even wennen aan de complexiteit van de Arabische elementen, maar aan de andere kant staat "Ya Dunya" wederom vol met eenvoudige, maar wonderschone songs die recht uit het hart komen. "Ya Dunya" kan ik warm aanbevelen voor de liefhebbers van Amerikaanse folk-blues en voor de liefhebbers van Arabische muziek. En natuurlijk voor liefhebbers van alles hier tussen in.

"YA DUNYA" IS TIJDELIJK LEVERBAAR MET GRATIS BONUS MINI-ALBUM!
Afzonderlijk verscheen van Ad van Meurs, als The Watchman "High Acres", van Haytham Safia verscheen "Blossom" en Anne-Maarten van Heuvelen heeft een cd uit onder het pseudoniem Hills, met als titel "Friday The 17th". Van deze albums zijn er drie tracks terug te vinden op dit gratis mini-album "Black Cadillac", aangevuld met deze openende track uit hun nieuwe album, (met Tracy Bonham) en afsluitend met de titeltrack van hun vorige album.

NO BLUES ON TOUR :
16-05-07 Folk in de Walden, Friesland
15-06-07 P60, Amstelveen - To Be Confirmed
03-06-07 Perron 55, Venlo
13-05-07 Lentefestival, Museumpark Orientalis, Nijmegen - To Be Confirmed
10-05-07 Mezz, Breda
05-05-07 Bevrijdingsfestival, Zwolle
05-05-07 Bevrijdingsfestival, Wageningen - To Be Confirmed
30-04-07 Koninginnedag, Deventer - To Be Confirmed
27-04-07 Molen de Zwaluw, Hasselt
31-03-07 Nacht van de Poezie, Vredenburg, Utrecht
01-03-07 Effenaar, Eindhoven - CD PRESENTATION 'Ya Dunya'
22-02-07 Error! Hyperlink reference not valid. (invitation only), Deventer
02-02-07 USVA theater, Groningen

 



 

DRUNKEN PRAYER
Website: www.drunkenprayer.com
www.myspace.com/drunkenprayer
Label: Eigen Beheer
Info: booking@morgangeer.com
www.cdbaby.com/cd/drunkenprayer

 

Slagen the Gourds, Slobberbone (nu Drams),The Drive By Truckers er voornamelijk nog maar in om wat overbodige decibels te produceren dan schijnt er met Drunken Prayer opnieuw licht aan het eind van de tunnel. Het zal ondermeer Bloodshot Records zuur opbreken dat zij Morgan Christopher Geer (guitar, lap steel, vocals) ten tijde van het Unhole Trio geen contract aanboden want inmiddels zocht hij contact met Miss Audra (piano, Wurlitzer, B3, vocals), Kevin Stills (drums) en Keith Richard Mc Carthy (electric & upright bass), sloegen de handjes in mekaar en staan met hun debuutalbum, in eigen beheer, erg hoog genoteerd in the Miles of Music Selling charts. Drunken Prayer (Portland, Oregon) herbergt zeker niet de beste vocalisten, ook niet meteen "de" vereiste om aan de slag te gaan bij een band die zijn weg zoekt in het rock & roll, cowpunk, outlaw - country, soul en gospel gebeuren, durven weleens naast de pot pissen, maar het blijft al bij al georganiseerde chaos en het leunt eigenlijk meer aan bij wat destijds Robbie Robertson (the Band), the Hangdogs en momenteel the Bottle Rockets, Hillbilly Voodoo Dolls en Moonshine Hangover op ons loslaten. Morgan Greer is zonder twijfel de spilfiguur, hij kroop in de pen voor het merendeel van de songs, was nauw betrokken bij de produktie, liet ondermeer trompetten, pedal steel, mandoline en zelfs een zingende zaag aanrukken. En eerlijk is eerlijk, die komt beter uit de hoek dan de stembandjes van Miss Audra in het duetje "Lie to you".... Slechts negen songs die in een tijdspanne van 33 minuten grandioos overtuigen ... prima debuut!



 

 

DAVID EZELL
THE BACKSHOP LIVE
Website: www.davidezell.net / Email: David@DavidEzell.net
www.BackShopMusic.com / Distr.: Running Time Music
www.RunningTimeMusic.com : infomgr@Running-Time.com

 

Spartanburg's singer-songwriter David Ezell werd beïnvloed door de folkmuziek van zijn tijd en door Bob Dylan, Van Morrison en Leonard Cohen. Inmiddels woont hij in Charleston, South Carolina en heeft een indrukwekkende carrière achter zich. Net als op de eerste aan Nashville, singer-songwriter Greg Trooper gewijd item in de reeks, 'The Back Shop Live', betreft het ook ditmaal een zich volledig op de songsmid Ezell concentrerende concertregistratie tijdens een house concert in Spartanburg. Running Time Music eigenaars, Annabelle en Matt Ranck, laten in The Back Shop artiesten aan bod komen, die liedjes brengen, volledig herleid tot hun naakte essentie, waardoor de muziek zich begeeft op de grensvlakken van de Amerikaanse folk. Door zijn muzikale collega David Olney (zelf een icoon op folkgebied) werd David Ezell terecht "one of the best songwriters I've ever heard" genoemd. Zelf heeft Ezell zich altijd min of meer in de muzikale onderstroom begeven en dat bevalt hem goed. Singer-songwriters zijn de troubadours van deze tijd en komen het best tot hun recht wanneer zij het podium niet hoeven te delen met anderen en aangewezen zijn op hun stem en gitaar. Zijn warme luisterliedjes gedijen het best in een intieme setting. Bovendien beschikt Ezell over een goede, aangename stem die geen al te prominente instrumentale begeleiding verdraagt. Daarom is "The Back Shop Live" geen overbodig tussendoortje, maar een volwaardige plaat. Het album telt dertien songs van eigen hand en vier "off-the-cuff-raps", zijnde gesproken onderhoudjes tussen Ezell en zijn publiek die in de maand februari van vorig jaar aldaar werden opgenomen. En zo te horen, is Ezell live zien een indrukwekkende gebeurtenis. Met een sobere, maar intense podiumverschijning brengt hij zijn nummers vol overtuiging. Afwisselend gevoelig en expressief. Zijn songs bevatten verhalende nummers, geschreven met een groot inlevingsvermogen, maar ook veel persoonlijke nummers en de nodige gevoelige liefdesliedjes. Op deze nieuwe plaat, "The Back Shop Live", vertolkt hij songs die inmiddels zijn uitgegroeid tot ware klassiekers in het genre, als zijn eerste single tracks "Leaning Forward" en "Real Pain". Met de uitvoering van deze songs, het swingende "Love Won't Crash Against These Rocks Again" en het zacht gesproken "I Still Remember You" bezorgde hij het publiek die avond koude rillingen. In nummers van dat kaliber wordt pas echt goed duidelijk waarom velen zoveel luisterplezier beleven aan het echte singer-songwritergenre.



 

KIT SMITH & TANYA LIVINGSTONE
CENTRAL CONNECTION
Website: www.myspace.com/kitandtanya
Info: iamkit@sbcglobal.net
Label: Song Crisis Records
www.cdbaby.com/cd/kittanya

 

"Harmonies are the highlight of the latest release from Kit Smith and Tanya Livingstone. The duo weaves their voices tighter than your granny’s throw rugs. Smith has a delivery like Counting Crows’ Adam Duritz, while Livingstone sails high above, a cross between Shawn Colvin and Alison Krauss."
(www.performingsongwriter.com)

 

Regelmatig maak ik mij de bedenking waarom een bepaalde artiest(e) een kanjer van een wereldhit weet te scoren en iemand anders met evenwaardig of zelfs beter materiaal niet of weinig aan de bak komt? Neem nu de song "Flying to You" die je kan terugvinden op het debuutalbum "Central Connection" van het duo Kit Smith & Tanya Livingstone ... roze olifantjes in de lucht, vlinders in de buik ... het zalig gevoel van verliefdheid, chocolade harten, rode rozen ... het lijkt wel of Valentijn in aantocht is! Effenaf schitterend en mocht de song met kennis van zaken in een of andere commercial aangewend worden dan is het broodje van het duo uit San Francisco gebakken. Het zou een leuke beloning zijn voor hun inmiddels tienjarige muzikale samenwerking die een aanvang nam na het uitbrengen van Smith's album " Stronger Man" (1996, Bitemark Records) en als (voorlopige) hoogtepunt het album "Central Connection" telt. Zwevend op de lijn tussen folk/pop/Americana komt het duo met de tien zelfgepende harmonieuze "passionate & heart - felt songs" erg sterk voor de dag. Ondermeer de opener "Built with My Heart", de country accentjes (banjo, pedal steel, mandolin) op "Drive" en Dream Her Dreams", en het wat op "We've Got Tonight" (Bob Seger) lijkend "The Space in Me" zorgen er voor dat dit album een serieuze voltreffer is.



 

 


THE SENSATIONAL ALEX HARVEY BAND
ZALVATION
Label: Jerkin' Crocus Promotions
www.jerkincrocus.com
mick@brown54.fsbusiness.co.uk

 

Alex Harvey ziet het levenslicht in 1935, in Glasgow, Schotland. Vanaf het midden van de jaren vijftig maakt hij muziek met wisselend succes en wisselende muzikanten. Hij scoort wel een hit met een coverversie van "Delilah" (1975), geruggensteund door zijn groep de Sensational Alex Harvey Band die hij opgericht had in 1972. Daarna speelt hij in skifflegroepjes en danweer in rhythm & bluesbands. Na 1978 ontbindt hij zijn groep en gaat hij solo verder. Alex Harvey wordt wel door sommigen gezien als de aartsvader van de Britse rock muziek. In korte tijd groeit de band met hun mengeling van rock & roll, blues en vaudeville tot een van de beste rockbands. Na een optreden in Zeebrugge in België overlijdt Harvey op 4 februari 1982 aan een hartaanval. De zanger zou een dag later, zevenenveertig jaar zijn geworden. Wat de The Sensational Alex Harvey Band deed in die jaren zeventig was het uitzetten van de krijtlijnen voor een hele generatie poseurs en performers in de glamrockperiode. Noem het blues, noem het rock... maar noem het in ieder geval entertainment. Harvey en zijn band coverden jazzklassiekers, musicalssongs en croonermelodieën zoals Klaus Nomi dat later zou doen, Harvey verfde zijn gezicht clownesk zoals Kiss, en hij trok de gekste outfits aan, zoals The Sweet of Elton John. En de muziek stond als een huis. Er werd geragd en gebeukt en gegild en geroepen maar steeds weer stak de lol aan het muziekmaken er bovenuit. Lawaaierig, schreeuwerig maar vooral passioneel en met een flinke dosis humor. En dit gevoel krijg ik nog steeds bij het horen van "Zalvation", een nieuwe dubbel-cd, de eerste cd na meer dan dertig jaar. Want ja deze oude rotten touren nog steeds weliswaar zonder Harvey, zoals de Doors zonder Morrison. En dit is misschien de smet op deze band, want zoals Morrison niet te vervangen is, geldt dit ook voor Harvey, al komt Max Maxwell (The Shamen) hier toch best vocaal uit de hoek. Naast Maxwell bestaat de band nog steeds uit Zal Cleminson (gitaar), Chris Glen (bas), Hugh McKenna (keyboards) en Ted McKenna (drums). "Zalvation" bevat allemaal live-opnames van het oudere werk, zoals "The Faith Healer", "Isobel Goudie", "Framed", "Hammer Song" en natuurlijk als afsluiter "Delilah". Het hier getoonde vakmanschap en enthousiasme laat horen dat het er nog steeds in moet zitten.



LITTLE RAY & THE BLUES SONICS
GOING BACK TO EUNICE
Website: www .great-recordings.com
Email: music@great-recordings.com
Distribiteur: Blues Promotion / Parsifal
www.blues-promotion.be
blues.promotion@proximedia.be
www.cdbaby.com/cd/lrtbs2

 

Blues promotion Belgium heeft ons weer mooi werk uit de fantastische "Great Blues Recordings" in de brievenbus gedropt. Deze keer van Ray Ybarra beter bekend als "Little Ray" die met zijn band "The Blues Sonics"ons trakteert op een Gumbo van Texas/Louisiana Blues-Swamp-Pop- Rock-Soul waarvan je maar niet genoeg krijgt. Elf songs op deze cd, waarvan Ray er negen zelf schreef. Little Ray is een typisch "Texas style" gitarist, die de mosterd haalde bij Eddie Jones a.k.a Guitar Slim en vooral Jimmy Vaughan. Vandaar dat de ganse cd de sfeer uitstraalt van de eerste Fabulous Thunderbirds platen, maar er is meer, het zingen laat Ray aan anderen over, en dat zijn niet de minsten, zo is er Paul Orta die op "Little Girl" voor vocals en mondharmonica zorgt. De prachtige soulstem van Richard Earl neemt vijf nummers voor zijn rekening waarbij o.a het mooie langzame "We Will Carry On" en "I'm Just A Fool To Care", bekend van Aaron Neville, van wie ook nog "Zing Zing" gecoverd is.Voor het overige allemaal eigen materiaal dus.Titeltrack "Going Back To Eunice" gaat over het kleine stadje met die naam in hartje Louisiana, waar de mensen houden van lekker kruidige "cajun food" en feesten. Het rockende Chuck Berry ritme, vermengd met Thunderbirds invloeden, kan je moeilijk onbewogen laten. Het daarop volgende "All Of My Live" is dan weer heel andere koek, langzaam, met de soul die van Richard Earl's stembanden druipt en een mooie Texaanse gitaarliijn, die herinnert aan "The things that you used to do" van Eddie Jones. Meer Texaans kan echt niet! Een cd zonder een zwak moment en voor mij een aangename kennismaking met deze gitarist, ook al is dit al zijn tweede werkstuk. Zijn debuut "Hot Rod Blues" uit 1999 is mij onopgemerkt gebleven, maar schijnt nu ook op "Great Blues Recordings" verschenen te zijn. What can i say....from this day...Little Ray...is here...to stay...!



 

THE BRAINS BEHIND PA
BETTER FOR THE DEAL
Website: www.billprice.info/brains
E-mail: bbp@billprice.info
Label:Grass Magoops Records


 

 

Deze groep met een van de origineelste namen ooit gehoord, is in 2000 door singer-songwriter Bill Price en gitarist Gordon Bonham opgericht en even later is ook Garry Bole hun komen vervoegen. Dit trio maakte in 2001 hun debuut "Old Hat", een zeven songs tellende collectie traditionele folk- en bluesliedjes, geschreven door Bob Dylan of zijn voorbeelden, zoals Woody Guthrie. Natuurlijk kon een vervolg met eigen materiaal niet uitblijven. Voor die er kwam werden evenwel met Jeff Chapin en Jeff Stone respectievelijk eerst nog een drummer en een bassist aangetrokken om de groep een meer gevulde sound te bezorgen. Voeg daarbij dat Garry Bole zowat met ieder denkbaar instrument uit de voeten kan en je weet dat je met deze band alle kanten op kan. En met "Better For The Deal" is deze opvolger nu eindelijk een feit. Bill Price schreef ditmaal alle songs zelf. En dan vraag je je af waarom hun debuut vol met covers stond, want een song schrijven is voor hem een gave die hij tot in de puntjes beheerst. Zijn songs combineren goeie teksten met een uiteenlopendheid van stijlen die je met verstomming slaan. De varieteit van de nummers is onbeperkt. Van rootsy popballads ("Silver Spade") en stevige rock ("Ship Of State" en "Mud Room") tot prachtige Americana ("Look Out Below"), alternatieve country ("The Other Side Of The River -Drowning Of Thirst"), blues ("Lookin’ Crooked-Those Drier Side Blues"), en zelfs cajun ("The Point Of Departure"). Je kunt het zo gek niet bedenken of deze kerels kunnen 't aan, en hoe! Bill Price blijkt niet alleen een geweldige songwriter te zijn, maar ook een prima zanger. Zijn stem deed ons bij momenten een beetje denken aan Dan Stuart van Green On Red. Onze frontman heeft dan ook terecht zijn eigen solo debuut uitgebracht in de zomer van 2003, nog voor deze opnames begonnen zijn in 2004. Twee jaren werd aan deze plaat gewerkt, wat ook duidelijk hoorbaar is. Hier is niet over een nacht ijs gegaan. Een prachtplaat van Bill Price en zijn band. Vijftien sterke songs op een rijtje. Ik zou zeggen: Buy this, you can't get anything "Better For The Deal"!
(RON)



 

BROCK ZEMAN & THE DIRTY HANDS
WELCOME HOME IVY JANE
Website: www.brockzeman.com
www.myspace.com/brock_zeman
Label: www.bustedflatrecords.com
www.cdbaby.com/cd/brockzeman4

 

Langzaaam maar zeker bouwt de 25 jarige Canadees Brock Zeman aan zijn carrière. Met zijn gruizige stem, die erg lijkt op die van Steve Earle, zong hij reeds vier cd's vol met mooie singer-songwriter stuff. Op "Welcome Home Ivy Jane" (Busted Flat Records ) evolueert hij weer een stap verder in de richting naar een grotere naambekendheid. Steeds worden zijn opnames beter en beter, hij is tenslotte nog jong, en als hij zo verder groeit zou dit doel wel snel bereikt kunnen worden."Welcome Home Ivy Jane" staat vol met krachtige composities, die verhalen vertellen over liefdesverdriet, bars, afscheid nemen en andere minder vrolijke thema's. Brock's stem past wonderwel bij zulke nummers, maar ook meer in rockende songs als "The Greasy Skillet Boys" en het prachtige "Saturday Night", die zijn eigen stempel dragen en het weemoedige "Porch Light" zijn alternatieve country meesterwerkjes. Even nog vernoemen dat Steve Smith op dobro en pedal steel van mij een speciale vermelding krijgt, samen met Dennis Keldie op Hammond omdat ze in grote mate bijdragen tot het mooie toaalgeluid van the Dirty Hands, die de basis leggen voor Brock's prachtstem en ijzersterke songs. Hou hem in 't oog, deze jongen!
(RON)

Vorige recensies:
BROCK ZEMAN & THE DIRTY HANDS
SONGS FROM THE MUD
COLD WINTER COMES BACK
Zie Blikvangers cd's!



JP DEN TEX
BAD FRENCH
Website: www.jp-den-tex.com
www.myspace.com/jpdentex
Email:jp.dentex@chello.nl
Label:Corazong Records
www.corazong.com
info@corazong.com

JP Den Tex is hier in Belgenland wellicht niet zo bekent, maar in Nederland gaat deze troubadour al jaren mee. Daarom even wat gaan informeren op zijn site en daar vond ik de allerbeste beschrijving van deze artistieke artiest . 'Ken je Jacques Brel? Heb je ooit de roman 'On the Road' van Jack Kerouac gelezen? Of Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg in Godard’s film 'A bout de souffle'? Voeg daar twee shots van klassieke Amerikaanse popmuziek aan toe en één shot van Spaanse duende, shud dat in de blender voor 30 jaar en je bent dichtbij de smaak van JP’s elegante mix van cosmopolitische ritmes en muzikale disciplines: bitter, zoet en spicy'. Jan Piet Den Tex maakt in de jaren zeventig naam met de bands Tortilla en Attraction. Geïnspireerd door o.a. Gram Parsons, Neil Young en The Band verscheen in 1971 het spraakmakende album "Little Heroes" van Tortilla, waarvan behalve JP ook zijn talentvolle broer Emile deel uitmaakte. Door een gebrek aan onderlinge chemie zou het nooit tot een tweede LP komen. In het vervolg gingen de broers Den Tex hun eigen weg en maakten, ieder voor zich, enige tijd deel uit van belangrijke zeventiger jaren groepen. Vanaf 1980 werkt hij solo, met een steeds wisselende begeleidingsband. Aan waardering heeft hij nooit gebrek, commercieel succes blijft echter uit. Tevens werd begonnen met het moeiteloos overspringen van de ene taal naar de andere, van Italiaans naar Frans, van Engels naar Spaans. Deze formule is inmiddels, naast zijn karakteristieke stem, in zijn nieuwe werk tot een soort van keurmerk geworden. Eind jaren negentig werkt hij met Jac Biko en Bart van Poppel aan het album "Emotional Nomads" (1998). Op deze romantische CD gaat JP muzikaal vrij nauwkeurig op zoek naar zijn roots, de 'early seventies'. Zonder daarbij echter zijn alsmaar persoonlijker wordende, existentialistische zwerftocht te verloochenen. Dit zeer geïnspireerde album wordt gevolgd door "Hotel Yankee Tango"(2000) en "La Jeune Fille Au Chewing Gum" (2004). Op dit laatsta album dat geproduceerd werdt door zijn vaste maat Jac Bico en Sander Janssen, laat JP zich door de Amerikaanse en de Franse cultuur inspireren wat zowel ingetogen Engelstalige als Franstalige liedjes oplevert. Den Tex noemt de cd geen soloplaat, maar een 'artistiek duet' samen met muzikant Jac Bico. Met als ondertitel "The Second Discovery Of America" zoekt JP op zijn nieuwe conceptalbum "Bad French" zijn band met Amerika, de plaats waar JP’s hart blijkbaar ligt. Dat doet hij door het muzikale verhaal te vertellen van een Europese schrijver en een Russische callgirl, die op de vlucht voor haar gewelddadige pooier door heel Amerika reizen. Den Tex weet de vlucht, door verschillende staten van oost naar west, van het tweetal en hun ontluikende liefde te vertalen in twaalf briljante songs met een hoog 'Americana'-gehalte. Luister maar even naar het bluesy en JJ Cale-getinte "Chatting With Rachmaninoff" of naar de afsluitende bonustrack "For You", een duet met Krista Detor. Enig! Kortom: Sinds JP bij Corazong zit, komt hij met het ene na het andere mooie album. Nu ook wederom met zijn band "The Emotional Nomads" (Jac Biko, Leon Klaase, Bart de Ruiter en Bart van Poppel) weet JP Den Tex, gezien de rode draad die door de nummers heen loopt een soundtrack te creëren die best bij een Amerikaanse roadmovie zou passen. Daarbij bevat de eerste oplage van "Bad French" een bonusdisk ("The 1973 Demo Sessions") met demo's uit 1973 voor de tweede LP van Tortilla, opgenomen in The Stable Studio te Arnhem, een LP die ergens midden de jaren '70 had kunnen uitkomen.

Tourdata: www.myspace.com/jpdentex